Postanowienie II AKzw 1508/22 Dnia 9 września 2022 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziałe Karnym w składzie

--- STRONA 1 --- . Sygn. akt II AKzw 1508/22 Dnia 9 września 2022 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziałe Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Leszek Mering Protokolant: st. sekr. sąd. Beata Brzozowska — Tomczak po rozpoznaniu w sprawie D. S. zażalenia obrońcy skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Elblągu z dnia 22 czerwca 2022 roku o odmowie udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia na podstawie art. 437 $ 11 2 k.p.k. w zw. zart. 1 $ 2 kk.w. postanawia: I. zmienić zaskarżone postanowienie w ten sposób, że: 1. na podstawie art. 77 $ 1 k.k. iart. 78 $ Żk.k. udzielić skazanemu D. S.,s.S.iJ, zd. C, ur. ...) w W., warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary 7 lat pozbawienia wolności, orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego Warszawa Praga-Południe w Warszawie z dnia 28 grudnia 2016 roku w sprawie o sygn. akt III K 469/07; 2. na podstawie art. 80 $ 2 k.k. wyznaczyć skazanemu okres próby 2 (dwóch) lat od dnia zwolnienia z zakładu karnego; 3. na postawie art. 159 k.k.w. w okresie próby oddać skazanego pod dozór kuratora sądowego; 4. . na podstawie art. 72 $ 1 pkt. 1, 4,71 8 k.k. w zw. z art. 159 k.k.w. zobowiązać skazanego w okresie próby do: - informowania kuratora sądowego o przebiegu okresu próby, - wykonywania pracy zarobkowej, - powstrzymania się od przebywania w środowiskach kryminogennych, - przestrzegania prawa i zasad współżycia społecznego. I. zwolnić skazanego z obowiązku zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, którymi obciążyć Skarb Państwa. --- STRONA 2 --- . . Zażalenie obrońcy skazanego okazało się zasadne, co skutkowało zmianą zaskarżonego postanowienia poprzez udzielenie mu warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary 7 lat pozbawienia wolności, orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego Warszawa Praga-Południe w Warszawie z dnia 28 grudnia 2016 roku w sprawie o sygn. akt III K 469/07. Zdaniem Sądu Apelacyjnego, dokonana w przedmiotowym zakresie przez Sąd Okręgowy ocena nie uwzględniła w pełni wszystkich istotnych dla orzekania elementów, jak i nie przydała należytej wagi okolicznościom przemawiającym za uwzględnieniem złożonego przez obrońcę skazanego wniosku. Stąd, w wyniku ponownej, dokonanej także przez pryzmat stawianych w złożonym środku odwoławczym zarzutów, oceny sytuacji skazanego, zasadnym było dokonanie zmiany zaskarżonego postanowienia. Niewątpliwie w przypadku skazanego spełniona została formalna przesłanka ubiegania się o warunkowe przedterminowe zwolnienie z odbycia reszty kary. Z ustaleń dokonanych w oparciu o akta sprawy wynika bowiem, że na poczet wymierzonej skazanemu kary 7 lat pozbawienia wolności zaliczono mu okres tymczasowego aresztowania, tj. od dnia 16 listopada 2005 roku do dnia 26 listopada 2008 roku, a więc ponad 2 lata rzeczywistego pozbawienia wolności. Obecnie zaś skazany przebywa w warunkach izolacji od dnia 21 lutego 2020 roku, a zatem ponad 2 lata i 6 miesięcy, a do końca orzeczonej względem niego kary pozostało mu nieco ponad 1 roki 5 miesięcy. Merytoryczną przesłanką instytucji warunkowego przedterminowego zwolnienia jest pozytywna prognoza kryminologiczna, której sformułowanie winno opierać się na analizie całokształtu elementów określonych w art. 77 $ 1 k.k., z uwzględnieniem wagi każdego z mich w okolicznościach danej sprawy. W ocenie Sądu Apelacyjnego, wbrew stanowisku zaprezentowanemu przez Sąd Okręgowy, w przypadku skazanego zachodzą okoliczności uzasadniające postawienie takiej właśnie — pozytywnej prognozy. Na wstępie należy podkreślić, że z opinii Dyrektora jednostki penitencjarnej, w której skazany obecnie przebywa, wynika, że jego zachowanie jest bardzo dobre, znamienne z jednej strony przynależnością do nieformalnych struktur podkultury przestępczej i brakiem zainteresowania w opracowaniu programu kształtującego społecznie pożądaną postawę, z drugiej zaś — regulaminową postawą względem przełożonych, zgodnym i bezkonfiiktowym funkcjonowaniem wśród współosadzonych i brakiem problemów wychowawczych, krytycyzmem wobec popełnionych przestępstw oraz odpłatnym zatrudnieniem. Co więcej, zważyć trzeba, że D. S. w związku z uprzednim pobytem w izolacji w ramach stosowanego wobec niego tymczasowego aresztowania został zwolniony z jednostki penitencjarnej w dniu 26 listopada 2008 roku i od tego czasu — aż do dnia 21 lutego 2020 roku, kiedy to dobrowolnie stawił się do zakładu karnego — przebywał w warunkach wolnościowych. Przez ten okres — ponad jedenastu lat — jego postawa nie budziła żadnych zastrzeżeń. Wszak skazany pracował (k. 20), opiekował się (k. 5-6), brak jest też jakichkolwiek danych świadczących o tym, by w tym czasie naruszył pofządek prawny (k. 12). Nadto z karty dłużnika wynika, iż z orzeczonej grzywny w łącznej wysokości 100.000 zł spłacił do dnia 2 marca 2022 roku kwotę ponad 20.000 zł (k. 19). Powyższych okoliczności nie sposób bagatelizować, gdyż niewątpliwie formułowanie prognozy kryminologiczno-społecznej względem osób przebywających długo na wolności jest znacznie łatwiejsze, niż wobec osadzonych w zakładzie karnym, których zachowanie w warunkach wolnościowych jest często trudne do przewidzenia. W ocenie Sądu Apelacyjnego, przy uwzględnieniu wszystkich wskazanych okoliczności stwierdzić należy, iż zachowanie skazanego poza zakładem karnym zostało już dostatecznie sprawdzone, by przyjąć, że będzie on nadal przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni ponownie przestępstwa, jak wymaga tego art. 77 $ 1 k.k. Postawa skazanego prezentowana przezeń po uchyleniu stosowanego wobec niego tymczasowego aresztowania dowodzi, że zrozumiał on swoje naganne zachowanie, współdziałał w kształtowaniu społecznie pożądanej postawy i ponosił odpowiedzialność za własne zachowanie. Nadto, w ocenie Sądu Apelacyjnego, w zachowaniu skazanego widać już ugruntowany zamiar życia w zgodzie z obowiązującym porządkiem prawnym. Nie można zatem zgodzić się z opinią Sądu Okręgowego, że okoliczności sprawy nie pozwalają przyjąć, iż w razie wcześniejszego zwolnienia z odbywania kary pozbawienia wolności skazany będzie przestrzegał porządku prawnego oraz że proces jego resocjalizacji w warunkach izolacji więziennej nie został jeszcze zakończony. D. S. w istocie w ramach tymczasowego aresztowania odbył znaczną część wymierzonej wobec niego kary pozbawienia wolności. Aktualnie dalsze osadzenie w jednostce penitencjarnej uzasadnione byłoby odbyciem przez niego faktycznie zaledwie okresu 1 roku i 5 miesięcy, jaki pozostał mu do końca kary. W ocenie Sądu Apelacyjnego, przy aktualnej postawie skazanego, okres ten mógłby zniweczyć już dostrzegalne postępy jego resocjalizacji i readaptacji społecznej. W ocenie bowiem Sądu Apelacyjnego, pozytywną postawę skazanego uznać należy za ugruntowaną. Jego postawa zaś w pełni daje podstawy do wnioskowania o dodatniej prognozie kryminologicznej. --- STRONA 3 --- . . Sąd Apelacyjny, dokonując powyżej oceny, uwzględnił to, że D. $. dopuścił się czynów o wysokim stopniu szkodliwości społecznej, powodowanych chęcią osiągnięcia łatwego i szybkiego zysku. Nie sposób jednak wnioskować, zwłaszcza wobec jego aktualnej — po opuszczeniu jednostki penitencjarnej - postawy, by w dalszym ciągu był sprawcą wysoce zdemoralizowanym, wymagającym obecnie dalszej resocjalizacji w izolacji od społeczeństwa, celem wdrożenia do przestrzegania obowiązującego porządku prawnego. Skazany przez okres ponad jedenastu lat wykazał, iż zamierza respektować obowiązujące normy prawne i powszechnie akceptowane w społeczeństwie zasady postępowania. Stąd, nie sposób wnioskować, by popełnianie przestępstw stanowiło w chwili obecnej jego spośób na życie. Wręcz przeciwnie — postawa skazanego pozwala wnioskować, iż zrozumiał swoje postępowanie, skutkujące wyrokiem skazującym i podjął skuteczną i pomyślną próbę zmiany sposobu życia. W tym stanie rzeczy, w ocenie Sądu Apelacyjnego, wszelkie przesłanki z art. 77 $ 1 k.k. zostały w niniejszej sprawie spełnione. Jednakowoż należy przypomnieć, że zastosowanie instytucji z art. 77 $ 1 k.k. nie jest zakończeniem procesu resocjalizacji (który będzie kontynuowany w warunkach wolności kontrolowanej), lecz stanowi swoistą korekię wyroku na korzyść skazanego na! etapie postępowania wykonawczego. Warunkiem zastosowania dobrodziejstwa warunkowego przedterminowego zwolnienia jest wszak ustalenie istnienia pozytywnej prognozy społeczno — kryminologicznej, przy określeniu której Sąd penitencjarny bierze pod uwagę kumulatywnie wszystkie przesłanki wskazane treścią art. 77 k.k.. Sąd Okręgowy uwarunkowania tego nie dostrzegł, eksponując przede wszystkim postawę skazanego w trakcie przebywania w Zakładzie Karnym w I. związaną z deklaratywną przynależnością do podkultury przestępczej oraz odbywaniem kary pozbawienia wolności w zakładzie zamkniętym w systemie zwykłym. Nie uwzględnił jednocześnie tego, że od momentu opuszczenia jednostki penitencjarnej w 2008 roku D. S. nie wszedł ponownie w konflikt z prawem, zdeprecjonował zatem dążenia skazanego zmierzające do zmiany jego postawy. Udzielając warunkowego przedterminowego zwolnienia, Sąd Apelacyjny, kierując się przesłankami związanymi z wychowawczo — zapobiegawczym celem próby wyznaczył dwuletni jej okres, który stanowić będzie kontynuację resocjalizacyjnego oddziaływania na skazanego w warunkach kontrolowanej wolności. Obowiązki nałożone na skazanego w tym okresie będą zaś niezbędne dla zrealizowania celów, jakim ma służyć warunkowe przedterminowe zwolnienie i dla uzyskania pozytywnego wyniku okresu próby. Rzeczą skazanego przy tym jest, by nawiązać kontakt z kuratorem i rzetelnie wykonywać nałożone nań obowiązki. Winien on jednocześnie mieć świadomość, że nieutrzymywanie kontaktu z kuratorem czy niewywiązywanie się z obowiązków probacyjnych jest podstawą do odwołania warunkowego przedterminowego zwolnienia w trybie przepisu art. 160 $ 3 k.k.w. Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny orzekł, jak w punkcie pierwszym części dyspozytywnej niniejszego postanowienia. O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze Sąd Apełacyjny orzekł na podstawie art. 624 $ 1 k.pk. i art. 626 $ 1 k.pk. i'art. 634 k.p.k. w zw. z art. 1 $ 2 kk.w. i mając na uwadze względy słuszności zwolnił skazanego z obowiązku ich ponoszenia i obciążył nimi Skarb Państwa.