Postanowienie II AKzw 1225/14 POSTANOWIENIE Dnia 25 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 1225/14 POSTANOWIENIE Dnia 25 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Dorota Rostankowska Protokolant: przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Marii Baran po rozpoznaniu w sprawie R. P. zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z dnia 27 maja 2014 roku w przedmiocie odmowy udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zwolnić skazanego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, którymi obciążyć Skarb Państwa. Uzasadnienie Zażalenie jest bezzasadne. Sąd Apelacyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż postępy resocjalizacyjne R. P. nie są na tyle doniosłe, aby stwierdzić, że skazany rokuje przestrzeganie porządku prawnego i zasłużył na dobrodziejstwo warunkowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności. Ustosunkowując się do zasadniczych motywów zażalenia, którego argumentacja skupiała się na przedstawieniu pozytywnych aspektów zachowania R. P. w trakcie pobytu w zakładzie karnym, należy wskazać, iż nie jest to jedyna okoliczność, którą należy wziąć pod uwagę, rozważając, czy skazany zasługuje na dobrodziejstwo warunkowego przedterminowego zwolnienia. Zasadność udzielenia rzeczonego środka probacyjnego winna bowiem stanowić rezultat wszechstronnej oceny okoliczności przewidzianych w art. 77 § 1 k.k., a ta – dokonana przez Sąd Okręgowy na podstawie całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego – jest trafna. Słusznie stwierdził Sąd pierwszej instancji, że czynnikami, które na chwilę obecną przemawiają przeciwko udzieleniu R. P. warunkowego przedterminowego zwolnienia są przede wszystkim jego kilkukrotna karalność oraz niesprawdzenie się przezeń w warunkach probacji. W przypadku skazanych, których konflikt z prawem nie miał charakteru --- STRONA 2 --- incydentalnego, zawsze ze zwiększoną ostrożnością należy podchodzić do oceny ich postępów resocjalizacyjnych, bowiem ich zachowanie na wolności dowodzi, że są oni osobami w znacznym stopniu zdemoralizowanymi, w stosunku do których konieczne jest podjęcie wzmożonych działań mających na celu ich readaptację społeczną. Jeżeli zważyć przy tym, że R. P. nie był w stanie sprostać wymogom związanym z uprzednio udzielonym warunkowym przedterminowym zwolnieniem, obecnie prezentowana przezeń postawa wymaga dalszej weryfikacji. Powołana okoliczność wskazuje bowiem, iż pomimo tego, iż uprzednio zachowanie skazanego w warunkach izolacji penitencjarnej było również oceniane jako pozytywne i przemawiało za skorzystaniem z dobrodziejstwa warunkowego przedterminowego zwolnienia, R. P. nie był w stanie sprostać warunkom probacji, wchodząc w ponowny konflikt z prawem i nie wypełniając warunków, pod jakimi wcześniej opuścił zakład karny. Obecnie wskazana jest zatem daleko idąca ostrożność w ocenie postępów resocjalizacyjnych skazanego, skoro jego uprzednia postawa dowiodła, że lekceważy on porządek prawny i powagę orzeczeń sądowych. Potrzeba taka wynika również z faktu, iż trakcie aktualnie odbywanej kary jego postawa nie została poddana w niezbędnym stopniu kontroli w ramach systemu przepustkowego czy regularnych zezwoleń na czasowe opuszczenie zakładu karnego, które pozwoliłyby ocenić gotowość skazanego do respektowania przez niego zasad prawidłowego funkcjonowania w społeczeństwie. Wystarczające w tym aspekcie nie jest świadczenie pracy przez R. P. poza terenem zakładu karnego zaledwie od kwietnia bieżącego roku, bowiem okres ten nie dowodzi jeszcze, że skazany jest osobą zdolną do wypełnienia warunków, pod jakimi opuściłby wcześniej zakład karny. Nie podzielając argumentacji przedstawionej w zażaleniu, należy stwierdzić, że brak jest wystarczających podstaw dla przyjęcia pozytywnej prognozy kryminologiczno-społecznej i uznania, że w przypadku R. P. cele kary zostały osiągnięte wcześniej niż założono w wyroku skazującym. W konsekwencji Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, o czym orzeczono w punkcie pierwszym części dyspozytywnej postanowienia. Sąd Apelacyjny, na mocy art. 626 § 1 k.p.k. i art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w., zwolnił skazanego od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, uznając, że w jego sytuacji ich poniesienie byłoby dla niego nadmiernie uciążliwe i obciążył nimi Skarb Państwa.