Postanowienie II AKzw 1196/14 POSTANOWIENIE Dnia 25 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 1196/14 POSTANOWIENIE Dnia 25 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Dorota Rostankowska Protokolant: przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Marii Baran po rozpoznaniu w sprawie D P zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 2 czerwca 2014 roku w przedmiocie odmowy udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zwolnić skazanego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, którymi obciążyć Skarb Państwa. Uzasadnienie Zażalenie jest bezzasadne. Na wstępie należy wskazać, że zdaniem Sądu Apelacyjnego nie razi dowolnością zaprezentowana przez Sąd pierwszej instancji ocena dowodów i faktów istotnych dla rozstrzygnięcia kwestii zasadności wniosku skazanego D P o udzielenie mu warunkowego przedterminowego zwolnienia i niewątpliwie zasadny jest pogląd o braku pozytywnej prognozy kryminologiczno-społecznej względem skazanego. Dlatego też należy uznać, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane na skutek właściwej oceny okoliczności, o których mowa w art. 77 § 1 k.k. Sąd Apelacyjny nie podziela poglądu skarżącego, że jego zachowanie w trakcie udzielonych mu przerw w karze, choć zostało ocenione jako prawidłowe, powinno stanowić przesłankę, która przesądzałaby o udzieleniu mu warunkowego przedterminowego zwolnienia. Rzeczą oczywistą jest, iż powrót do zakładu karnego celem dalszego odbywania kary po jest zazwyczaj odbierane jako nadmierna dolegliwość. Niezmienne pozostają jednak cele kary – nie tylko w zakresie prewencji indywidualnej i ogólnej, a także słusznej odpłaty za popełnione czyny zabronione – lecz również wiążące się z resocjalizacją, a te w przypadku D P – pomimo jego właściwego funkcjonowania na wolności przed powrotem do jednostki penitencjarnej – wciąż pozostają aktualne ze względu na niezadowalające zaangażowanie w --- STRONA 2 --- proces resocjalizacji. Nie jest zatem tak, jak twierdzi skarżący, iż jego obecne zachowanie pozwala stwierdzić z pełnym przekonaniem, że po opuszczeniu zakładu karnego będzie on przestrzegał porządku prawnego. Skoro bowiem jego postawa w trakcie całego okresu odbywania kary znamienna jest nie tylko zachowaniami zasługującymi na nagrody regulaminowe, lecz objawiała się również negatywnie, skutkując wymierzaniem kar dyscyplinarnych, nie sposób przyjąć, że skazany zasługuje na najwyższą formę nagrody, jaką jest warunkowe zwolnienie z odbycia reszty kary. D P deklaruje też niezmiennie uczestnictwo w nieformalnych strukturach podkultury przestępczej, co nawet w przypadku, gdy nie przekłada się na negatywną postawę skazanego, świadczy o jego identyfikacji ze środowiskiem przestępczym i musi być uwzględnione przy prognozie co do jego dalszego zachowania. Faktem jest, iż w ostatnim okresie zachowanie skazanego w trakcie odbywania kary jest uznawane za prawidłowe. Wciąż jednak D P nie wyraża zainteresowania w opracowaniu i uczestnictwie w indywidualnym programie oddziaływania. Nie sposób także pominąć, iż pomimo pewnych pozytywnych aspektów w jego zachowaniu, nie zostały one ocenione jako tak doniosłe, żeby skazany zasłużył chociażby na ponowne przeniesienie do zakładu karnego typu półotwartego. Całościowa ocena zachowania skazanego w trakcie odbywania kary nie wskazuje zatem na ponadprzeciętne postępy resocjalizacyjne. Nie można jednocześnie uznać, że plany życiowe skazanego, który po zakończeniu odbywania kary zamierza prowadzić ustabilizowany tryb życia, przemawiają za udzieleniem warunkowego przedterminowego zwolnienia. Należy podkreślić, że zasadą jest odbywanie kary pozbawienia wolności w całości a odstępstwa od tej reguły są możliwe, gdy jest to zasłużone i celowe. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszym postępowaniu. Jeżeli zaś chodzi o podniesione okoliczności natury rodzinnej, trzeba wskazać, że nie przesądzają one o kształcie prognozy kryminologiczno-społecznej, bowiem nie mieszczą się w katalogu przesłanek istotnych dla rozstrzygnięcia określonych w art. 77 § 1 k.k. Sam fakt niezadowolenia D P z zapadłego rozstrzygnięcia i motywów, które zostały przytoczone jako jego uzasadnienie, a także kwestionowanie treści opinii uzyskanej z Aresztu Śledczego w nie dostarczają przy tym żadnych podstaw, by podzielić twierdzenia skarżącego i zmienić zaskarżone postanowienie co do istoty. Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia zażalenia, Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, o czym orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia. Sąd Apelacyjny, na mocy art. 626 § 1 k.p.k. i art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w., zwolnił skazanego od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, uznając, że w jego sytuacji ich poniesienie byłoby dla niego nadmiernie uciążliwe i obciążył nimi Skarb Państwa.