Postanowienie II AKzw 142/14 POSTANOWIENIE Dnia 24 lutego 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 142/14 POSTANOWIENIE Dnia 24 lutego 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Marcin Cieślikowski Protokolant: Marta Markiewicz - Khalouf po rozpoznaniu w sprawie skazanego A. K. (1) syna E. zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 3 grudnia 2013r. (sygn. akt V2 Kow 3326/13/wz) w przedmiocie odmowy udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw p o s t a n a w i a zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 3 grudnia 2013r. w sprawie o sygn. akt V2 Kow 3326/13/wz Sąd Okręgowy we Wrocławiu odmówił skazanemu A. K. (1) udzielenia warunkowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności. W ocenie Sądu I instancji prognoza kryminologiczno – społeczna w stosunku do skazanego jest negatywna zwłaszcza z uwagi na: przeciętne zachowanie w zakładzie karnym, degradację do odbywania kary w zakładzie typu zamkniętego, osobowość dyssocjalną, uprzednie korzystanie z warunkowego zwolnienia, niepowrót o czasie do zakładu karnego z przepustki oraz dopuszczenie się przestępstwa z art. 148 § 1 kk w czasie korzystania z przerwy w karze. Zażalenie na to postanowienie wniósł obrońca skazanego zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych wyrażający się w uznaniu, że postawa skazanego, właściwości i warunki osobiste, jego osobowość i zmiana zachowania po rozpoczęciu odbywania kary nie stanowią argumentów dla przyjęcia, że zachodzą podstawy do udzielenia warunkowego zwolnienia skazanemu. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez udzielenie skazanemu warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności, ewentualnie zaś o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego psychologa na okoliczność prognozy kryminologiczno – społecznej wobec skazanego. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: --- STRONA 2 --- Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Ustalenia Sądu I instancji odnośnie braku przesłanki materialnej w przedmiocie udzielenia skazanemu A. K. (1) warunkowego przedterminowego zwolnienia, są prawidłowe. Warunkowe zwolnienie jest swojego rodzaju nagrodą za „wzorowe” zachowanie w zakładzie karnym. Tymczasem postawa skazanego w izolacji jest zmienna. Wbrew twierdzeniu skarżącego, zachowanie skazanego po rozpoczęciu odbywania kary nie dowodzi jego pozytywnej zmiany. W warunkach izolacyjnych A. K. (2) był zarówno karany dyscyplinarnie, jak i nagradzany regulaminowo. W ostatnim czasie przestrzega on regulaminu jednostki, jednakże ani razu nie został nagrodzony. Nie można tracić z pola widzenia, że po przeniesieniu do zakładu typu półotwartego dopuścił się przekroczenia, za które został zdegradowany do zakładu zamkniętego i wycofany z zatrudnienia. Dowodzi to zaburzeń w procesie resocjalizacji skazanego i nieumiejętności kontrolowania zachowania w warunkach zmniejszonego dozoru. Wprawdzie z udzielonej przepustki korzystał bez zastrzeżeń, jednakże zdarzyło się to tylko raz i dotychczas nie uzyskał on kolejnych zezwoleń na czasowe opuszczenie zakładu karnego. Kluczowe znaczenie prognostyczne posiada w przypadku A. K. (1) wielokrotna karalność sądowa oraz korzystanie w przeszłości z warunkowego zwolnienia. Pomimo korzystania z przedmiotowego środka probacyjnego, skazany konsekwentnie powracał do naruszania porządku prawnego, przy czym ranga naruszanych dóbr prawnych ulegała gradacji. Rażącym przykładem nieumiejętności kontrolowania zachowania w warunkach wolnościowych jest fakt dopuszczenia się przez niego przestępstwa z art. 148 § 1 kk w trakcie korzystania z przerwy w karze. Dotychczas A. K. (1) wielokrotnie zawiódł zatem pokładane w nim zaufanie, opierające się na założeniu, że w warunkach wolnościowych będzie przestrzegał porządku prawnego. Tego rodzaju właściwości osobiste skazanego nie mogą być pomijane przy formułowaniu obecnej prognozy kryminologiczno – społecznej. Tym bardziej, że skazany posiada dyssocjalną osobowość, charakteryzuje go wysoki poziom agresji, brak empatii i impulsywność. Wbrew twierdzeniu skarżącego, wyciąganie wniosków z faktu dopuszczenia się przez skazanego kolejnego przestępstwa w trakcie przerwy w karze, nie jest wyrazem podwójnego karania go za ten sam czyn, ani też uwzględniania charakteru przestępstwa przy formułowaniu prognozy kryminologiczno - społecznej. Okoliczność ta dowodzi znacznego stopnia demoralizacji skazanego i rażącego lekceważenia obowiązujących go ograniczeń. Sąd Okręgowy zasadnie uznał, iż nie ma obecnie podstaw do wysnucia pozytywnej prognozy społeczno – kryminologicznej wobec A. K. (1). Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny postanowił, jak na wstępie. Pouczenie: Na powyższe postanowienie nie przysługuje zażalenie.