Postanowienie II AKzw 1193/14 POSTANOWIENIE Dnia 17 czerwca 2013 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w Wydziale II Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 1193/14 POSTANOWIENIE Dnia 17 czerwca 2013 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w Wydziale II Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Beata Fenska-Paciorek Protokolant: przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Gdańsku del. do Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Lilianny Stojek po rozpoznaniu w sprawie I S zażalenia skazanej na postanowienie Sądu Okręgowego w z dnia 13 maja 2014 roku w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na odbycie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. obciążyć skazaną I S kosztami postępowania odwoławczego w postaci ryczałtu za doręczenia w kwocie 20 (dwudziestu) złotych. Uzasadnienie Zdaniem Sądu Apelacyjnego Sąd Okręgowy w przeprowadził postępowanie w sposób prawidłowy, a zebrane dowody ocenił swobodnie, lecz nie dowolnie, nie dopuszczając się błędu w ustaleniach faktycznych. Prawidłowo wskazał także podstawę prawną rozstrzygnięcia. Zaskarżone postanowienie nie jest decyzją arbitralną oraz należycie uwzględnia kryteria, do których odwołuje się przepis art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 07 września 2007 roku o wykonywaniu kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego. W przekonaniu Sądu Odwoławczego, Sąd Penitencjarny przekonująco uzasadnił swoje stanowisko, że względem I S nie zachodzą merytoryczne podstawy do zastosowania dozoru elektronicznego, gdyż odbycie przez skazaną orzeczonej kary pozbawienia wolności w tym właśnie systemie nie byłoby wystarczające dla osiągnięcia jej celów. --- STRONA 2 --- Wskazać należy, iż – zdaniem Sądu ad quem – Sąd I instancji trafnie akcentował to, że chociaż I S po raz pierwszy przebywa w izolacji penitencjarnej, to nie jest to wynikiem incydentalnego popełnienia przez skazaną przestępstwa. Jak wynika bowiem z danych o karalności wyżej wymieniona była pięciokrotnie karana, w tym czterokrotnie korzystano wobec niej z dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania orzekanych kar pozbawienia wolności. Skazana nie potrafiła jednak wykorzystać danej jej przez wymiar sprawiedliwości szansy wdrożenia się do przestrzegania obowiązującego porządku prawnego i w okresie wyznaczonej próby popełniła szereg podobnych przestępstw, za które również została prawomocnie skazana. Taka postawa świadczy o wyjątkowym stopniu demoralizacji, o poczuciu bezkarności i braku jakiejkolwiek refleksji co do prowadzonego trybu życia. Okoliczności te – jak słusznie podkreślił Sąd Penitencjarny – wskazują, iż I S nie daje żadnej gwarancji, że w przypadku udzielenia zezwolenia na odbywanie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego, stawiane przed orzeczoną karą cele zostaną osiągnięte. Ponadto, podejmując zaskarżoną decyzję Sąd I instancji miał również na uwadze – jak wynika z pisemnych jej motywów – sposób funkcjonowania skazanej w warunkach penitencjarnej izolacji. Zdaniem Sądu Odwoławczego, słusznie organ ten ocenił i te opisane w opinii o skazanej okoliczności, uznając iż nie można zasadnie twierdzić, że zachowanie prezentowane przez I S świadczy o jej wyróżniającej się postawie. Tym samym również z tego względu – zdaniem Sądu Apelacyjnego – skazana nie zasługuje na szczególną gratyfikację w postaci udzielenia zezwolenia na odbywanie kary w systemie dozoru elektronicznego. Z całą natomiast pewnością uzasadnieniem dla decyzji, której domaga się skarżąca, nie są podnoszone przez wyżej wymienioną, a znane Sądowi Penitencjarnemu, okoliczności związane z jej sytuacja rodzinną i materialną. Podsumowując, w ocenie Sądu Apelacyjnego, Sąd Okręgowy słusznie uznał, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy, które świadczą o demoralizacji skazanej i nieincydentalnym charakterze popadania przez nią w konflikty z prawem, nie sposób przyjąć, że istnieje co do niej pozytywna prognoza kryminologiczno – społeczna. Zdaniem Sądu II instancji, skazana mając w pełni świadomość konieczności ponoszenia odpowiedzialności karnej za popełnione czyny, nie szanowała porządku prawnego i swym lekceważącym stosunkiem do wydanych orzeczeń doprowadziła do obecnej sytuacji. Resocjalizacja I S w warunkach wolnościowych nie przyniosła oczekiwanych rezultatów, wobec tego zasadne jest odbywanie przez nią obecnej kary w warunkach izolacji penitencjarnej. --- STRONA 3 --- Wbrew zatem argumentom podnoszonym przez skazaną w zażaleniu, nie sposób odmówić słuszności stanowisku zaprezentowanemu przez Sąd Okręgowy, który nie dostrzegł wystarczających przesłanek dla zastosowania zezwolenia na odbywanie kary w systemie dozoru elektronicznego wobec skazanej. Okoliczności, na które wyżej wymieniona powołuje się w zażaleniu nie mogą prowadzić do korekty zaskarżonego postanowienia, zwłaszcza że – jak już wcześniej wskazano - względy rodzinne, czy materialne, na które powołuje się skarżąca, nie mają w niniejszej sprawie znaczenia, gdyż nie należą do przesłanek o jakich mowa w przepisie art. 6 ust. 1 powołanej wyżej ustawy. Wbrew deklaracjom składanym przez skazaną, jej osoba, zważywszy na dotychczasową postawę życiową - lekceważący stosunek do porządku prawnego i orzeczeń sądowych, nie daje gwarancji osiągniecia celów stawianych przed karą w przypadku odbywania jej w warunkach dozoru elektronicznego. Stąd orzeczono jak w sentencji. Na podstawie art. 626 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. Sąd Apelacyjny obciążył nadto Ilonę Simińską kosztami postępowania odwoławczego.