Postanowienie II AKzw 1270/19 . POSTANOWIENIE Dnia 9 grudnia 2019 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie II Wydział Karny

--- STRONA 1 --- | . Sygn. akt II AKzw 1270/19 . POSTANOWIENIE Dnia 9 grudnia 2019 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący - Sędzia SA Elżbieta Jóźwiakowska Protokolani - st. sekr. sąd. I. L. przy udziale prokuratora Michała Blajerskiego po rozpoznaniu w sprawie S. G., syna J. i B. z domu K., ur. (..) WR. skazanego za przestępstwo z art. 189 $ 1 kk i in. zażaleń przez obrońców skazanego wniesionych w dniu 7 i 12 listopada 20191. na postanowienie Sądu Okręgowego w Radomiu z dnia 18 października 2019x. w sprawie III K. (.../uwz w przedmiocie warunkowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 $ 1 k.pk. i art. 636 $ 1 k.pk. w zw. zart. 1 $2k.k.w. postanawia l. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; u. , zasądzić od skazanego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 20 (dwadzieścia) złotych z tytułu wydatków za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 18 października 2019r. Sąd Okręgowy w Radomiu na podstawie art. 77 $ 1 kk w zw. z art. 78 $ 1 kk w zw. z art. 161 $ I kw odmówił warunkowego zwolnienia z odbycia reszty zasadniczej kary pozbawienia wolności S. G. (k. 108). Postanowienie to zaskarżyli obrońcy skazanego. A...R. B. zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i uwzględnienie wniosku o udzielenie warunkowego zwolnienia lub przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania (k.119 — 120). Natomiast adw. J. A. w środku odwoławczym sformułował zarzuty obrazy art. 4, 7 i 410 kpk w zw. z art. 1 $ 2 kkw oraz błędu 'w ustaleniach faktycznych. W konkluzji wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i udzielenie skazanemu warunkowego zwolnienia (k. 122 — 125). Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zdżalenia nie zasługują na uwzględnienie. Jako, że zawartość merytoryczna zarzutów sformułowanych w obu środkach odwoławczych jest w istocie tożsama — zostaną one omówione łącznie. . --- STRONA 2 --- . Sąd Okręgowy w Radomiu słusznie nie dopatrzył się podstaw do sformułowania w stosunku do S. G. pozytywnej prognozy społeczno - kryminologicznej. Argumentacja przytoczona w obydwu zażaleniach na poparcie zarzutu błędnej oceny materiału dowodowego ograniczająca się w istocie do polemiki nie daje podstaw do podważania zasadności zaskarżonego postanowienia. , Zachowanie skazanego w trakcie trwania tymczasowego aresztowania jak i na wolności, po jego uchyleniu, nic uzasadnia w świetle całokształtu ujawnionych w sprawie okoliczności, odstępstwa od zasady odbycia kary w rozmiarze orzeczonym w wyroku na rzecz instytucji z art. 77 $ 1 kk. W kontekście zawartych w środku odwoławczym zarzutów należy podkreślić, że Sąd I instancji procedował prawidłowo. Ustalenia faktyczne poczynił w oparciu o całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, który ocenił zgodnie z poszanowaniem wszelkich reguł w tym zakresie, a swoje stanowisko w sposób wyczerpujący uzasadnił w pisemnych motywach postanowienia. Podkreślenia wymaga, że sędziowskie przekonanie co do prognozy przestrzegania prawa przez skazanego po zwolnieniu z reszty kary pozbawienia wolności kształtuje się swobodnie i zasługuje na ochronę, jeśli jest powzięte racjonalnie, po uwzględnieniu odpowiednich przesłanek. Przede wszystkim ocena postawy skazanego prowadzi do przekonania, że należy wykluczyć tezę, aby w jego osobowości zaszły trwałe i pozytywne zmiany, gwarantujące osiągnięcie celów kary. Zauważyć należy, że Sad Okręgowy dostrzegł to, że zachowanie skazanego w Areszcie Śledczym w trakcie tymczasowego aresztowania było poprawne, a z wywiadu środowiskowego wynika, że na postępowanie S. G. w okresie od opuszczenia zakładu karnego nie wpływały jakiekolwiek skargi oraz, że nie są przeciwko niemu prowadzone postępowania, a także, że obecnie pracuje na poza granicami kraju. Sąd Okręgowy miał zatem w polu widzenia eksponowane w zażaleniach argumenty, w których skarżący powoływali się na to, że skazany w przeciągu S lat nie popełnił żadnego przestępstwa, podjął zatrudnienie oraz na jego sposób postępowania w trakcie pobytu w jednostoe penitencjarnej. Za słuszną należy jednak uznać konstatację, że ocena wyżej wskazanych pozytywnych aspektów dotyczących funkcjonowania skazanego nie może być analizowana w oderwaniu od pozostałych przesłanek warunkowego zwolnienia, wskazanych w art. 77 $ 1 kk. Innymi słowy nie sposób ignorować treści wyroku skazującego i ujawnionych w nim okoliczności dotyczących popełnionego przestępstwa, poczucia sprawiedliwości społecznej orz ogólno - prewencyjnych celów orzeczonej kary. Zaakcentować należy, że przestępstwo, jakiego dopuścił się skazany jest przestępstwem o znacznym stopniu społecznej szkodliwości, charakteryzowało się dużym natężeniem przemocy i agresji w stosunku do pokrzywdzonego, również motywacja kierująca sprawcą (chęć osiągnięcia korzyści majątkowej) nie zasługiwała w żadnej mierze na akceptację społeczną. Wyżej wskazane okoliczności pozwalają na stwierdzenie znacznego nasilenia złej woli i scharakteryzowanie skazanego jako osoby, Która może na wolności nie podporządkować się obowiązującym normom (uprawniają do wnioskowania, że przy zaistnieniu określonych okoliczności może on być osobą skłonną do stosowania przemocy). Dlatego też odniesieniu do jego osoby zachodzi konieczność podjęcia wzmożonych oddziaływań o charakterze resocjalizacyjnym. Podjęcie takowych jest zaś możliwe jedynie w warunkach zakładu karnego. Słusznie przy tym zauważa Sąd Okręgowy, że fakt przebywania S. G. poza granicami kraju eliminuje w istocie dokonanie kompleksowej oceny jego dotychczasowej postawy, właściwości oraz warunków osobistych. Sama bowiem okoliczność, że w tym czasie nie został skazany na terytorium Wielkiej Brytanii nie daje stuprocentowej pewności, że nie naruszył porządku prawnego. Jednocześnie też zauważyć należy, że w jego sytuacji niepewność co do ostatecznego kształtu wyroku, który uprawomocnił się dopiero na początku tego roku oraz stosowanie dozoru elektronicznego od lipca 2016r. do lipca 2017r. w odniesieniu do innej kary niejako wymuszały poprawność zachowania. Dlatego na podstawie zachowania skazanego nie można w sposób kategoryczny wnioskować o zasadniczej przemianie jego osobowości. Podkreślenia wreszcie wymaga, że samo poprawne zachowanie skazanego po zakończeniu izolacji, nie może mieć priorytetowego, a wręcz decydującego znaczenia w sprawie niniejszej. Przestrzeganie porządku prawnego jest obowiązkiem każdego człowieka, nic zaś zachowaniem o nadzwyczajnym statusie. --- STRONA 3 --- / | 'W świetle wyżej wskazanych okoliczności dla dokonania prognozy kryminologiczno - społecznej drugorzędne znaczenie ma to, że skazany zaczął już wypełniać obowiązek naprawienia szkody i eksponowane przez jednego ze skarżących argumenty dotyczące tego, - że obowiązek ten powstał dopiero z chwilą uprawomocnienia się wyroku, co przesądza o tym, że niezasadne jest uznanie przez Sąd Okręgowy, że S. G. uchylał się od tegoż obowiązku. Sąd może warunkowo zwolnić skazanego z odbycia reszty kary wyłącznie wtedy, gdy zachodzi jednoznacznie pozytywna prognoza kryminologiczna. Wobec wyartykułowanych powyżej okoliczności zważyć tymczasem należy, iż w stosunku do S. G. postawienie owej jednoznacznie pozytywnej prognozy kryminologicznej byłoby przedwczesne. W tym stanie rzeczy, nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia, Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Rozstrzygnięcie o wydatkach za postępowanie odwoławcze znajduje oparcie w przepisie art. 636 $ 1 k.p.k. Wysokość zasądzonych od skazanego wydatków uzasadnia treść $ 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 roku w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym (Dz. U. z 2008 roku Nr 108, poz. 1026 z późn. zm.). Z tych wszystkich względów, Sąd Apelacyjny orzekł, jak w postanowieniu.