Postanowienie II AKzw 1309/19 Dnia 16 grudnia 2019 roku

--- STRONA 1 --- . © - Sygn. akt: II AKzw 1309/19 Dnia 16 grudnia 2019 roku " Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydziałe Karnym w składzie: (.)SA.W.Z. Protokolant - st. sekr. sąd. I L. przy udziałe prokuratora Cezarego Maja po rozpoznaniu w sprawie M. M., syna M., urodzonego (...) w R. skazanego za przestępstwo z art. 280 $ 1 k.k. i inne zażalenia wniesionego przez prokuratora w dniu 23 października 2019 roku na postanowienie Sądu Okręgowego w Radomiu z dnia 17 października 2019 roku w przedmiocie udzielenia warunkowego zwolnienia na podstawie art. 437 $ 2 k.p.k. i art. 624 $ 1 k.pk. w zw. zart. 1$ 2k.kw. postanawia: I. zmienić zaskarżone postanowienie w ten sposób, że odmówić M. M. udzielenia warunkowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności; Il. zwolnić skazanego w całości od wydatków postępowania odwoławczego i określić, że ponosi je Skarb Państwa. Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w Radomiu na podstawie art. 77 $ 1 k.k.,art.78$ 1 k.k. orazart. 161 $ 1 k.k.w. udzielił skazanemu M. M. warunkowego zwolnienia z odbycia reszty kary 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego w RAIN sprawic II K GIN której koniec przypada na dzień 14 kwietnia 2020 roku (k.59-60). Zażalenie na powyższe postanowienie złożył (k.65-68). Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest zasadne, a jego uwzględnienie skutkować musi zmianą zaskarżonego postanowienia i odmową udzielenia skazanemu M. M. warunkowego zwolnienia. Oceniając postawę skazanego w kontekście art. 77 $ 1 k.k. Sąd Okręgowy w Radomiu doszedł do przekonania, że zachodzą podstawy do sformułowania względem niego pozytywnej prognozy kryminologicznej. Stanowisko to — w świetle analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego — nie może jednak zasługiwać na akceptację, --- STRONA 2 --- . p Analiza okoliczności obrazujących zachowanie i postawę M. M. w trakcie odbywania kary nie pozwala bowiem na uznanie, iż nastąpił trwały i widoczny postęp resocjalizacyjny, w związku z czym aktualnie nie jest możliwe nakreślenie wobec niego pozytywnej prognozy społeczno — kryminologicznej. = Przede wszystkim stwierdzić należy, iż zachowanie skazanego w trakcie całego okresu odbywania kary jest zaledwie przeciętne i nie wyróżnia się w taki sposób, aby możliwym było odstępstwo od zasady odbycia kary w wymiarze orzeczonym w wyroku. Faktem jest, *- że M. M. był sześciokrotnie nagradzany regulaminowo, zaszła jednak potrzeba czterokrotnego wymierzenia mu kar dyscyplinarnych; nie jest on również zainteresowany odbywaniem kary w systemie programowanego oddziaływania. Pasywna postawa skazanego ma szczególnie negatywny wydźwięk wobec jego przynależności do podkultury więziennej i ścisłego przestrzegania zasad w niej obowiązujących. Trudno więc przykładać istotne znaczenia do wyrażanego przez osadzonego werbalnego krytycyzmu wobec popełnionych przestępstw, skoro jednocześnie przejawia on aprobatę dla wartości sprzecznych z przestrzeganiem porządku prawnego, charakterystycznych dla podkultury przestępczej. Zaakcentować również należy, iż skazany w dalszym ciągu odbywa karę w zakładzie karnym typu zamkniętego, w warunkach ścisłego nadzoru, nie uczestniczy wobec tego w systemie przepustkowym, nie jest również zatrudniony poza terenem zakładu karnego, Nie korzysta więc z żadnych instytucji prawa wykonawczego pomagających w ocenie zachowania na wolności, wobec czego nic jest możliwe miarodajne prognozowanie w kwestii przestrzegania przez niego porządku prawnego po opuszczeniu zakładu karnego, szczególnie, że odbywanie kary rozpoczął od doprowadzenia go do jednostki penitencjarnej. Eksponowane przez sąd I instancji względy w postaci realnych planów skazanego związanych z wykonywaniem pracy zarobkowej oraz posiadania wsparcia w osobach bliskich niewątpliwie mogą sprzyjać procesowi jego readaptacji społecznej, lecz wobec ujawnionych wyżej okoliczności, niekorzystnych dla M. M., nie dają dostatecznych gwarancji przestrzegania przez niego porządku prawnego. Przedstawione wyżej racje prowadzą do wniosku, że na obecnym etapie wykonywania kary nie można postawić względem M. M. pozytywnej prognozy społeczno-kryminologicznej, wobec czego skorzystanie przez niego z instytucji warunkowego zwolnienia byłoby w chwili obecnej przedwczesne. Szczególnie, że uprawnienie to powinno być efektem jednoznacznego postępu resocjalizacyjnego, którego w przypadku skazanego nie można jeszcze stwierdzić. "W tym stanie rzeczy zaskarżone rozstrzygnięcie należało zmienić poprzez odmowę udzielenia skazanemu warunkowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności. Na obecnym etapie resocjalizacji dalsze odbywanie przez skazanego kary pozbawienia wolności w warunkach penitencjarnych jest zarówno konieczne. Z tych względów Sąd Apelacyjny orzekł, jak wyżej. Z uwagi na trudną sytuację finansową skazanego (brak odpłatnego zatrudnienia w jednostoe penitencjarnej orez istotnych środków finansowych do dyspozycji) Sąd Apelacyjny uznał, że zachodzą podstawy do zwolnienia go od wydatków za postępowanie odwoławcze. Powyższe rozstrzygnięcie uzasadnia art. 624 $ 1 k.pk. w zw. zart. 18 2k.k.w.