Postanowienie II AKzw 123/14 POSTANOWIENIE Dnia 24 lutego 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 123/14 POSTANOWIENIE Dnia 24 lutego 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący-Sędzia Sądu Apelacyjnego Grzegorz Kapera Protokolant: Marzena Dobrowolska po rozpoznaniu zażalenia wniesionego przez skazanego S. C. na postanowienie Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 26 listopada 2013r. (sygn. akt IV Kow 3477/13/wz) w przedmiocie warunkowego zwolnienia na podst. art. 437 § 1 k.p.k. postanowił: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Opolu postanowieniem z dnia 26 listopada 2013r. nie uwzględnił wniosku skazanego S. C. w przedmiocie udzielenia mu warunkowego zwolnienia. Na powyższe postanowienie zażalenie złożył skazany zaskarżając je w całości. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie skazanego S. C. nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu Apelacyjnego Sąd I instancji nie dopuścił się wskazanego w zażaleniu błędów w ustaleniach faktycznych. Zauważyć należy, że warunkowe przedterminowe zwolnienie z reszty kary pozbawienia wolności jest wyjątkiem od zasady odbywania kary w całości, jak ją orzeczono w wyroku skazującym. Tylko przekonanie sądu, powzięte na podstawie analizy przesłanek przewidzianych w art. 77§1 k.k., że skazany będzie przestrzegał porządku prawnego mimo niewykonania kary w całości, uzasadnia odstąpienie od tej zasady. --- STRONA 2 --- Zachowanie skazanego podczas jego pobytu w warunkach izolacji więziennej, w świetle opinii Zakładu Karnego w B., co do zasady należało w ostatnim czasie ocenić jako poprawne. Wobec przełożonych zachowuje się regulaminowo, a ze współosadzonymi funkcjonuje zgodnie.. Te okoliczności nie mogą jednak prowadzić do uwzględnienia wniosku o warunkowe przedterminowe zwolnienie. Na gruncie niniejszej sprawy brak bowiem podstaw do uznania, że w osobowości skazanego zaszły trwałe i świadczące o spełnieniu celów wychowawczych kary zmiany. Za zasadnością tak postawionej tezy przemawia fakt przynależności S. C. do podkultury przestępczej. Zachowanie takie bowiem narusza przepisy regulaminu wykonywania kary pozbawienia wolności. Z powyższych względów pomimo tego, iż treść opinii i powołane wyżej pozytywne okoliczności dają podstawy do uznania, że skarżący zrozumiał swoje niewłaściwe zachowanie i wyraża wolę zmiany, to jednak twierdzenia te nie znajdują odzwierciedlenia w jego postępowaniu. Fakt, że nie odnotowano na tle przynależności skazanego do podkultury przestępczej niewłaściwych zachowań oznacza jedynie, że skazany za swą przynależność do struktur nieformalnych nie był karany dyscyplinarnie. Skarżący powinien zaś mieć na uwadze, że sama przynależność do podkultury więziennej już z założenia sprzeciwia się regulaminowi odbywania kary pozbawienia wolności, a tym samym nie pozwala uznać zachowania skazanego za pozytywne i prognozuje dalszy negatywny stosunek do obowiązującego porządku prawnego. Tym samym uznać należy, że na obecnym etapie brak jest pewności co do tego czy skazany przebywając poza zakładem karnym będzie przestrzegał porządku prawnego. Proces resocjalizacji skazanego winien być kontynuowany w warunkach więziennych. Mając to wszystko na względzie, orzeczono jak na wstępie.