Postanowienie II AKzw 1397/11

--- STRONA 1 --- > * . | Sygn. akt II AKzw 1397/11 < ś POSTANOWIENIE A Dnia 11 stycznia 2012 roku : Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydziale Karnym w składzie: e Przewodniczący: Sędzia SA Kazimierz Postulski Protokolant: sekr. sąd. Maria Kraska przy udziale Leopolda Piętala prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie po rozpoznaniu w sprawie J. W. , skazanego za przestępstwa z art. 209 $ I k.k. w zw. z art. 64 $ 1 k.k. i inne zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Radomiu z dnia 28 listopada 2011 roku (sygn. akt III Kow 2217/11) w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w wykonaniu kary na podstawie art. 437 $ 1 k.p.k. i art. 624 $ 1 k.p.k. w związku z art. 1 $ 2 k.k.w. postanawia: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zwolnić w całości skazanego J.W. od wydatków za postępowanie odwoławcze i określić, że ponosi je Skarb Państwa. Uzasadnienie Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy odmówił J.W. udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności. . Na wskazane wyżej orzeczenie zażalenie złożył skazany, który nie podnosząc zarzutów formalnych powołał się na zły stan zdrowia oraz trudną sytuację rodzinną. W istocie wnosił o zmianę zaskarżonego orzeczenia i udzielenie mu przerwy w karze. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Jak prawidłowo przyjął Sąd Okręgowy zachodzące po stronie skazanego okoliczności natury zdrowotnej nie uzasadniają uznania, że w sprawie niniejszej spełnione są przesłanki fakultatywnego udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności, wymienione w przepisie art. 153 $ 2 k.k.w., a tym bardziej przesłanki obligatoryjnego jej udzielenia wskazane 'w przepisie art. 153 $ 1 k.k.w. w związku z art. 150 $ 1 k.k.w. Skazany J.W. cierpi na nadciśnienie tętnicze zredukowane oraz cukrzycę typu II. Pozostaje pod stałą opieką lekarzy specjalistów, jest leczony farmakologicznie. --- STRONA 2 --- . 2 . Z kategorycznej konkluzji zawartej w wymienionym świadectwie wynika, że skazany może być leczony w zakładzie karnym (k. 49 — 49v). " W związku z powyższym nie znajduje uzasadnienia przekonanie skazanego, że służby . medyczne nie są w stanie zapewnić mu właściwej specjalistycznej opieki w zakładzie karnym. Subiektywne odczucia J.W. w tym przedmiocie nie mogą stanowić przesłanki do * udzielenia przerwy. Wyłączenie możliwości leczenia w warunkach wolnościowych jest naturalną konsekwencją izolacji więziennej, co skazany winien mieć na uwadze decydując się na popełnienie przestępstwa. Aktualne brzmienie art. 115 k.k.w. stwarza bardzo duże możliwości udzielenia skazanemu opieki zdrowotnej bez konieczności udzielenia przerwy w karze. Skazany z niej korzystał i w dalszym ciągu pozostaje pod stałą opieką medyczną. Regularnie przeprowadzane są konsultacje medyczne i badania, w tym pod kątem możności dalszego leczenia w warunkach izolacji więziennej i zagrożenia dia jego zdrowia w związku z odbywaniem kary pozbawienia wolności. Podnoszone przez niego okoliczności nie uzasadniają także wniosku, że dalsze przebywanie w zakładzie karnym pociągnie dla jego zdrowia zbyt ciężkie skutki. Sad Okręgowy ponadto doszedł do słusznego przekonania, że w stosunku do J. W. brak jest podstaw do udzielenia przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności z uwagi na względy rodzinne. Podkreślić bowiem należy, że przerwa w wykonaniu kary pozbawienia wolności jest instytucją szczególną postępowania wykonawczego, stanowiącą wyjątek od zasady, w myśl której kara ta powinna być wykonywana w sposób ciągły, a więc przesłanki jej udzielania powinny być interpretowane ściśle. Wskazać bowiem trzeba, że pozbawienie człowieka wolności zawsze wywołuje pewne negatywne następstwa w jego życiu osobistym, zawodowym i rodzinnym. Sytuacja taka stanowi jednak naturalną konsekwencję izolacji więziennej. Ciężar gatunkowy ujemnych skutków osadzenia w zakładzie karnym musi więc być tego rodzaju, że w żaden inny sposób niż przez udzielenie przerwy w karze nie można im zaradzić. Mając na względzie powyższe stwierdzić trzeba, że w pełni zasadnie sąd pierwszej instancji uznał, iż brak jest podstaw do udzielenia skazanemu przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności z uwagi na zamiar udzielenia pomocy konkubinie i dziecku. Nie ulega kwestionowaniu fakt, że sytuacja finansowa konkubiny skazanego oraz ich dziecka jest trudna i niewątpliwie uzasadnia wniosek o potrzebie udzielenia im pomocy. Rzecz jednak w tym, że udzielenie przerwy osadzonemu nie byłoby celowe chociażby z uwagi na tymczasowy charakter tej instytucji, mogącej — w okolicznościach niniejszej "sprawy - przyczynić się tylko do krótkotrwałej poprawy sytuacji finansowej jego rodziny. Poza tym należy podnieść, że orzekanie sądów — zwłaszcza w karnym postępowaniu --- STRONA 3 --- > . . 3 / wykonawczym - nie ma na cełu wyłącznie ochrony rodziny, lecz przede wszystkim wymierzanie sprawiedliwości. Nie można stracić również z pola widzenia okoliczności, że - konkubina skazanego nie pozostała zupełnie bez pomocy. Pozostaje na utrzymaniu matki skazanego, która uzyskuje dochód w postaci świadczenia emerytalnego oraz wynagrodzenia k „za wykonywanie prac dorywczych. Nadto wszelkiej niezbędnej pomocy mogą i powinny jej ” udzielić pozostali dorośli członkowie rodziny (chociażby siostra skazanego, która nie pracuje i mogłaby pomóc w opiece nad małoletnim synem J.W., podczas gdy konkubina skazanego podejmie pracę zarobkową). 'W tym miejscu trzeba również podnieść, iż w sytuacji pozbawienia wolności jednego z członków rodziny wówczas to na pozostałych spoczywa ciężar podjęcia wszelkich niezbędnych starań dla zaspokojenia wspólnych potrzeb. Przy uwzględnieniu wskazanych wyżej okoliczności stanowisko Sądu Okręgowego w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy należało w pełni zaaprobować, uznając, że na gruncie niniejszej sprawy nie zachodzą żadne „ważne względy” przemawiające za zastosowaniem wobec skazanego dobrodziejstwa tej instytucji. Orzeczenie o wydatkach związanych z postępowaniem odwoławczym Sąd wydał w oparciu o art. 624 $ 1 k.p.k. w zw. z art. 1 $ 2 k.k.w. uznając, iż ze względu na sytuację majątkową skazanego ich uiszczenie przez niego byłoby zbyt uciążliwe. Mając na uwadze powyższe i nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia Sąd Apelacyjny w Lublinie orzekł jak wyżej.