Postanowienie II AKzw 1194/14 POSTANOWIENIE Dnia 17 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w Wydziale II Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 1194/14 POSTANOWIENIE Dnia 17 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w Wydziale II Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Beata Fenska-Paciorek Protokolant: przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Gdańsku del. do Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Liliany Stojek po rozpoznaniu w sprawie R Ż zażalenia obrońcy skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 30 maja 2014 roku w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na odbycie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w związku z art. 1 § 2 k.k.w. i art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 roku o wykonywaniu kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego postanawia: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. Lecha Kaniszewskiego z Kancelarii Adwokackiej w Gdańsku kwotę 295,20 złotych (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych 20/100) brutto tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym; III. zwolnić skazanego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, którymi obciążyć Skarb Państwa. Uzasadnienie Zażalenie jest bezzasadne. Sąd Apelacyjny nie znalazł podstaw do korekty zaskarżonego orzeczenia. Sąd Okręgowy słusznie ustalił, że wobec skazanego R Ż o nie zachodzą przesłanki do wydania --- STRONA 2 --- zgody na odbycie kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego. Udzielenie skazanemu zezwolenia na odbywanie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy o wykonywaniu kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego warunkowane jest między innymi koniecznością ustalenia, że odbycie kary w tym systemie będzie wystarczające dla osiągnięcia celów kary. Tymczasem na gruncie przedmiotowej sprawy okolicznością, która w sposób szczególny wskazuje na to, iż odbycie przez skazanego kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego nie byłoby wystarczające dla osiągnięcia celów wychowawczych orzeczonej wobec R Ż kary 10 miesięcy pozbawienia wolności jest to, iż skazany był w przeszłości kilkakrotnie karany sądownie. Udzielono mu także dobrodziejstwa warunkowego przedterminowego zwolnienia, jednakże nie wykorzystał właściwie danej mu szansy – popełnił bowiem w okresie wyznaczonej próby kolejne przestępstwo. W tej sytuacji – w przekonaniu Sądu Apelacyjnego - decyzję w przedmiocie udzielenia zezwolenia na odbycie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego należy podejmować ze szczególną ostrożnością i adekwatnym stopniem ograniczonego zaufania. Skoro bowiem skazany już uprzednio zawiódł zaufanie wymiaru sprawiedliwości, to mimo składanych deklaracji - istnieje duże ryzyko, że nie sprosta wymogom związanym z odbywaniem kary w systemie dozoru elektronicznego, która to instytucja w pewnym stopniu zbliżona jest charakterem do środka probacyjnego, zwłaszcza że – jak wynikało z opinii sądowo – psychiatrycznej z dnia 27 maja 2013r. – jest on osobą, u której biegli rozpoznali zespół zależności alkoholowej. Przytoczonej oceny nie mogły zmienić – zdaniem Sądu Odwoławczego - okoliczności podnoszone przez skarżącego, a związane z sytuacją rodzinną skazanego i jego aktualnie poprawnym funkcjonowaniem na wolności. Sąd Apelacyjny, nie negując prawdziwości tych okoliczności, zwłaszcza że mają one oparcie w przeprowadzonym wywiadzie kuratorskim, wskazuje na to, że odbywanie kary w systemie dozoru elektronicznego ma umożliwić pozostanie na wolności jedynie tym skazanym, wobec których możliwe będzie osiągnięcie w ten sposób wychowawczego celu kary. Sąd meriti wydając zaskarżone orzeczenie miał także na uwadze treść przedmiotowego wywiadu środowiskowego, który przecież zlecił, a jednak uznał, że dotychczasowa postawa skazanego wyrażająca się wyjątkowym lekceważeniem porządku prawnego świadczy o wysokim stopniu jego demoralizacji. Co za tym idzie, mimo deklarowanej obecnie poprawy, krytycznego stosunku do popełnionych przestępstw, --- STRONA 3 --- prawidłowego funkcjonowania w rodzinie oraz faktu podjęcia pracy, nie daje on na ten czas dostatecznej gwarancji, iż wykonywanie kary pozbawienia wolności w warunkach dozoru elektronicznego umożliwi jego resocjalizację. Sąd II instancji – po zapoznaniu się z materiałem dowodowym – stanowisko to w pełni podzielił, a w konsekwencji nie znalazł podstaw do zmiany lub uchylenia zaskarżonego orzeczenia zgodnie z żądaniem skarżącego. Raz jeszcze zatem wskazać należy, iż decyzja w przedmiocie udzielenia zezwolenia na odbycie kary w systemie dozoru elektronicznego każdorazowo ma charakter fakultatywny, jest więc prawem Sądu i może zostać wydana jedynie wobec tych skazanych, wobec których można wywieść nie budzącą wątpliwości pozytywną prognozę kryminologiczno – społeczną. Tymczasem w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie sposób nie przyznać racji Sądowi meriti , że skazany i jego dotychczasowy sposób życia, w szczególności zlekceważenie danej mu szansy w postaci dobrodziejstwa warunkowego przedterminowego zwolnienia, dopuszczenie się kolejnych przestępstw w warunkach recydywy, a także fakt, iż cierpi on na zespół zależności alkoholowej wykluczają ocenę, iż cele wychowawcze wobec R Ż , jakie winna spełnić kara, zostaną osiągnięte w przypadku jej odbywania w warunkach zbliżonych do wolnościowych. Stąd też Sądu ad quem uznał, że w chwili obecnej efektywny proces resocjalizacji skazanego może odbyć się jedynie w warunkach penitencjarnych. Z omówionych względów orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia. O wynagrodzeniu za obronę z urzędu za postępowanie odwoławcze rozstrzygnięto na podstawie art. 626 § 1 k.p.k., 618 § 1 pkt. 11 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. oraz § 15 pkt. 7 i § 2 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 02, Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Sąd Apelacyjny na podstawie art. 626 § 1 k.p.k., art. 634 k.p.k. w zw. z art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. zwolnił skazanego od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, uznając, że w jego aktualnej sytuacji ich poniesienie byłoby dla niego nadmiernie uciążliwe i obciążył nimi Skarb Państwa.