Postanowienie II AKzw 1197/14 POSTANOWIENIE Dnia 25 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 1197/14 POSTANOWIENIE Dnia 25 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Dorota Rostankowska Protokolant: przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Marii Baran po rozpoznaniu w sprawie S G zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 3 czerwca 2014 roku w przedmiocie odmowy udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. obciążyć skazanego kosztami sądowymi za postępowanie odwoławcze w wysokości 20 (dwadzieścia) złotych. Uzasadnienie Zażalenie jest bezzasadne. Skarżący nie przedstawił w złożonym środku odwoławczym argumentów, które mogłyby skutecznie podważyć stanowisko Sądu pierwszej instancji odnośnie braku podstaw do skorzystania z dobrodziejstwa warunkowego przedterminowego zwolnienia. Rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku złożonego przez S G zostało poprzedzone wnikliwą analizą zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, uwzględnia wszystkie okoliczności istotne przy orzekaniu w przedmiocie warunkowego zwolnienia, zaś wyciągnięte przez Sąd Okręgowy wnioski pozostają w zgodzie z art. 77 § 1 k.k. Sąd Apelacyjny nie podziela poglądu zaprezentowanego w zażaleniu, jakoby na obecnym etapie wykonywania kary można by wobec S G wywieść pozytywną prognozę kryminologiczno-społeczną. Warunkowe przedterminowego zwolnienie jest uzasadnione wtedy, gdy łączna ocena przesłanek z art. 77 § 1 k.k. pozwala przyjąć, że skazany będzie przestrzegał porządku prawnego mimo niewykonania kary w całości, a jednocześnie osiągnięty progres resocjalizacyjny jest znaczący. W warunkach izolacji penitencjarnej S G nie jest osobą wyróżniającą się na tle pozostałych osadzonych. Uzyskał co prawda kilka nagród regulaminowych oraz ulg, ale takie zachowanie może być ocenione co najwyżej jako poprawne i nie stanowi argumentu przesądzającego o możliwości udzielenia warunkowego zwolnienia. Należy przy tym uwzględnić fakt, iż S G otrzymał dwie kary dyscyplinarne, co zresztą skutkowało jego degradacją do zakładu typu zamkniętego. --- STRONA 2 --- 2 Świadczy to wymiernie o trudnościach skazanego z prezentowaniem utrwalonych, pozytywnych postaw i negatywnie rzutuje na możliwość udzielenia mu warunkowego przedterminowego zwolnienia. Negowanie przez skazanego w zażaleniu podstaw wymierzenia mu kar dyscyplinarnych nie może przynieść oczekiwanego rezultatu, bowiem w postępowaniu w przedmiocie warunkowego przedterminowego zwolnienia sąd nie jest władny rozstrzygać, czy kara dyscyplinarna była zasadna. Nie może także ujść uwadze Sądu Apelacyjnego, że postawa S G nie została zweryfikowana w ramach zezwoleń na czasowe opuszczenie zakładu karnego lub przepustek, a zatem trudno prognozować odnośnie zachowania skazanego w ramach nadzoru kuratorskiego i zwiększonej samodyscypliny, której wymaga się od warunkowo zwolnionych. Weryfikacja taka wydaje się być przy tym wskazana, jeżeli zważyć, że skazany nie powrócił uprzednio z przerwy w karze i był ścigany na podstawie europejskiego nakazu aresztowania, a więc nie respektował uprzednio warunków, pod jakimi opuścił zakład karny. Odnosząc się finalnie do okoliczności natury rodzinnej, wskazać należy, iż nie mieszczą się one w katalogu przesłanek określonych w art. 77 § 1 k.k., które wpływają na kształt prognozy kryminologiczno-społecznej. Pozostają natomiast przedmiotem oceny w postępowaniu o udzielenie przerwy w karze, które – zgodnie z informacjami posiadanymi przez Sąd Apelacyjny z urzędu – zostało zainicjowane przez S G . W świetle powyższych okoliczności Sąd Apelacyjny uznał, że brak jest podstaw do korekty zaskarżonego postanowienia. Wszechstronna analiza dotychczasowej postawy S G i jego zachowania w trakcie obywania kary przekonuje bowiem, że proces jego resocjalizacji winien być kontynuowany w warunkach izolacji penitencjarnej. Dlatego też zaskarżone postanowienie utrzymano w mocy, o czym Sąd Apelacyjny orzekł w punkcie pierwszym części dyspozytywnej postanowienia. O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie art. 626 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. i § 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym.