Postanowienie II AKzw 1892/13 POSTANOWIENIE Dnia 7 stycznia 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 1892/13 POSTANOWIENIE Dnia 7 stycznia 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący-Sędzia Sądu Apelacyjnego Grzegorz Kapera Protokolant: Beata Kicińska po rozpoznaniu zażalenia wniesionego przez skazanego P. K. na postanowienie Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 12 listopada 2013r. (sygn. akt IV Kow 2092/13/pr) w przedmiocie przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności na podst. art. 437 § 1 k.p.k. postanowił: zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Opolu postanowieniem z dnia 12 listopada 2013r. nie uwzględnił wniosku skazanego P. K. w sprawie przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności. Na powyższe postanowienie zażalenie złożył skazany zaskarżając je w całości. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie skazanego P. K. na uwzględnienie nie zasługuje. Przerwa w odbywaniu kary pozbawienia wolności jako odstępstwo od zasady bezzwłocznego i ciągłego jej wykonywania może być udzielona jedynie z uwzględnieniem wąsko rozumianych przesłanek ustawowych, do których ustawodawca zalicza: ważne względy rodzinne lub osobiste, powodujące zbyt ciężkie skutki dla skazanego lub jego rodziny (art.153§2 k.k.w.). Ciężar gatunkowy ujemnych skutków osadzenia w zakładzie karnym musi więc być tego rodzaju, że w żaden inny sposób niż udzielenie przerwy nie można im zaradzić. Istotnym jest również by skazany rokował nadzieje, że przerwa zostanie wykorzystana zgodnie z deklarowanym celem. --- STRONA 2 --- Przede wszystkim należy zauważyć, że skazany P. K. nie jest w stanie w jakikolwiek sposób poprawić sytuację swej rodziny biorąc pod uwagę jego dotychczasowy tryb życia. Ponadto zauważyć należy, iż sytuacja materialno – bytowa konkubiny i ojca skazanego jest stabilna i nie wymaga ona pomocy ze strony skazanego. Zatem podniesione w zażaleniu okoliczności nie mogą uzasadniać udzielenia przerwy w karze. Sąd Apelacyjny podzielając argumenty podniesione przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia utrzymał je w mocy.