Postanowienie II AKzw 1188/14 POSTANOWIENIE Dnia 25 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 1188/14 POSTANOWIENIE Dnia 25 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Dorota Rostankowska Protokolant: przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Marii Baran po rozpoznaniu w sprawie K. G. zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Słupsku z dnia 29 maja 2014 roku w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w wykonywaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. obciążyć skazanego kosztami sądowymi za postępowanie odwoławcze w wysokości 20 (dwadzieścia) złotych. Uzasadnienie Zażalenie jest bezzasadne. Odnosząc się do argumentacji przedstawionej przez skazanego, należy w pierwszej kolejności, że okoliczności dotyczące funkcjonowania K. G. w środowisku rodzinnym i sąsiedzkim przed osadzeniem mają znaczenie jedynie w kontekście prognozy co do celowego wykorzystania przerwy w karze. Natomiast podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia ma ocena, czy w sprawie zachodzą przesłanki określone w art. 153 § 2 k.k.w., a więc czy po stronie skazanego zachodzą ważne względy rodzinne i osobiste. Jeżeli chodzi o kwestię przeprowadzenia wywiadu środowiskowego w miejscu, w którym rodzina skazanego obecnie nie zamieszkuje, należy podnieść, iż wskazanym – w świetle okoliczności podniesionych we wniosku inicjującym postępowanie – byłoby uzyskanie stosownych informacji od żony skazanego i skonfrontowania ich z twierdzeniami K. G. Z uwagi jednak na fakt, iż skazany dołączył do zażalenia oświadczenie B. G. , zaświadczenie o jej zatrudnieniu oraz dokumentację dotyczącą spłaty zaciągniętych kredytów, stwierdzić należy, iż są to informacje wystarczające dla weryfikacji powodów, które podał skazany jako podstawę wniosku o udzielenie mu przerwy w karze. Przechodząc zatem do analizy sytuacji skazanego i jego najbliższych, podkreślić należy, że ciężar gatunkowy ujemnych skutków osadzenia w zakładzie karnym musi być tego rodzaju, że w żaden inny sposób, niż poprzez udzielenie przerwy w wykonywaniu kary, nie można im --- STRONA 2 --- zaradzić. Oznacza to, że rodzina osoby skazanej winna jest podjąć wszelkie starania dla zdobywania środków na utrzymanie i uzyskania niezbędnej pomocy (por. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 8 lutego 2006 r., II AKzw 72/06, LEX nr 179030). Sąd Apelacyjny dostrzega znaczne zadłużenie Bernadety Gliszczyńskiej oraz fakt, iż uzyskuje ona stosunkowo niewysokie dochody, aczkolwiek nie jest to wystarczająca przesłanka dla udzielenia skazanemu przerwy w karze. Z dokumentacji przedłożonej przez skarżącego wynika, że żona skazanego spłaca zaciągnięte kredyty, reguluje opłaty za mieszkanie i edukację syna. Zaświadczenie o dochodach potwierdza, że z jej wynagrodzenia nie jest prowadzona egzekucja. Jej sytuacja nie można zatem określić jako wyjątkowo trudnej. Konieczność poniesienia kary w oczywisty sposób wpływa negatywnie na sytuację życiową osób skazanych oraz ich najbliższych, ale są to normalne skutki, których nie da się uniknąć, przyjmując założenie, że sprawca przestępstwa winien zostać ukarany. Ustosunkowując się natomiast do wskazanej przez Karola Gliszczyńskiego konieczności remontu ośrodka wypoczynkowego i spłaty kredytu hipotecznego, wskazać należy, iż już z treści zażalenia wynika, że skazany otrzymał odszkodowanie za zniszczenie mienia. W związku z tym doszło do chociażby częściowej rekompensaty poniesionych szkód materialnych. Po wtóre, trzeba wskazać, iż z przedłożonego oświadczenia B. G. wynika, że już w sezonie letnim w 2013 roku K. G. dysponował kilkoma wyremontowanymi pokojami, których najem pozwalał na częściową regulację ciążących na nim należności. Brak przy tym okoliczności, które na chwilę obecną stanowiłyby przeszkodę dla kontynuacji działalności przez byłą żonę skazanego, skoro wspólnie z K. G. prowadziła przed jego osadzeniem gospodarstwo domowe i regulowała zobowiązania. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu Apelacyjnego, sytuacja rodziny skazanego nie jest na tyle wyjątkowa, że uzasadnia zastosowanie względem niego tak wyjątkowej instytucji, jaką jest przerwa w wykonywaniu kary pozbawienia wolności. Sam fakt, iż w okresie odbywania kary przez K. G. to na jego żonie będzie spoczywał obowiązek utrzymania siebie i dziecka oraz spłaty zobowiązań kredytowych nie daje podstaw by uznać, że sytuacja ta jest nadzwyczajna na tle rodzin innych skazanych. W związku z tym zaskarżone postanowienie należało utrzymać w mocy, o czym orzeczono jak w punkcie pierwszym części dyspozytywnej postanowienia. O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie art. 626 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. i § 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym.