Postanowienie II AKzw 154/14 POSTANOWIENIE Dnia 3 marca 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w s

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 154/14 POSTANOWIENIE Dnia 3 marca 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Marcin Cieślikowski Protokolant: Marzena Dobrowolska po rozpoznaniu w sprawie skazanego A. H. s. B. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 18 grudnia 2013r. (sygn. akt V Kow 3326/13/pr) w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw p o s t a n a w i a zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 18 grudnia 2013r. w sprawie o sygn. akt V Kow 3326/13/pr Sąd Okręgowy w Świdnicy odmówił udzielenia A. H. przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności, wskazując iż położenie członków rodziny skazanego nie uzasadnia skorzystania przez niego z tej instytucji. Z uwagi na dotychczasowy tryb życia (wielokrotna karalność sądowa, odwołanie warunkowego zwolnienia, spożywanie alkoholu podczas korzystania z przepustki) skazany nie daje gwarancji, iż w czasie przerwy zrealizowałby zadeklarowane plany i przestrzegał porządku prawnego. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skazany ponownie przedstawiając położenie swoich najbliższych. Wskazał że konkubina nie może poddać się leczeniu szpitalnemu z uwagi na konieczność sprawowania opieki nad dziećmi. Z powodu zaostrzenia choroby podczas ciąży jej stan zdrowia sprawia, że nie jest ona również w stanie samodzielnie wykonywać niezbędnych prac domowych. Skarżący zaprzeczył jednocześnie, by konkubina korzystała z pomocy socjalnej. Wskazując na powyższy zarzut skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez udzielenie przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. --- STRONA 2 --- Ustalenia Sądu Okręgowego, że nie zachodzą warunki z art. 153 § 2 kkw, które uzasadniałyby udzielenie A. H. przerwy w odbywaniu kary, są prawidłowe. Przerwa w karze może być udzielana w sytuacjach wyjątkowych, przewidzianych w art. 153 § 2 kkw jedynie wówczas, gdy zachodzą ważne względy rodzinne lub osobiste uzasadniające potrzebę obecności skazanego w warunkach wolnościowych, a przy tym jedynie poprzez jego osobiste działania można zrealizować zadeklarowane przez niego w trakcie przerwy cele. Wprawdzie położenie konkubiny skazanego jest obecnie trudne, to jednak nie można tracić z pola widzenia, że posiada ona środki utrzymania. Pomocy przy wykonywaniu niezbędnych czynności domowych udzielić jej mogą zamieszkujący również we W. rodzice skazanego. Mogą oni także zapewnić opiekę nad dziećmi w czasie kolejnego pobytu konkubiny w szpitalu, tak jak miało to miejsce ostatnio – w listopadzie 2013r. Obecność skazanego nie jest zatem bezwzględnie konieczna. Podzielić należy stanowisko Sądu I instancji, że A. H. dodatkowo nie daje gwarancji, że w trakcie przerwy w karze przestrzegałby porządku prawnego. Nie rokuje on zatem wykorzystania przedmiotowej instytucji zgodnie z jej przeznaczeniem. Podzielić należy stanowisko Sądu Okręgowego, że obecnie nie zachodzą powody udzielenia skazanemu A. H. przerwy w karze. Mając powyższe na uwadze zaskarżone postanowienie Sądu Okręgowego, jako prawidłowe, należało utrzymać w mocy. Pouczenie: Na powyższe postanowienie nie przysługuje zażalenie.