Postanowienie II AKzw 1902/13 POSTANOWIENIE Dnia 7 stycznia 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 1902/13 POSTANOWIENIE Dnia 7 stycznia 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący-Sędzia Sądu Apelacyjnego Grzegorz Kapera Protokolant: Beata Kicińska po rozpoznaniu zażalenia wniesionego przez obrońcy skazanej K. P. na postanowienie Sądu Okręgowego Opolu z dnia 28 października 2013r. (sygn. akt IV Kow 1796/13/pr) w przedmiocie przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności na podst. art. 437 § 1 k.p.k. postanowił: zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Opolu postanowieniem z dnia 28 października 2013r. odmówił udzielenia skazanej K. P. przerwy w odbywaniu kar pozbawienia wolności. Na powyższe postanowienie zażalenie złożył obrońca skazanej zaskarżając je w całości. Na podstawie art. 438 pkt 3 k.p.k. orzeczeniu temu zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść, polegający na uznaniu, że wobec skazanej nie zachodzą przesłanki udzielenia przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności, podczas gdy z okoliczności sprawy wynika, że ważne względy osobiste przemawiają za orzeczeniem przerwy. Podnosząc ten zarzut na podstawie art. 427 § 1 k.p.k. i art. 437 § 1 i 2 k.p.k. wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez udzielenie skazanej przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności, ewentualnie zwrot sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: --- STRONA 2 --- Zażalenie obrońcy skazanej K. P. na uwzględnienie nie zasługuje. Analizując argumenty przedstawione przez obrońcę skazanej pod kątem wystąpienia na gruncie sprawy przesłanek fakultatywnego udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności, wymienionych w przepisie art. 153 § 2 k.k.w., Sąd Okręgowy uznał, że po stronie skazanej K. P. nie zachodzą ważne okoliczności natury rodzinnej i osobistej, które mogłyby warunkować zastosowanie względem niej przedmiotowej instytucji. Przekonanie to, w świetle trafnie poczynionych ustaleń faktycznych, należy podzielić. Osadzenie celem odbycia kary pozbawienia wolności zawsze wywołuje pewne ujemne konsekwencje dla rodziny skazanego. Nie można jednak zapomnieć, iż są to naturalne konsekwencje izolacji więziennej. Osoba popełniająca przestępstwa musi liczyć się z tym, że będzie musiała ponieść za swoje czyny przewidzianą prawem karę, która może stanowić dolegliwość nie tylko dla niej, ale również dla jej rodziny (postanowienie SA w Lublinie z dnia 12 grudnia 2007 r., II AKzw 939/07, KZS 2008/5/96). Podkreślenia wymaga także fakt, że ciężar gatunkowy ujemnych konsekwencji osadzenia w zakładzie karnym, mogący skutkować udzieleniem przerwy, musi stanowić sytuację szczególną, taką, której poprawienie może nastąpić wyłącznie przez obecność skazanej i jej osobiste starania (tak Sąd Apelacyjny w Krakowie w postanowieniu z dnia 13 września 2001 r., II AKz 326/01, KZS 2001, z. 9, poz. 21). Podzielić należy ustalenia poczynione przez Sąd I instancji, że sytuacja rodziny skazanej jest trudna, jednakże nie ma ona charakteru wyjątkowego i nie mieści się w pojęciu ważnych przesłanek przemawiających za udzieleniem skazanemu przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności. Nadto biorąc pod uwagę dotychczasowy tryb życia skazanej trudno przyjąć, iż wykorzysta ona przerwę zgodnie z jej przeznaczeniem. Przy uwzględnieniu wskazanych okoliczności stanowisko Sądu Okręgowego o braku podstaw do udzielenia skazanej przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności, należało w pełni zaaprobować. Mając powyższe na uwadze należało zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy.