Postanowienie II AKzw 1221/14 POSTANOWIENIE Dnia 24 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 1221/14 POSTANOWIENIE Dnia 24 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Grażyna Świderska - Wandor Protokolant: przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Marii Baran po rozpoznaniu w sprawie E J zażalenia skazanej na postanowienie Sądu Okręgowego w Słupsku z dnia 3 czerwca 2014 roku w przedmiocie odmowy udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia: 1. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; 2. obciążyć skazaną kosztami sądowymi w postępowaniu odwoławczym w kwocie 20 (dwadzieścia) złotych. uzasadnienie Zażalenie jest bezzasadne. Argumenty podniesione przez skarżącą w złożonym środku odwoławczym w żaden sposób nie przekonują, iż zaskarżone postanowienie dotknięte jest błędem w ustaleniach faktycznych co do zaistnienia prognozy, iż skazana rokuje trwałe przestrzeganie prawa po zwolnieniu. Wprost przeciwnie, jest ono jedynie niezasadną polemiką z prawidłowym stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, która z oczywistych względów nie może zasługiwać na aprobatę Sądu Okręgowego, zwłaszcza, że skazana w istocie nie wskazała błędów, jakich dopuścić się miał Sąd pierwszej instancji wydając zaskarżone postanowienie. Zarówno Sąd penitencjarny, jak i Sąd odwoławczy dostrzegają oczywiście, że zachowanie skazanej w warunkach izolacji penitencjarnej jest poprawne i że nie można mieć co niego większych zastrzeżeń. Niemniej, Sąd Apelacyjny stoi na stanowisku, że prawidłowe – choć w żadnym razie wzorowe czy wyróżniające - zachowanie skazanej w zakładzie karnym nie jest jeszcze wystarczające dla ustalenia, iż rokuje ona już obecnie trwałe przestrzeganie porządku prawnego po zwolnieniu. I choć termin końca kary wymierzonej Edycie Jasińskiej nie jest zbyt --- STRONA 2 --- odległy, bo przypada na dzień 6 września 2014 roku, to nie można stwierdzić, by przeszła ona pomyślnie przez proces resocjalizacyjny w okresie krótszym od założonego przez sąd wymierzający jej karę. Sąd Apelacyjny ponadto nabrał wątpliwości odnośnie prognozy przestrzegania przez skazaną porządku prawnego, gdyby znalazła się już na wolności, wobec okoliczności wskazanych przez Sąd meriti w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Z pola widzenia nie może ujść bowiem, że E J nie jest sprawczynią przypadkową, a popełnianie przestępstw nie miało w jej życiu incydentalnego charakteru. Nadto w przeszłości korzystała ona – i to dwukrotnie – z przewidzianego w ustawie karnej środka probacji w postaci warunkowego przedterminowego zwolnienia oraz z zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności. Skazana nie potrafiła jednak skorzystać z dawanych jej wówczas szans życia poza murami zakładu karnego i ponownie powróciła na drogę popełniania przestępstw. W związku z tym, w ocenie Sądu Apelacyjnego, warunkowe przedterminowe zwolnienie bez sprawdzenia E J w warunkach wolnościowych, w ramach udzielanych przepustek czy widzeń poza zakładem karnym, uznać należałoby za wciąż ryzykowne dla porządku prawnego. Również, w ocenie Sądu Apelacyjnego, zasadnym byłoby sprawdzenie skazanej w systemie zwiększonej samokontroli i samodyscypliny. Powyższe przekonuje, że względy wychowawcze i potrzeba ochrony porządku prawnego wymagają jeszcze bardziej wnikliwego sprawdzenia postawy skazanej w warunkach penitencjarnych. Zastosowanie warunkowego zwolnienia byłoby obecnie niezasłużone i przedwczesne. Bezsprzecznie, generalnie poprawne zachowanie E J w jednostce penitencjarnej wskazuje, że proces jej resocjalizacji zmierza w pożądanym kierunku, niemniej jednak konieczna jest dalsza kontrola jej postawy, aby zasadnie można było uznać, iż rokuje ona trwałe przestrzeganie porządku prawnego na wolności. W chwili obecnej takiego wniosku wysnuć nie można. Dlatego też, wobec braku zaistnienia warunków z art. 77 § 1 k.k., należało utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. Sąd Apelacyjnym orzekł o tym w punkcie pierwszym części dyspozytywnej niniejszego orzeczenia. O kosztach sądowych w postępowaniu odwoławczym rozstrzygnięto w oparciu o przepisy art. 626 § 1 k.p.k., art.. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 618 § 1 pkt 1 k.p.k. i § 2 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. w zw. z § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym (Dz. U. z 2013 r., poz.663).