Postanowienie II AKzw 1189/14 POSTANOWIENIE Dnia 25 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 1189/14 POSTANOWIENIE Dnia 25 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Dorota Rostankowska Protokolant: przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Marii Baran po rozpoznaniu w sprawie Z. Z. zażalenia skazanej na postanowienie Sądu Okręgowego w Toruniu z dnia 13 maja 2014 roku w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w wykonywaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zwolnić skazaną od ponoszenia kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym, którymi obciążyć Skarb Państwa. Uzasadnienie Zażalenie skazanej jest bezzasadne. Dokonując kontroli odwoławczej zaskarżonego postanowienia Sąd Apelacyjny nie znalazł podstaw do jego zmiany zgodnie z żądaniem zawartym w zażaleniu Z. Z. Sąd penitencjarny w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia trafnie wskazał argumenty przekonujące o braku ważnych względów rodzinnych bądź osobistych, które zgodnie z art. 153 § 2 k.k.w. stanowią przesłanki udzielenia przerwy w karze. Sąd Apelacyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż obecność Z. Z. na wolności nie jest konieczna ze względu na potrzebę pomocy jej konkubentowi – J. M. Niezaprzeczalnie konkubent skazanej jest osobą schorowaną, której samodzielna egzystencja jest utrudniona. Ani jednak przeprowadzone w sprawie wywiady środowiskowe, ani przedłożone przez skazaną zaświadczenia lekarskie nie wskazują na to, iż stan zdrowia J. M. ulega pogorszeniu, a jego samodzielnie funkcjonowanie jest zagrożone. Wręcz przeciwnie, kolejno przeprowadzane w sprawie wywiady kuratorskie wskazują na to, że J. M. – pomimo zdiagnozowanej niepełnosprawności w stopniu umiarkowanym – jest w stanie samodzielnie załatwić bieżące sprawy życia codziennego. Korzysta przy tym z różnych --- STRONA 2 --- świadczeń pomocy socjalnej, uzyskując tak środki pieniężne, jak i wsparcie w postaci posiłków czy opału. Podniesione w zażaleniu argumenty mają charakter polemiczny i nie dostarczają podstaw do wzruszenia zaskarżonego postanowienia. Sąd Apelacyjny nie przeczy temu, że Z. Z. na wolności opiekowała się konkubentem, choć ustalenia poczynione przez kuratora wskazują, iż jej postawa nie zawsze charakteryzowała się zgodnymi relacjami z partnerem życiowym. Rzecz w tym, że obecnie stosownej opieki J. M. może oczekiwać ze strony organów pomocy społecznej i co słusznie wyartykułował Sąd Okręgowy, pomoc taka jest gwarantowana przez przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz. U z 2013 r., poz. 182). Konkubent skazanej może także zwrócić się o organizację dowozu na zajęcia rehabilitacyjne. Nie sposób zatem uznać, że jedynie obecność skazanej na wolności i jej osobiste starania stanowią wyłączną formę pomocy dla J. M. Pamiętać należy, że przerwa w wykonywaniu kary pozbawienia wolności jest instytucją szczególną, a przesłanki określone w art. 153 § 2 k.k.w. podlegają ścisłej interpretacji. W związku z tym tak długo jak obecność osoby skazanej na wolności nie jest konieczna dla zapobieżenia skutkom jej osadzenia w sferze rodzinnej lub osobistej bardziej dotkliwym niż stanowiące przeciętne konsekwencje odbywania kary pozbawienia wolności, udzielnie przerwy w karze jest nieuzasadnione. Zapatrywania tego nie zmieniają twierdzenia Z. Z. odnośnie woli podjęcia leczenia odwykowego na wolności i zmiany dotychczasowego trybu życia, bowiem nie przesądzają o tym, że zaistniały okoliczności, o których mowa w art. 153 § 2 k.k.w. Mając na uwadze powyższe, zaskarżone postanowienie należało utrzymać w mocy, o czym Sąd Apelacyjny orzekł w części dyspozytywnej postanowienia. O kosztach sądowych w postępowaniu odwoławczym orzeczono w punkcie drugim postanowienia na podstawie przepisów art. 626 § 1 k.p.k. i art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. Sąd Apelacyjny, uznawszy, że obciążenie nimi skazanej stanowiłoby dla niej zbytnią uciążliwość, obciążył nimi Skarb Państwa.