Postanowienie II AKzw 156/14 POSTANOWIENIE Dnia 24 lutego 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 156/14 POSTANOWIENIE Dnia 24 lutego 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Marcin Cieślikowski Protokolant: Marta Markiewicz - Khalouf po rozpoznaniu w sprawie skazanego M. W. syna A. zażaleń wniesionych przez obrońcę skazanego i Dyrektora Aresztu Śledczego w Ś. na postanowienie Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 14 stycznia 2014r. (sygn. akt V Kow 3676/13/wz) w przedmiocie odmowy udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 kpk oraz art. 1 § 2 kkw p o s t a n a w i a I. zmienić zaskarżone postanowienie w ten sposób, że na podstawie art. 77 § 1 kk i art. 78 § 2 kk warunkowo zwolnić M. W. syna A. i I. z domu W. urodzonego (...) w W. skazanego: - wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Krzyków z dnia 18 marca 2011r. w sprawie o sygn. akt VII K 87/11 za przestępstwa z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64 § 1 kk na karę 4 lat pozbawienia wolności, - wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 16 kwietnia 2008r. w sprawie o sygn. akt III K 3/08 za przestępstwa z art. 158 § 1 kk i art. 157 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 65 § 1 kk, z art. 189 § 1 kk w zw. z art. 65 § 1 kk, z art. 288 § 1 kk w zw. z art. 65 § 1 kk, z art. 258 § 2 kk, z art. 280 § 1 kk i art. 275 § 1 kk i art. 276 kk w zw. z art. 11 § 2 kk, z art. 279 § 1 kk, z art. 286 § 2 kk na karę łączną 7 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności z odbycia reszty sumy kar pozbawienia wolności, której koniec przypada w dniu 17.03.2016r.; II. na podstawie art. 80 § 2 kk wyznaczyć warunkowo zwolnionemu trzyletni okres próby licząc od daty zwolnienia; III. na podstawie art. 159 kkw w związku z art. 72 § 1 kk w okresie próby: a) oddać warunkowo zwolnionego pod dozór kuratora sądowego w miejscu zamieszkania; --- STRONA 2 --- b) nałożyć na warunkowo zwolnionego obowiązki w postaci: - podjęcia w miarę możliwości stałej pracy zarobkowej, - powstrzymania się od przebywania w środowisku osób o ujemnej opinii społecznej lub karanych sądownie, - powstrzymania się od nadużywania alkoholu. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2014r. w sprawie o sygn. akt V Kow 3676/13/wz Sąd Okręgowy w Świdnicy uznał, że prognoza kryminologiczno – społeczna w stosunku do skazanego M. W. jest negatywna z uwagi na korzystanie w przeszłości z warunkowego zwolnienia, które zostało odwołane oraz uczestniczenie w podkulturze więziennej. W ocenie Sądu I instancji, fakt ten czyni całkowicie niewiarygodne deklaracje skazanego odnośnie autentycznie krytycznego stosunku do popełnionych przestępstw i przestrzegania porządku prawnego po opuszczeniu zakładu karnego. Zażalenie na to postanowienie złożył Dyrektor Aresztu Śledczego w Ś., podnosząc, że wykonywanie kary w stosunku do M. W. odniosło już zakładane cele. Podkreślił, że zachowanie skazanego w izolacji nie budzi najmniejszych zastrzeżeń, odbywa on karę z zakładzie typu półotwartego, regularnie i prawidłowo korzysta z przepustek poza terenem zakładu karnego (21 razy). Nadto posiada wsparcie rodziny i może liczyć na jej pomoc po opuszczeniu zakładu karnego. Jest on autentycznie krytyczny w stosunku do popełnionych przestępstw, co znalazło potwierdzenie w opinii biegłego sądowego. Jednocześnie skarżący podkreślił, że uczestnictwo skazanego w podkulturze więziennej nie jest aktywne, a pozostaje jedynie w fazie deklaracji przynależności do tych struktur. Podnosząc powyższą argumentację skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i udzielenie skazanemu warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł również obrońca skazanego zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych wyrażający się w uznaniu, że postawa oraz warunki osobiste skazanego nie pozwalają na udzielenie temu skazanemu warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności. Wskazując na powyższy zarzut skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i udzielenie skazanemu warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenia zasługują na uwzględnienie. Stanowisko Sądu Okręgowego, zawarte w zaskarżonym postanowieniu nie uwzględnia wszystkich okoliczności składających się na prognozę kryminologiczno – społeczną wobec skazanego M. W.. Sąd I instancji jednym z dwóch głównych motywów rozstrzygnięcia uczynił fakt deklarowania przez skazanego uczestnictwa w podkulturze więziennej. Tymczasem nie dostrzegł, że skazany nie podejmuje żadnych działań na tym tle. Jego zachowanie w zakładzie karnym jest dowodem na faktyczne nieprzestrzeganie zasad powyższych struktur. Nie można bowiem tracić z pola widzenia, że skazany nigdy nie został ukarany dyscyplinarnie, natomiast 90 – krotnie otrzymał nagrody regulaminowe. Nadto został awansowany do odbywania kary w zakładzie karnym typu półotwartego, właściwie wywiązuje się z zadań wynikających z odbywania kary w systemie programowego oddziaływania, był uczestnikiem programów readaptacyjnych, wykonuje nieodpłatne zatrudnienie w zakładzie --- STRONA 3 --- karnym. Taka postawa skazanego świadczy o dużym zaangażowaniu w proces resocjalizacji, co jest zaprzeczeniem zasad wyznawanych przez członków podkultury więziennej. Jego postawa w warunkach izolacyjnych nie sprzeciwia się zatem udzieleniu mu warunkowego zwolnienia. Samego deklarowania przez skazanego uczestnictwa w przedmiotowych nieformalnych strukturach nie sposób uznać za powód dyskwalifikowania wartości opinii biegłego psychologa. Opinia ta spełnia wszelkie wymagania zawarte w przepisach Kodeksu postępowania karnego. Nadto kwestionowanie wartości aktualnej opinii tylko z racji odmiennych wniosków, niż te które wynikają z poprzedniej opinii nie sposób uznać za właściwą oceną tego dowodu. Sąd Okręgowy nie dążył do wyjaśnienia rozbieżności pomiędzy opiniami, nie wezwał ponownie biegłego sporządzającego opinię, a jedynie oparł się na tej sporządzonej wcześniejszej (z dnia 11.06.2013r.). W ocenie Sądu Apelacyjnego nie zachodzą powody do kwestionowania wartości dowodowej aktualnej opinii sądowo – psychologicznej. Nie można tracić z pola widzenia, że poprzednia opinia (z dnia 11.06.2013r.) nie była miarodajna z uwagi na niekorzystny stosunek skazanego do badania, uniemożliwiający sformułowanie kategorycznych wniosków, na co wskazywała biegła. Skazany posiada obecnie krytyczny stosunek do popełnionych przestępstw i trybu życia sprzed osadzenia. Dokonał prawidłowej analizy swojego dotychczasowego zachowania, co zaowocowało głęboką rekonstrukcją systemu wartości. Jego postawa jest konsekwentna i wytrwała w długim przedziale czasowym. Autentyczny krytycyzm odnośnie postawy sprzed osadzenia pozwala na stwierdzenie, że pomimo korzystania w przeszłości z warunkowego zwolnienia, tym razem pozytywna prognoza kryminologiczno – społeczna wobec skazanego nie okaże się chybiona. Aktywne uczestnictwo w programach korekcyjnych i prawidłowe zachowanie podczas wielokrotnego (21 razy) korzystania z czasowych zezwoleń na opuszczenie zakładu karnego pozwala zaś zakładać, że skazany potrafi aktualnie kontrolować swoje zachowanie. Jego obecna postawa sprzyja zatem przestrzeganiu porządku prawnego po opuszczeniu zakładu karnego. Istotnym dla rozstrzygnięcia jest nadto fakt, iż M. W. posiada plany na życie po opuszczeniu zakładu karnego. Ma zagwarantowane miejsce zamieszkania, zatrudnienia i utrzymuje kontakt z rodziną. Niewątpliwie czynniki takie korzystnie świadczą o możliwości jego szybkiej i skutecznej readaptacji po opuszczeniu zakładu karnego. Oceniając zachowanie i postawę M. W. w ciągu całego pobytu w zakładzie karnym, stwierdzić należy, iż w procesie jego resocjalizacji widoczna jest trwała ewolucja, która obecnie doprowadziła do ukształtowania u skazanego postawy pożądanej społecznie, w tym przede wszystkim w zakresie obowiązku przestrzegania prawa. Nałożone na skazanego obowiązki oraz dozór kuratora będą, w ocenie Sądu Apelacyjnego, w sposób wystarczający wpływały na kształtowanie u skazanego prawidłowego stosunku do przepisów prawa. Nakazuje to zmianę zaskarżonego postanowienia i warunkowe przedterminowe zwolnienie skazanego. W związku z powyższym postanowiono – jak na wstępie. Pouczenie: Na powyższe postanowienie nie przysługuje zażalenie.