Postanowienie II AKzw 1212/14 POSTANOWIENIE Dnia 17 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w Wydziale II Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 1212/14 POSTANOWIENIE Dnia 17 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w Wydziale II Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Beata Fenska - Paciorek Protokolant: przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Gdańsku del. do Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Lilianny Stojek po rozpoznaniu w sprawie L M zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 9 czerwca 2014 roku w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na odbycie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w związku z art. 1 § 2 k.k.w. i art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 roku o wykonywaniu kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego postanawia: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zwolnić skazanego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, którymi obciążyć Skarb Państwa. Uzasadnienie Zażalenie jest bezzasadne. Zaskarżone orzeczenie wolne jest od uchybień mogących skutkować jego korektą lub uchyleniem. Sąd pierwszej instancji przeprowadził postępowanie w sposób prawidłowy i trafnie ustalił oraz ocenił okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia w myśl przepisu art. 6 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 września 2007 roku o wykonywaniu kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego (dalej: ustawa o dozorze). Należy --- STRONA 2 --- zaaprobować stanowisko Sądu Okręgowego, iż dozór elektroniczny nie zapewni realizacji celów kary. Przeciwko udzieleniu L M zezwolenia na odbycie kary w systemie dozoru elektronicznego przemawia przede wszystkim wzgląd na niepowodzenie jego dotychczasowej resocjalizacji w warunkach wolnościowych. Jak trafnie dostrzegł Sąd pierwszej instancji, w stosunku do skazanego orzeczono pierwotnie karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Skazany jednak danej mu szansy nie wykorzystał – nieskuteczne okazały się próby oddziaływania wychowawczego na wyżej wymienionego przez kuratora, nadal nie łożył on należności alimentacyjnych, mimo posiadania ku temu możliwości finansowych, doprowadzając do zaległości wynoszących obecnie 30.000 zł. Niewątpliwie natomiast w tej sytuacji, kiedy proces resocjalizacji skazanego w warunkach wolnościowych zakończył się w przeszłości fiaskiem, decyzję w przedmiocie udzielenia zezwolenia na odbycie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego należy oceniać ze szczególną ostrożnością i adekwatnym stopniem ograniczonego zaufania. Skoro bowiem skazany już uprzednio zawiódł zaufanie wymiaru sprawiedliwości, istnieje duże ryzyko, że nie sprosta wymogom związanym z odbywaniem kary w systemie dozoru elektronicznego, która to instytucja w pewnym stopniu zbliżona jest charakterem do środka probacyjnego. Sąd pierwszej instancji słusznie podkreślił nadto fakt, iż L M w krótkich odstępach czasu był dwukrotnie skazywany za przestępstwo uporczywej niealimentacji. W ocenie zaś Sądu Apelacyjnego, okoliczność ta świadczy o braku poszanowania porządku prawnego i szczególnie lekceważącym stosunku do obowiązku materialnego wspierania najbliższej rodziny. Ponadto, faktem było również i to, że skazany po osadzeniu go w jednostce penitencjarnej prezentował bierną postawę. Jak wynikało z opinii penitencjarnej obejmującej zachowanie L M do dnia 15 maja 2014r. nie był on nagradzany regulaminowo. Nie wykazywał też motywacji do odbywania kary w systemie programowego oddziaływania. W świetle powyższych okoliczności oceny zasadności kierunku rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji nie mogły zmienić – zdaniem Sądu Odwoławczego - zarzuty skarżącego, który wskazał w zażaleniu, iż w związku z przetransportowaniem go do innej jednostki penitencjarnej zdezaktualizowała się opinia przedstawiona w toku postępowania pierwszoinstancyjnego przez administrację Zakładu Karnego, a której ustalenia legły u podstaw zaskarżonego orzeczenia. Sąd Apelacyjny pragnie bowiem zauważyć, że choć rzeczywiście w przedstawionej opinii wskazano na fakt, iż skazany nie uczestniczył z własnej woli w systemie programowanego oddziaływania i nie był nagradzany regulaminowo, a --- STRONA 3 --- okoliczność ta została zauważona przez Sąd pierwszej instancji, to jednak nie była ona jedyną i podstawową przesłanką odmowy udzielenia skazanemu zgody na odbycie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego. Nie ulega bowiem wątpliwości, że już wobec bezskuteczności stosowania wobec skazanego środka probacyjnego i jego uprzedniej karalności, zasadność odmowy udzielenia wnioskowanego zezwolenia jawi się jako oczywista. Zwracanie się zatem o przedstawienie opinii do jednostki penitencjarnej, do której skazany został przetransportowany, spowodowałoby jedynie przedłużenie postępowania odwoławczego, a w żaden sposób nie wpłynęłoby na treść rozstrzygnięcia. Na marginesie dodać nadto należy, że odbywanie kary w systemie dozoru elektronicznego nie ma służyć neutralizowaniu negatywnych skutków osadzenia skazanego (jak choćby powiększających się zobowiązań finansowych), a jedynie umożliwieniu odbycia procesu resocjalizacji w warunkach zbliżonych do wolnościowych tym skazanym, wobec których będzie to zasadne z punktu widzenia możliwości zrealizowania wychowawców celów kary. Stąd oświadczenie skazanego o konieczności podjęcia pracy zarobkowej – choć Sąd Apelacyjny nie neguje jego prawdziwości – nie wpływa na ocenę zasadności zaskarżonego orzeczenia. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd Apelacyjny nie znalazł jakichkolwiek podstaw do zmiany lub uchylenia zaskarżonego orzeczenia, tym bardziej, że decyzja w przedmiocie udzielenia zezwolenia na odbycie kary w systemie dozoru elektronicznego każdorazowo pozostaje decyzją fakultatywną Sądu i winna mieć zastosowanie jedynie co do tych skazanych, wobec których można wywieść nie budzącą wątpliwości pozytywną prognozę kryminologiczno – społeczną, a przede wszystkim, wobec których można dojść do jednoznacznego przekonania o zrealizowaniu celów kary w przypadku jej odbycia w warunkach zbliżonych do wolnościowych. Podsumowując, w chwili obecnej efektywny proces resocjalizacji skazanego może odbyć się – zdaniem Sadu Odwoławczego - jedynie w warunkach penitencjarnych. Z omówionych względów orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia. Sąd Apelacyjny na podstawie art. 626 § 1 k.p.k., art. 634 k.p.k. w zw. z art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. zwolnił skazanego od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, uznając, że w jego aktualnej sytuacji ich poniesienie byłoby dla niego nadmiernie uciążliwe i obciążył nimi Skarb Państwa.