Postanowienie II AKzw 128/14 POSTANOWIENIE Dnia 10 lutego 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 128/14 POSTANOWIENIE Dnia 10 lutego 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Marcin Cieślikowski Protokolant: Marta Markiewicz - Khalouf po rozpoznaniu w sprawie skazanego G. G. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 3 grudnia 2013r. (sygn. akt V2 Kow 3674/13/wz) w przedmiocie odmowy udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw p o s t a n a w i a zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 3 grudnia 2013r. w sprawie o sygn. akt V2 Kow 3674/13/wz Sąd Okręgowy we Wrocławiu odmówił skazanemu G. G. udzielenia warunkowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności. W ocenie Sądu I instancji prognoza kryminologiczno – społeczna w stosunku do skazanego jest negatywna zwłaszcza z uwagi na zmienne zachowanie w trakcie odbywania kary. Zażalenie na to postanowienie wniósł skazany. Zarzucił, że przy wydaniu rozstrzygnięcia uwzględniono okres pozostałej mu do odbycia kary, sposób życia przed osadzeniem i uzależniono skorzystanie ze środka probacyjnego od przyznania się do popełnienia przestępstw, za które odbywa karę, co nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa. Niesłusznie zaś, zdaniem skazanego, pominięto jego pozytywne zachowanie w izolacji objawiające się długotrwałą poprawą postawy wobec przestrzegania regulaminu jednostki. Nadto skazany zarzucił naruszenie jego praw przewidzianych w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o „uchylenie orzeczenia Sądu Penitencjarnego oraz o jego zmianę na korzyść skarżącego”. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. --- STRONA 2 --- Ustalenia Sądu I instancji odnośnie braku przesłanki materialnej w przedmiocie udzielenia skazanemu G. G. warunkowego przedterminowego zwolnienia, są prawidłowe. Wbrew twierdzeniu skarżącego, z uzasadnienia orzeczenia nie wynika, by okoliczności w postaci - okresu pozostałej do odbycia kary, sposobu życia prowadzonego przed osadzeniem czy nieprzyznania się do popełnienia przestępstw, za które skazany odbywa karę - były uwzględnione przy wydaniu rozstrzygnięcia. Odnoszenie się do powyższych zarzutów uznać zatem należy za zbędne. Okoliczności związane z odbywaniem kary przez skazanego nie wskazują również, by jakiekolwiek zagwarantowane konstytucyjnie prawa zostały naruszone w trakcie izolacji. Argumentacja skazanego w tym zakresie nie zasługuje zatem na uwzględnienie. Podkreślić należy, że warunkowe zwolnienie jest swojego rodzaju nagrodą za „wzorowe” zachowanie w zakładzie karnym, przy czym podstawą oceny postawy skazanego musi być ogół okoliczności zaistniałych podczas całego okresu odbywania przez niego kary. Tymczasem postawa skazanego w izolacji jest zmienna. Przez ostatni rok nie naruszył on wprawdzie regulaminu jednostki, ale wcześniejsze przekroczenia dyscyplinarne – ich natężenie, długotrwałość i ranga nie mogą pozostawać bez wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie. Są one bowiem dowodem na to, że skazany posiada problemy z kontrolowaniem swojego zachowania. Naruszanie regulaminu jednostki na tak zaawansowanym etapie wykonywania kary dowodzi niewątpliwie zaburzeń w procesie resocjalizacji skazanego. Do stwierdzenia, czy poprawa jego zachowania w izolacji jest stabilna, konieczne jest zatem wnikliwe obserwowanie jego postawy. Obecnie, pomimo faktu, że G. G. na nowo wykazuje zaangażowanie w proces resocjalizacji, nie można uznać, by w jego postawie zaszły stabilne zmiany, które uzasadniałyby założenie, że po opuszczeniu zakładu karnego, nie powróci on do łamania porządku prawnego. Powyższe przejawy zaangażowania muszą bowiem zostać połączone z konsekwentnym przestrzeganiem regulaminu jednostki penitencjarnej, by uzasadnione stało się skorzystanie z warunkowego zwolnienia. Istotnym dla prognozy kryminologiczno – społecznej wobec skazanego jest także fakt, że jest on osobą wielokrotnie karaną sądownie. Powyższe świadczy o znacznym stopniu jego zdemoralizowania. Sąd Okręgowy zasadnie uznał, iż nie ma obecnie podstaw do wysnucia pozytywnej prognozy społeczno – kryminologicznej wobec G. G.. Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny postanowił, jak na wstępie. Pouczenie: Na powyższe postanowienie nie przysługuje zażalenie.