Postanowienie II AKzw 1899/13 POSTANOWIENIE Dnia 7 stycznia 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II wydziale Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 1899/13 POSTANOWIENIE Dnia 7 stycznia 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący-Sędzia Sądu Apelacyjnego Grzegorz Kapera Protokolant: Beata Kicińska po rozpoznaniu zażalenia wniesionego przez skazanego P. B. na postanowienie Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 9 października 2013r. (sygn. akt IV Kow 3174/13/wz) w przedmiocie odmowy udzielenia warunkowego zwolnienia na podst. art. 437 § 1 k.p.k. postanowił: uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać Sądowi Okręgowemu w Opolu do ponownego rozpoznania UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Opolu postanowieniem z dnia 9 października 2013r. odmówił skazanemu P. B. warunkowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności. Powyższe postanowienie zaskarżył skazany P. B. wskazując na zły stan zdrowia swój i matki. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Postanowienie Sądu Okręgowego w Opolu powinno zostać uchylone choć nie z przyczyn wskazanych w zażaleniu, które mogłyby mieć znaczenie tylko w postępowaniu dotyczącym przerwy w karze. Nie przesądzając ostatecznego rozstrzygnięcia, stwierdzić trzeba, że Sąd nie wziął pod uwagę i nie wyjaśnił wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności, a jego ocena w zakresie zebranego w sprawie materiału dowodowego została dokonana w sposób pobieżny i zbyt dowolny. --- STRONA 2 --- Treść art. 77 § 1 k.k. nie pozostawia wątpliwości, iż jedyną przesłanką decydującą o udzieleniu warunkowego zwolnienia jest istnienie dodatniej prognozy społeczno-kryminologicznej skonstruowanej w oparciu o analizę wszystkich okoliczności wynikających z tego przepisu. Sąd I instancji bezkrytycznie przepisał okoliczności wskazane w opinii z zakładu karnego i z uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia wynika, że Sąd odmówił skazanemu udzielenia warunkowego zwolnienia z uwagi na wcześniejszą karalność skazanego, stwierdzony deficyt intelektualny, naganne zachowanie na początku odbywania kary i brak planów na przyszłość. Takie uzasadnienie musi budzić sprzeciw. Zauważyć należy, że wielokrotna karalność znalazła już odzwierciedlenie w przyjęciu w wyroku skazującym przez przyjęcie kwalifikacji z art. 64 § 1 k.k., co skutkuje nabyciem uprawnień do ubiegania się o warunkowe zwolnienie po odbyciu 2/3 kary. Nadto należy zauważyć, iż deficyt intelektualny nie może stanowić przesłanki uzasadniającej odmowę udzielenia warunkowego zwolnieni, gdyż jest on „cechą” stałą skazanego i nie wykazano w jaki sposób wpływa on na negatywną prognozę. Kierując się sposobem rozumowania Sądu I instancji można dojść do wniosku, że skazany P. B. nigdy nie mógłby się starać o warunkowe zwolnienie z odbycia reszty kary pozbawienia wolności, a w świetle art. 77 § 1 k.k. jest to rozumowanie absurdalne. W żadnym wypadku takie okoliczności nie mogą wpływać na decyzję Sądu penitencjarnego w przedmiocie udzielenia warunkowego zwolnienia, bowiem okoliczności te nie należą do ustawowych przesłanek wymienionych w treści art. 77 § 1 k.k. Przypomnieć trzeba, że obowiązkiem Sądu rozpoznającego wniosek o udzielenie warunkowego zwolnienia jest ocenić go przez pryzmat wszystkich okoliczności wymienionych w art. 77 § 1 k.k., a nie tylko niektórych z nich. Ustalając prognozę społeczno-kryminologiczną Sąd ma obowiązek wskazać, które z nich i dlaczego sprzeciwiają się postawieniu pozytywnej prognozy. Sąd takiej analizy nie przeprowadził, co więcej uzasadniając decyzje odmowną powołał się na okoliczności, które nie należą do katalogu ustawowych przesłanek udzielenia warunkowego zwolnienia. Te wszystkie fakty implikują wniosek, iż Sąd Okręgowy niedostatecznie przeanalizował okoliczności mające istotne znaczenie w sprawie niniejszej, jak również jedynie wybiórczo ocenił materiał dowodowy, którym dysponował. Z tych względów Sąd Apelacyjny uznał za konieczne uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Opolu do ponownego rozpoznania. Przy ponownym orzekaniu Sąd wnikliwie rozważy wszystkie okoliczności mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a następnie należycie uzasadni swoje rozstrzygnięcie. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak na wstępie.