Postanowienie II AKzw 12/14 POSTANOWIENIE Dnia 3 lutego 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w s

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 12/14 POSTANOWIENIE Dnia 3 lutego 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Zdzisław Pachowicz Protokolant: Marzena Dobrowolska po rozpoznaniu w sprawie skazanego D. K. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 20 listopada 2013r. (sygn. akt IV Kow 3565/13/wz) w przedmiocie odmowy udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw p o s t a n a w i a I. zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy; II. odroczyć sporządzenie uzasadnienia orzeczenia do dnia 7 lutego 2014r. Pouczenie: Na powyższe postanowienie nie przysługuje zażalenie. Uzasadnienie postanowienia Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 3 lutego 2014r. w sprawie o sygn. akt II AKzw 12/14 Postanowieniem z dnia 20 listopada 2013r. w sprawie o sygn. akt IV Kow 3565/13/wz Sąd Okręgowy w Opolu odmówił skazanemu D. K. udzielenia warunkowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności. W ocenie Sądu I instancji prognoza kryminologiczno – społeczna w stosunku do skazanego jest negatywna zwłaszcza z uwagi na zmienne zachowanie w trakcie odbywania kary, przynależność do podkultury więziennej, rezygnację z nauki, nie zainteresowanie odpłatną pracą oraz brak zaangażowania w prace społeczne na rzecz oddziału. Zażalenie na to postanowienie wniósł skazany. Podkreślił, że jego zachowanie uległo poprawie i obecnie wykazuje on zaangażowanie w proces resocjalizacji. Przyznał że przynależy do podkultury więziennej, jednakże nie podejmuje --- STRONA 2 --- negatywnych zachowań na tym tle. Dodał jednocześnie że wysoki stopień społecznej szkodliwości przestępstw, których się dopuścił nie powinien wpływać na decyzję w przedmiocie warunkowego zwolnienia. Wskazał nadto, że wbrew twierdzeniom Sądu I instancji udziela się społecznie na rzecz zakładu karnego i przedstawił rodzaje swoich aktywności w tym zakresie. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez udzielenie warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Ustalenia Sądu I instancji odnośnie braku przesłanki materialnej w przedmiocie udzielenia skazanemu D. K. warunkowego przedterminowego zwolnienia, są prawidłowe. Podzielić należy stanowisko skarżącego, że stopień społecznej szkodliwości przestępstw, których się dopuścił nie powinien wpływać na decyzję w przedmiocie warunkowego zwolnienia. Z uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia nie wynika jednak, by okoliczność ta była uwzględniona przy kształtowaniu prognozy kryminologiczno – społecznej wobec skazanego. Warunkowe zwolnienie jest swojego rodzaju nagrodą za „wzorowe” zachowanie w zakładzie karnym, przy czym podstawą oceny postawy skazanego musi być ogół okoliczności zaistniałych podczas całego okresu odbywania przez niego kary. Tymczasem postawa skazanego w izolacji jest w dalszym ciągu zmienna. W ostatnim czasie otrzymał wprawdzie nagrodę regulaminową jednakże jednocześnie został również ukarany za przekroczenie dyscyplinarne o znacznej randze, za które wymierzono mu najsurowszą z kar dyscyplinarnych. Naruszenie regulaminu jednostki na tak zaawansowanym etapie wykonywania kary dowodzi zaburzeń w procesie resocjalizacji. Przejawem powyższego jest również uczestnictwo w podkulturze więziennej. Wbrew twierdzeniu skazanego przynależność do powyższych struktur nie może pozostać obojętna dla rozstrzygnięcia. Oznacza bowiem, że skazany w dalszym ciągu pozostaje wierny wartościom wyznawanym przez siebie przed osadzeniem opierającym się na braku poszanowania dla porządku prawnego. Wprawdzie obecnie D. K. wykazuje zaangażowanie w realizowanie zadań wynikających z odbywania kary w systemie programowego oddziaływania, jednakże dotychczas nie zaszły w jego postawie stabilne zmiany, które uzasadniałyby założenie, że po opuszczeniu zakładu karnego, nie powróci on do łamania porządku prawnego. Powyższe przejawy zaangażowania w proces resocjalizacji muszą bowiem zostać połączone z wyeliminowaniem uczestnictwa w podkulturze więziennej i przestrzeganiem regulaminu jednostki penitencjarnej. Istotnym dla prognozy kryminologiczno – społecznej wobec D. K. jest także fakt, że jest on osobą wielokrotnie karaną sądownie. Powyższe świadczy o znacznym stopniu jego zdemoralizowania. Sąd Okręgowy zasadnie uznał, iż nie ma obecnie podstaw do wysnucia pozytywnej prognozy społeczno – kryminologicznej wobec D. K.. Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny postanowił, jak na wstępie. Pouczenie: Na powyższe postanowienie nie przysługuje zażalenie.