Postanowienie II AKzw 1325/19 Dnia 16 grudnia 2019 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie w HI Wydziale Karnym w składzie

--- STRONA 1 --- . Sygn. akt II AKzw 1325/19 Dnia 16 grudnia 2019 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie w HI Wydziale Karnym w składzie: (.)SA.W.Z. Protokolant — st. sekr. sąd. I. L. przy udziale prokuratora Cezarego Maja po rozpoznaniu w sprawie M. P., syna S. i I. z domu P., urodzonego (...) w C. skazanego za przestępstwo z art. 280 $ 1 k.k. i inne ” zażalenia wniesionego w dniu 21 listopada 2019 roku przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 21 listopada 2019 roku w przedmiocie warunkowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 $ 1 k.pk., art. 624 $ 1 k.pk. w zw. zart. 1 $ 2 kk.w. postanawia l. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; l. zwolnić skazanego od zapłaty wydatków za postępowanie odwoławcze i określić, że ponosi je Skarb Państwa. Postanowieniem z dnia 21 listopada 2019 roku Sąd Okręgowy w Lublinie nie uwzględnił wniosku M. P. o udzielnie mu warunkowego zwolnienia. z odbycia reszty kary pozbawienia wolności. Zażalenie na to postanowienie wniósł skazany, który wskazując na pozytywne aspekty swojego zachowania w izolacji penitencjarnej wniósł o udzielenie mu warunkowego zwolnienia. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Okręgowy w Lublinie słusznie nie dopatrzył się podstaw do sformułowania w stosunku do skazanego pozytywnej prognozy społeczno — kryminologicznej. Jego zachowanie w zakładzie karnym nie uzasadnia, w świetle całokształtu ujawnionych w sprawie okoliczności, odstępstwa od zasady odbycia kary w rozmiarze orzeczonym w wyroku na rzecz instytucji z. art. 77 $ 1 k.k. Odnosząc się do treści zażalenia podkreślić należy, że skorzystanie z warunkowego zwolnienia winno wiązać się z jednoznacznym i trwałym postępem resocjalizacyjnym i nie może być udzielane automatycznie w każdym przypadku odbycia części kary określonej w art. 78 k.k. - jak zdaje się to pojmować skazany. Dla zastosowania warunkowego zwolnienia nie jest bowiem wystarczające „przeciętne”, czy nawet poprawne zachowanie w jednostce penitencjarnej, lecz konieczne jest postępowanie klasyfikowane znacznie powyżej normy, czego w odniesieniu do skazanego nie sposób stwierdzić. --- STRONA 2 --- . Wprawdzie skarżący podnosi, że zrozumiał naganność swojego dotychczasowego postępowania i jest gotów do funkcjonowania w społeczeństwie, jednak przeczą temu okoliczności wynikające ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Zachowanie skazanego w zakładzie karnym oceniono tylko jako poprawne. Wprawdzie skazany nie był dotychczas karany dyscyplinarnie, jednak w trakcie blisko dwuletniego pobytu w zakładzie karnym tylko sześć razy zasłużył na przyznanie mu nagrody regulaminowej. Co zaś się tyczy regulaminowego zachowania skazanego wobec współosadzonych i przełożonych, czy też braku przynależności do podkulfury więziennej, to nie jest niczym nadzwyczajnym, a jedynie elementarnym obowiązkiem osoby izolowanej. Oczywiście ukończenie kursów readaptacyjnych, praca poza zakładem karnym w systemie bez konwojenta, odbywanie kary pozbawienia wolności w systemie programowanego oddziaływania i poddanie się terapii przeciwuzależnieniowej są niewątpliwie okolicznościami znaczącymi z punktu widzenia readaptacji społecznej, jednak okoliczności te nie są w stanie zmienić ogólnej oceny, że skazany aktualnie nie zasługuje na dobrodziejstwo warunkowego zwolnienia. W tym też miejscu zauważyć należy, że jakkolwiek skazany odbył terapię, jednak jego stopień zaangażowania w pracę terapeutyczna oceniono jako minimalny, zaś sam skazany nie czuje się uzależniony od alkoholu, który jest z zasady czynnikiem kryminogennym. Dodać warto, że pozytywnej decyzji w tym względzie nie mogła wesprzeć ocena funkcjonowania skazanego w warunkach wolnościowych, kiedy to nie musi on poddawać się reżimowi obowiązującemu w zakładzie karnym, ponieważ nie korzystał on dotychczas z instytucji przerwy w karze. Wprawdzie sąd odwoławczy dostrzega, że skazany świadczy pracę poza zakładem karmy w systemie bez konwojenta i wykonuje są sumiennie, jednak jest to zbyt mało dla dokonania miarodajnej oceny jego funkcjonowania w warunkach wolnościowych. Słusznie też podkreślił sąd I instancji, że M. P. jest sprawcą wielokrotnie karanym i jest to już jego kolejny pobyt w zakładzie karnym, co świadczy o jego lekceważącym stosunku do obowiązującego porządku prawnego i braku refleksji nad własnym postępowaniem. W trakcie pobytu w zakładzie karnym skazany dał się poznać jako osoba niestabilna, niczdyscyplinowana, skupiona na natychmiastowym zaspokojeniu własnych potrzeb, Skazany wykazuje też cechy osobowości niedojrzałej. Wprawdzie z opinii o skazanym wynika, że M. P. wypowiada się krytycznie na temat popełnianych przestępstw, jednak w kontekście dotychczasowego wybu życia i wskazanych cech osobowości uznać to należy jedynie za werbalny krytycyzm. W obliczu powyższego brak jest podstaw do stwierdzenia, że przebywając na wolności skazany będzie przestrzegał porządku prawnego i nie popełni ponownie przestępstwa. Tak sformułowana prognoza prowadzi zaś do wniosku, że dalsze wykonywanie kary wobec M. P. jest konieczne. W tym stanie rzeczy, nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia, zaskarżone postanowienie należało utrzymać w mocy. Z uwagi na trudną sytuację finansową skazanego należało uznać, że zachodzą podstawy do zwolnienia go od wydatków za postępowanie odwoławcze, bowiem ich uiszczenie byłoby dla niego zbyt uciążliwe. Podstawę prawną powyższego rozstrzygnięcia stanowi art. 624 $ 1 k.p.k. w zw. zart. 18 Zkk.w.