Postanowienie II AKzw 1196/14 POSTANOWIENIE Dnia 25 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w

--- STRONA 1 --- Sygn.akt II AKzw 1196/14 POSTANOWIENIE Dnia 25 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący : SSA Andrzej Czapka Protokolant : Monika Zuzga przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Białymstoku – Przemysława Sabata po rozpoznaniu w sprawie P. K. Z. s. K. zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Ostrołęce z dnia 24 kwietnia 2014 r. sygn. akt II Kow 379/14/wz w przedmiocie odmowy warunkowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n a w i a utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2014r. Sąd Okręgowy w Ostrołęce odmówił udzielenia skazanemu P. Z. warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności. Zażalenie na to postanowienie złożył skazany wskazując na odbywanie kary w systemie programowanego oddziaływania, brak kar dyscyplinarnych i zgłoszenie się do odbycia kary dobrowolnie. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest niezasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. --- STRONA 2 --- Podstawowym kryterium decydującym o warunkowym zwolnieniu z odbycia reszty kary pozbawienia wolności jest przekonanie Sądu, że skazany będzie przestrzegał porządku prawnego, a w szczególności nie popełni ponownie przestępstwa. Ta pozytywna prognoza kryminologiczna, wynikająca z zachowania się skazanego po popełnieniu przestępstwa i po osadzeniu, musi graniczyć niemalże z pewnością. Pewności takiej w stosunku do P. Z. mieć nie sposób. Przede wszystkim właściwości i warunki osobiste skazanego oceniane przez pryzmat popełnionego czynu – usiłowania rozboju w warunkach powrotu do przestępstwa, przy użyciu przemocy w postaci „duszenia oraz przytrzymywania”, wielokrotnej karalności oraz skłonności do nadużywania alkoholu wskazują na jego demoralizację i brak poszanowania dla ogólnie przyjętych norm. Skazany odbywał już karę pozbawienia wolności w warunkach izolacji, jednakże wdrażane oddziaływania wychowawcze nie przyniosły rezultatu i powrócił on na drogę przestępstwa. Okoliczności te wskazują na konieczność dłuższego procesu resocjalizacji w warunkach zakładu karnego. Tym bardziej, że skazany przejawia jedynie umiarkowany krytycyzm wobec popełnionego czynu i dotychczasowego trybu życia. Oczywiście docenić należy starania, jakie podejmuje skazany celem wykazania, że proces jego resocjalizacji przebiega w prawidłowym kierunku, o czym świadczy m.in. poprawne zachowanie w izolacji. Jednakże analiza całokształtu wskazanych wyżej okoliczności prowadzi do przekonania, iż na obecnym etapie wykonywania kary pozbawienia wolności warunkowe zwolnienie skazanego byłoby przedwczesne. Słuszne jest zatem pozostawienie skazanego w zakładzie karnym celem kontynuowania procesu resocjalizacji. W tych okolicznościach, podzielając stanowisko zajęte przez Sąd I instancji, Sąd Apelacyjny orzekł ja na wstępie.