Postanowienie II AKzw 1266/19 Dnia 9 grudnia 2019 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie II Wydział Karny w składzie

--- STRONA 1 --- « Sygn. akt II AKzw 1266/19 Dnia 9 grudnia 2019 roku Sąd Apelacyjny w Lublinie II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: sędzia SA Leszek Pietraszko Protokolant: st. sekr. sąd. Izabela Lipska przy udziale prokuratora Michała Blajerskiego | po rozpoznaniu w sprawie A. M,, syna R. i B. z domu M., urodzonego (...) w N. skazanego za przestępstwa z art. 286 $ I k.k. i in. ZN zażaleń wniesionych w dniach: 6 listopada 2019 roku przez skazanego oraz 12 listopada 2019 roku przez jego obrońcę na postanowienie Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 5 listopada 2019 roku w sprawie sygn. akt VI Kow 2035/19/vz w przedmiocie warunkowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 $ 1 k.pk. i art. 624 $ 1 k.pk. w zw. zam. 1$ 2k-k.w. postanawia l. utrzymać zaskarżone postanowienie w mocy; II. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. B. kwotę 147,60 zł (sto czterdzieści siedem złotych 60/100) tytułem wynagrodzenia za obronę skazanego sprawowaną z urzędu w postępowaniu odwoławczym; l. ' zwolnić skazanego od zapłaty wydatków za postępowanie odwoławcze i określić, że ponosi je Skarb Państwa. Postanowieniem z dnia 5 istopada 2019 roku Sąd Okręgowy w Lublinie odmówił skazanemu A. M. udzielenia warunkowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności (k. 61-62v). Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli skazany i jego obrońca. Skazany A. M., nie precyzując zarzutów odwoławczych, w istocie wniósł o udzielenie warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności (k. 64-64v). Natomiast obrońca skazanego podniósł zarzut obrazy art. 4 k.p. w zw. z art. 92-k.pk. W konkluzji zażalenia obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia w całości poprzez uwzględnienie wniosku skazanego o warunkowe przedterminowe zwolnieni z odbycia reszty kary pozbawienia wolności (k. 67-68). Sąd Apelacyjny zważył, co następuje. . Zażalenia nie zasługują na uwzględnienie. --- STRONA 2 --- . Na wstępie należy stwierdzić, że dokonana przez Sąd I Instancji analiza postawy i warunków osobistych skazanego pod kątem wystąpienia przesłanki określonej w przepisie art. 77 $ 1 K.k. jest trafna. Sąd Okręgowy słusznie uznał, że w stosunku do A. M. nie można postawić pozytywnej prognozy społeczno-kryminologicznej, a proces jego resocjalizacji winien być kontynuowany w warunkach izolacji penitencjarnej. Wbrew wywodom obrońcy trzeba przy tym wskazać, że ustalenia faktyczne Sąd Okręgowy poczynił w oparciu o całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (art. 92 k.p.k.), który ocenił z poszanowaniem wszelikich reguł w tym zakresie (w tym art. 4 k.p.k.), a swoje stanowisko w sposób wyczerpujący uzasadnił w pisemnych motywach orzeczenia. Z opinii Zakładu Karnego w C. (k. 15-17) wynika wprawdzie, że zachowanie skazanego w czasie odbywania kary jest poprawne, nic zmienia to jednak ogólnej oceny, że w chwili obecnej nie zasługuje on na dobrodziejstwo warunkowego zwolnienia. Nie można bowiem zapominać, że zasadą jest odbywanie prawomocnie orzeczone kary izolacyjnej w całości, a instytucja warunkowego zwolnienia - jako wyjątek od tej zasady — musi wiązać się z widocznym postępem resocjalizacyjnym. Tymczasem w stosunku do A. M. o takim jednoznacznym postępie resocjalizacyjnym trudno mówić. W tym kontekście należy zwrócić uwagę na fakt, że pomimo blisko półtorarocznego pobytu w zakładzie karnym, skazany został nagrodzony zaledwie trzy razy. Ponadto pozostaje on zupełnie bezkrytyczny wobec popełnionych przestępstw, co więcej zaprzecza swemu sprawstwu. Podkreślić należy nadto, że A. M. nie jest sprawcą przypadkowym -- był dotychczas czterokrotnie karany sądownie za przestępstwa przeciwko mieniu. Stosowana wobec niego resocjalizacja w warunkach wolnościowych nie przyniosła efektów, gdyż pomimo orzekania kar nieizolacyjnych, powracał on na drogę przestępstwa, popełniając przy tym przestępstwa w warunkach określonych w art. 64 $ 1 k.k. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotne jest również to, że w celu odbycia kary został on doprowadzony do zakładu karnego. Wielokrotne popełniane przez skazanego przestępstw świadczy zaś o znacznym stopniu jego demoralizacji oraz braku zrozumienia przez niego konieczności poddania się nałożonym rygorom i lekceważeniu orzeczeń sądowych oraz obowiązującego porządku prawnego. Okoliczności te w powiązaniu z faktem, że A. M. jest osobą o dysharmonijnym profilu osobowości, wskazują na konieczność kontynuowania wobec niego intensywnych oddziaływań resocjalizacyjnych, a także terapeutycznych w dłuższej niż dotychczas perspektywie czasowej. W chwili obecnej nie można bowiem przyjąć, że po zwolnieniu z zakładu karnego, mimo niewykonania kary w całości, będzie on przestrzegał porządku prawnego i nie popełni ponownie przestępstwa. W tej sytuacji jako słuszny należy ocenić wniosck Sądu Okręgowego, że dalsze wykonywanie kary wobec A. L. jest zarówno konieczne, jak i celowe. Podnieść też trzeba, że skazany nie uczestniczy w systernie przepustkowym, co uniemożliwia weryfikację jego zachowania w warunkach wolnościowych. Końcowo wskazać należy, że sytuacja osobista i zdrowotna skazanego nie ma znaczenia dla oceny zasadności wniosku o warunkowe zwolnienieTego rodzaju okoliczność nie została bowiem przewidziana w katalogu będącym podstawą ustalenia przesłanki zastosowania instytucji warunkowego zwolnienia. W przedstawionym stanie rzeczy, nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażaleń, zaskarżone orzeczenie należało utrzymać w mocy. Orzeczenie o zasądzeniu na rzecz obrońcy skazanego wynagrodzenia za czynności wykonane z urzędu w postępowaniu odwoławczym uzasadnia art. 29 ustawy 2 dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz. U. Nr 2018 poz. 1184 t.j), zaś jego wysokość $ 19 pkt 3 w zw. z $ 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. Nr 2019 poz. 18je). Z uwagi na sytuację majątkową skazanego, uzasadnione jest uznanie, że uiszczenie wydatków związanych z postępowaniem odwoławczym byłoby dla niego zbyt uciążliwe i dlatego, na zasadzie art. 624 $ 1 k.pk. w zw. z art. 1 $ 2 k.k.w., należało zwolnić go odich zapłaty. Z tych wszystkich względów, Sąd Apelecyjny orzekd, jak w części dyspozytywnej postanowienia.