Postanowienie II AKzw 1215/14 POSTANOWIENIE Dnia 24 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 1215/14 POSTANOWIENIE Dnia 24 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym w składzie : Przewodniczący: SSA Grażyna Świderska - Wandor Protokolant: przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Marii Baran po rozpoznaniu w sprawie P B zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 4 czerwca 2014 roku w przedmiocie odmowy udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia: 1. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; 2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi w postępowaniu odwoławczym w kwocie 20 (dwadzieścia) złotych Uzasadnienie Zażalenie skazanego jest bezzasadne. Sąd Apelacyjny podziela pogląd Sądu penitencjarnego, że w stosunku do skazanego, pomimo niewątpliwie pozytywnej prognozy penitencjarnej, nie została spełniona merytoryczna przesłanka udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia w postaci pozytywnej prognozy kryminologiczno – społecznej. Sąd Apelacyjny stoi na stanowisku, że pozytywne zachowanie skazanego w toku wykonywania kary stanowi tylko jedną z okoliczności świadczących o zrealizowaniu celów kary. Nie kwestionując zatem niewątpliwie pozytywnej postawy skazanego, który aktywnie uczestniczy w procesie resocjalizacji (jego zachowanie oceniane jest jako bardzo dobre, nie był karany dyscyplinarnie, natomiast wielokrotnie był nagradzany, deklaruje krytyczny stosunek do popełnionych czynów, nie przynależy do podkultury przestępczej, karę odbywa w systemie indywidualnego oddziaływania, a zadania zeń wynikające realizuje, --- STRONA 2 --- bezkonfliktowo funkcjonuje w grupie współosadzonych, regulaminowo odnosi się do przełożonych, pracuje przy areszcie śledczym i sumiennie wywiązuje się z nałożonych obowiązków), to wskazać należy, że powyższe nie może jeszcze stanowić – czego skazany zdaje się nie zauważać - wystarczającej podstawy do udzielenia mu warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbywania kary pozbawienia wolności. Zwłaszcza, że skazany nie sprawdził się w warunkach zwiększonych uprawnień. Uwadze Sądu Apelacyjnego nie uszło bowiem, że w okresie od dnia 26 maja 2013 roku do dnia 24 listopada 2013 roku P B korzystał z zezwoleń na czasowe opuszczenie jednostki penitencjarnej, udzielanych mu w trybie art. 138 § 1 pkt. 7 i 8 k.k.w. oraz art. 91 pkt. 7 k.k.w, jednakowoż z uwagi na nadesłane informacje o ich niewłaściwym i niezgodnym z celem wykorzystaniu, komisja penitencjarna negatywnie zaopiniowała dalsze ich udzielanie skazanemu. Wymaga podkreślenia, że oprócz zachowania podczas wykonywania kary równie istotnym wyznacznikiem dla postawienia prognozy kryminologiczno - społecznej, stosownie do treści przepisu art. 77 § 1 k.k., są okoliczności popełnienia przestępstwa. Wpływają one na sformułowanie negatywnej prognozy, o ile wskazują na takie cechy skazanego, które mogą być przyczyną popełnienia przez niego kolejnego przestępstwa (vide: postanowienie Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 27 grudnia 2007 roku, sygnatura akt II AKzw 1075/07, LEX nr 357121) . Zważyć trzeba w tym kontekście, że obecnie P B odbywa dwie kary pozbawienia wolności orzeczone za czyny z art. 178 a § 1 k.k. w zb. z art. 244 k.k. i z art. 178 a § 1 k.k., popełniony w warunkach powrotu do przestępstwa. Dopuszczając się przypisanych mu przestępstw skazany przejawił postawę całkowitego braku poszanowania dla dóbr istotnie chronionych prawem, zlekceważył też prawomocne orzeczenia wymiaru sprawiedliwości. Trudno zatem uznać, iż jego przestępcza działalność miała charakter incydentalny i nie uwidoczniała, czego skarżący zdaje się nie zauważać, jego utrwalonych skłonności do popełniania przestępstw. Negatywnie na prognozę kryminologiczno – społeczną odnośnie skazanego wpływa też fakt, że korzystał on już w przeszłości, i to stosunkowo niedawno, z dobrodziejstwa warunkowego przedterminowego zwolnienia. Miał już on zatem szansę życia poza murami zakładu karnego i na resocjalizację w warunkach wolnościowych, ale swoim zachowaniem zaprzepaścił tę szansę i pokazał, że obdarzenie go kredytem zaufania przez sąd wówczas orzekający nie było zasadne. Skoro więc uprzednio skazany korzystał z dobrodziejstwa przewidzianego w art. 77 § 1 k.k. i ponownie powrócił na drogę przestępstwa, to postawiana wówczas pozytywna prognoza kryminologiczno - społeczna nie sprawdziła się. Uwzględniwszy zatem powyższe okoliczności uzasadnione są wątpliwości co do tego, czy --- STRONA 3 --- skazany nie sprzeniewierzy się warunkom zwolnienia i po raz kolejny nie powróci do łamania norm prawnokarnych. Brak jest tym samym wystarczających gwarancji, iż będzie należycie funkcjonował w społeczeństwie. Same bowiem gołosłowne zapewnienia skazanego, że zrozumiał naganność swych czynów i aktualnie będzie starał się żyć zgodnie z literą prawa nie mogą stanowić podstawy do zmiany zaskarżonego postanowienia. Mając na uwadze powyższe, Sąd Apelacyjny orzekł, jak w punkcie pierwszym części dyspozytywnej niniejszego postanowienia. O kosztach sądowych w postępowaniu odwoławczym rozstrzygnięto w oparciu o przepisy art. 626 § 1 k.p.k., art.. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 618 § 1 pkt 1 k.p.k. i § 2 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. w zw. z § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym (Dz. U. z 2013 r., poz.663).