Postanowienie II AKzw 1295/19

--- STRONA 1 --- . Sygn. akt II AKzw 1295/19 _ Dnia 9 grudnia 2019 roku | Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydziale Karnym w składzie: (.)SA. A.P. Protokolant - st. sekr. sąd. I. L. przy udziale prokuratora Michała Blajerskiego po rozpoznaniu w sprawie K. W, s. J., ur. (...) w P. skazanego za przestępstwa z art.158 $ 2 k.k. i.in. zażalenia wniesionego przez skazanego w dniu 18 listopada 2019 roku ną postanowienie Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 14 listopada 2019 r. w przedmiocie warunkowego zwolnienia na podstawie art. 437 $ 1 k.p.k. i art. 624 $ 1 k.psk. w zw. zart. 1 $ 2k.k.w. postanawia: l. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; IL. zwolnić skazanego w całości od zapłaty wydatków za postępowanie odwoławcze i określić, że ponosi je Skarb Państwa. Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w Lublinie odmówił skazanemu K. W. udzielenia warunkowego zwolnienia z odbycia reszty kary, pozbawienia wolności ze względu na brak dodatniej prognozy społeczno — kryminologicznej (k. 25-26). Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skazany (k.28-29). Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie, Sąd. Okręgowy w Lublinie prawidłowo ocenił, że rokowania co do przestrzegania przez K. W. porządku prawnego nie są aktualnie pozytywne, a to nie pozwala na udzielenie mu na obecnym etapie resocjalizacji warunkowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności. Stanowiska tego nie są w stanie podważyć argumenty zaprezentowane w zażaleniu, skoncentrowane na akcentowaniu poprawnego zachowania skazanego w zakładzie karnym, składaniu deklaracji pozytywnego zakończenia resocjalizacji oraz podkreślaniu nieodległego terminu końca kary. Przypomnieć należy, że o udzieleniu warunkowego zwolnienia decyduje pozytywna prognoza społeczno — kryminologiczna, którą formułuje się w oparciu o kumulatywną analizę okoliczności wymienionych w przepisie art. 77 $ 1 k.k., a nie tylko o zachowanie i postawę skazanego w zakładzie karnym. Warunkowe zwolnienie z odbycia reszty kary pozbawienia wolności nie może być bowiem traktowane jedynie jako swego rodzaju „nagroda za dobre zachowanie” w trakcie odbywania kary, jak zdaje się to pojmować skazany. --- STRONA 2 --- . Taka postawa jest bowiem często wynikiem jedynie właściwego przystosowania do warunków izolacyjnych i instrumentem do wcześniejszego opuszczenia jednostki penitencjarnej. Niewątpliwie należy przyznać rację skarżącemu, że jego zachowanie w zakładzie karnym od dłuższego czasu ustabilizowało się i 7 nie budzi zastrzeżeń. Wprawdzie był on dwa razy karany dyscyplinarnie w początkowym okresie odbywania kary, lecz aktualnie nie stwarzą problemów natury wychowawczej i dyscyplinarnej, przestrzega zasad i porządku regulaminu wewnętrznego. Był dotychczas -_ pięciokrotnie nagradzany regulaminowo, karę pozbawienia wolności odbywa w systemie programowanego oddziaływania, pracuje w systemie bez konwojenta oraz nie deklaruje przynależności do nieformalnych struktur podkultury przestępczej. Odbył również terapię odwykową w warunkach więziennych. Widoczne jest więc zaangażowanie osadzonego w proces resocjalizacji, co zostało również prawidłowo dostrzeżone przez sąd I instancji. Nie sposób jednak przyjąć, że możliwości oddziaływań resocjalizacyjnych w warunkach izolacyjnych wyczerpały się i skazany jest on już gotowy do ich kontynuacji na wolności, Prawidłowe zachowanie, które jest przecież obowiązkiem każdego osadzonego i powinno stanowić normę, nie zaś wyjątek, nie jest wystarczające do określenia wobec K. W. pozytywnej prognozy społeczno — kryminologicznej. Podkreślić należy, że w realiach niniejszej sprawy, nie sposób pominąć przy określaniu prognozy społeczno — kryminologicznej, iż K. W., będąc karanym m.in za przestępstwo z użyciem przemocy, uczestnicząc w programie resocjalizacyjnym z. zakresu przeciwdziałania agresji, wykazał się niskim poziomem aktywności, wobec czego cele programu nie zostały w pełni osiągnięte. W dalszym ciągu nie uczestniczy on również w systemie przepustkowym. Nie kwestionując więc dotychczasowego dorobku resocjalizacyjnego skazanego, wskazać należy, że dla pozytywnego ustosunkowania się do wniosku o warunkowe zwolnienie, niezbędne jest kontynuowanie oddziaływań penitencjarnych zmierzające do ugruntowania u skazanego pożądanych społecznie postaw oraz dalsza weryfikacja jego zachowania, szczególnie podczas pobytów na wolności (w ramach przepustek i zezwoleń na opuszczanie jednostki penitencjarnej), z których obecnie nie korzysta. Gdy zaś proces ten przyniesie pozytywne efekty, dopiero wówczas udzielenie skazanemu warunkowego zwolnienia będzie można uznać za możliwe i celowe. Aktualnie brak jest jednak ku temu dostatecznych przesłanek. Twierdzenia tego nie są w stanie podważyć deklaracje skazanego odnośnie tego, że zrozumiał naganność swojego postępowania, oraz nieodległy — w jego ocenie - koniec kary (kwiecień 2020 rok). Zasadą jest bowiem wykonanie orzeczonej kary w całości a zbliżająca się data końca kary, nie jest argumentem mogącym skutkować zmianą zaskarżonego postanowienia i udzieleniem warunkowego zwolnienia, skoro brak jest ku temu uzasadnionych podstaw. Z tych też przyczyn — nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia — zaskarżoną decyzję należało utrzymać w mocy. Zwolnienie skazanego od wydatków związanych z postępowaniem odwoławczym nastąpiło na podstawie art. 624 $ ] k.p.k. w zw. zart. 1$2kkw. Mając powyższe na względzie Sąd Apelacyjny orzekł, jak w postanowieniu.