Postanowienie II AKzw 1186/14 POSTANOWIENIE Dnia 24 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 1186/14 POSTANOWIENIE Dnia 24 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Grażyna Świderska - Wandor Protokolant: staż. Dagmara Liszewska przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Marii Baran po rozpoznaniu w sprawie D. K. zażalenia obrońcy skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 29 maja 2014 roku w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w związku z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zwolnić skazanego od kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym, którymi obciążyć Skarb Państwa. Uzasadnienie Zażalenie jest bezzasadne. Sąd Apelacyjny nie znalazł podstaw do korekty bądź uchylenia zaskarżonego orzeczenia, które było rezultatem prawidłowych ustaleń faktycznych i trafnej, wykładni art. 150 § 1 i 2 k.k.w. w zw. z art. 153 § 1 k.k.w. Sąd Okręgowy przeprowadził postępo- wanie w sposób prawidłowy, zebrany w sprawie materiał dowodowy poddał wszechstron- nej i zgodnej z dyspozycją art. 7 k.p.k. analizie i doszedł do prawidłowego wniosku, iż nie zachodzą przesłanki uzasadniające udzielenie skazanemu przerwy. Podkreślić należy, że stosownie do treści art. 153 § 1 k.k.w. w zw. z art. 150 § 1 i 2 k.k.w. przerwę ze względu na stan zdrowia skazanego udzielić można tylko w wypadku choroby psychicznej lub innej ciężkiej choroby uniemożliwiającej wykonanie kary pozbawienia wolności. Przy czym za ciężką chorobę uznaje się taki stan skazanego, w którym umieszczenie go w zakładzie karnym (lub dalsze w nim przebywanie) może zagrażać życiu lub spowodować dla jego zdrowia poważne niebezpieczeństwo, czego w przypadku skazanego w chwili obecnej stwierdzić nie można. Z treści opinii biegłego urologa wynika, że D. K. od czerwca 2012r. ma założony cewnik JJ do prawego --- STRONA 2 --- moczowodu. Nie został on usunięty w wyznaczonym terminie z uwagi na postawę skazanego, który odmówił poddania się zabiegowi, co spowodowało uszkodzenie i bóle nerki oraz grozi roponerczem w przypadku nawet banalnej infekcji układu moczowego. Dalsze zwlekanie z usunięciem cewnika może zatem doprowadzić do pogorszenia jego stanu zdrowia, jednakże na chwilę obecną nie mamy do czynienia z zagrożeniem życia skazanego lub spowodowaniem dla jego zdrowia poważnego niebezpieczeństwa, co podnosi skarżący. Ponadto, nie można pominąć również tego, iż obecna sytuacja jest wynikiem decyzji skazanego, który zabiegowi temu chce się poddać tylko i wyłącznie w warunkach wolnościowych, podczas gdy penitencjarna służba zdrowia jest w stanie zapewnić mu usunięcie cewnika w warunkach konwoju, a sam zabieg trwałby ok. godziny. W ocenie biegłego, wystąpienie powikłań po zabiegu usunięcia cewnika jest oczywiście możliwie, jednakże kilkudniowa obserwacja skazanego w oddziale urologicznym pozwoli na podjęcie interwencji w sytuacji, gdy takowe powikłania zaistnieją. Obecny stan zdrowia D. K. i zakładana możliwość wystąpienia powikłań po zabiegu usunięcia cewnika (przy jednoczesnym zapewnieniu skazanemu fachowej opieki na oddziale urologicznym po wykonanym zabiegu) nie spełnia wymogów przywidzianych w art. 153 § 1 k.k.w. w zw. z art. 150 § 1 i 2 k.k.w., koniecznych dla udzielenia przerwy. W istocie, jak wynika z opinii z dnia 19 lutego 2014r., penitencjarna służba zdrowia w Areszcie Śledczym w nie dysponuje oddziałem urologicznym, zaś z art. 115 § 1a k.k.w. wynika, że skazanemu odbywającemu karę pozbawienia wolności nie przysługuje prawo wyboru lekarza, świadczeniodawcy udzielającego ambulatoryjnych świadczeń opieki zdrowotnej, czy też szpitala, określone w ustawie z dnia 27 sierpnia 2004r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Skarżąca pomija jednak fakt, iż penitencjarna służba zdrowia współdziała również z innymi podmiotami leczniczymi, gdy konieczne jest w szczególności przeprowadzenie specjalistycznych badań czy leczenia (art. 115 § 5 k.k.w.), a w przypadku skazanego możliwym jest udzielenie mu specjalistycznego świadczenia w ramach konwoju. Sąd odwoławczy podziela stanowisko Sądu penitencjarnego, iż w chwili obecnej stan zdrowia skazanego nie jest na tyle poważny, by jego dalszy pobyt w zakładzie karnym mógł zagrozić jego życiu lub spowodować dla jego zdrowia poważne niebezpieczeństwo, a tylko w takim przypadku możliwe jest udzielenie przerwy w odbywaniu kary. Sąd Apelacyjny nie znajdując podstawy do korekty zaskarżonego orzeczenia, orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia. --- STRONA 3 --- Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k., art. 626 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. Sąd Apelacyjny zwolnił skazanego od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, uznając, że w sytuacji majątkowej skazanego ich poniesienie byłoby dla niego nadmiernie uciążliwe i obciążył nimi Skarb Państwa.