Postanowienie II AKzw 1201/14 POSTANOWIENIE Dnia 25 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 1201/14 POSTANOWIENIE Dnia 25 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Dorota Rostankowska Protokolant: przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Marii Baran po rozpoznaniu w sprawie A S zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 4 czerwca 2014 roku w przedmiocie odmowy udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zwolnić skazanego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, którymi obciążyć Skarb Państwa. Uzasadnienie Zażalenie jest bezzasadne. Zdaniem Sądu Apelacyjnego, zaskarżone orzeczenie wolne jest od błędów faktycznych lub prawnych, wskazujących na zasadność jego zmiany lub uchylenia w celu ponownego rozpoznania sprawy. Sąd pierwszej instancji po przeprowadzeniu prawidłowego postępowania w sprawie zebrał wystarczający dla oceny sylwetki skazanego materiał dowodowy, który ocenił w sposób swobodny, lecz nie dowolny, zaś z poczynionych ustaleń wyprowadził racjonalny wniosek, że brak jest podstaw uzasadniających przekonanie, iż w stosunku do A S zachodzą przesłanki konieczne dla stwierdzenia pozytywnej prognozy kryminologiczno-społecznej (art. 77 § 1 k.k.). Podstawowym argumentem, przy pomocy którego skazany może wykazywać, że w jego postawie nastąpiła zmiana uzasadniająca możliwość kontynuowania procesu resocjalizacji w warunkach wolności kontrolowanej jest wyróżniające i aktywne zachowanie podczas odbywania kary. A S w czasie odbywania kary pozbawienia wolności zachowuje się natomiast zmiennie. W trakcie pobytu w zakładzie karnym otrzymał zaledwie kilka nagród regulaminowych, był też karany dyscyplinarnie. W trakcie izolacji nie przejawia wzmożonej aktywności, która mogłaby stanowić podstawę stwierdzenia, że prezentuje on utrwalone, pożądane społecznie postawy, a nadto wciąż pozostaje osadzony w jednostce penitencjarnej --- STRONA 2 --- typu zamkniętego, a więc jego postawa nie jest weryfikowana w warunkach zmniejszonego nadzoru i zwiększonych uprawnień. Dodatkowo deklarowanie przynależności do nieformalnych struktur podkultury przestępczej negatywnie wpływa na ocenę osobowości skazanego, bowiem nie tylko stanowi naruszenie regulaminu odbywania kary pozbawienia wolności, ale świadczy również o silnej identyfikacji skazanego ze środowiskiem przestępczym, co nie pozwala wywieść jednoznacznie pozytywnej prognozy społeczno- kryminologicznej. Nie można również nie dostrzec, że skazany nie wyraża zainteresowania odbywaniem kary w systemie programowanego oddziaływania. Przejawianie aktywności w tym zakresie świadczy o zaangażowaniu w proces resocjalizacji, natomiast jej brak zawsze obniża pozytywne rokowania co do zmian osobowości skazanego. Należy wreszcie podkreślić, że A S nie uzyskał również takiego stopnia zaufania ze strony administracji penitencjarnej, który uzasadniałby objęcie go systemem przepustkowym, czy też poparcie wniosku o warunkowe przedterminowe zwolnienie, a weryfikacja jego zachowania w takich warunkach byłaby wysoce wskazana, jeżeli uwzględnić, iż odbywa on karę m.in. za przestępstwo popełnione w warunkach recydywy z art. 64 § 2 k.k. Należy podkreślić, że dla uzyskania warunkowego przedterminowego zwolnienia potrzebne jest postępowanie powyżej normy, obrazujące aktywność skazanego w dążeniu do wykazania gotowości respektowania zasad współżycia w społeczeństwie, czego w przypadku Artura Sarzyńskiego – wbrew jego twierdzeniom - aktualnie stwierdzić nie można. Ustosunkowując się do twierdzeń zawartych w zażaleniu, należy stwierdzić, iż mają one charakter polemiczny i nie dostarczają podstaw do zmiany zaskarżonego postanowienia zgodnie z wnioskiem skarżącego. Jeżeli natomiast chodzi o podniesione okoliczności rodzinne, wskazać trzeba, iż nie mieszczą się one w katalogu przesłanek istotnych dla rozstrzygnięcia przewidzianych w art. 77 § 1 k.k., a zatem nie wpływając na ocenę zasadności decyzji podjętej przez Sąd Okręgowy. Z powyższych względów, podzielając stanowisko Sądu Okręgowego co do braku podstaw do udzielenia skazanemu A S warunkowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności, Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Sąd Apelacyjny, na mocy art. 626 § 1 k.p.k. i art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w., zwolnił skazanego od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, uznając, że w jego sytuacji ich poniesienie byłoby dla niego nadmiernie uciążliwe i obciążył nimi Skarb Państwa.