Postanowienie II AKzw 1185/14 POSTANOWIENIE Dnia 24 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 1185/14 POSTANOWIENIE Dnia 24 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Grażyna Świderska - Wandor Protokolant: przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Marii Baran po rozpoznaniu w sprawie A. M. zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 29 maja 2014 roku w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w związku z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zwolnić skazanego od kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym, którymi obciążyć Skarb Państwa. Uzasadnienie Zażalenie jest bezzasadne. Zaskarżone postanowienie wolne jest od uchybień faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na treść orzeczenia. Sąd pierwszej instancji przeprowadził postępowanie w sposób prawidłowy i dokonał trafnych ustaleń faktycznych, z których wyprowadził słuszny wniosek o niezaistnieniu przesłanek z art. 153 § 2 k.k.w. oraz art. 150 § 1 i 2 k.k.w. w zw. z art. 153 § 1 k.k.w., mogących uzasadniać udzielenie skazanemu A. M. przerwy w odbywaniu kary. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że przerwa w wykonywaniu kary pozbawienia wolności jest instytucją szczególną postępowania wykonawczego, stanowiącą wyjątek od zasady, w myśl której kara ta powinna być wykonywana w sposób ciągły, a więc przesłanki jej udzielenia powinny być interpretowane ściśle. A zatem, udzielenie przerwy w karze z ważnych względów rodzinnych może nastąpić wyłącznie w sytuacjach skrajnych, gdy zagrożony jest byt bliskich skazanego oraz gdy jedynie poprzez osobistą pomoc skazanego można poprawić sytuację rodziny oraz zapobiec negatywnym skutkom jego osadzenia. Z taką sytuacją nie mamy zaś do czynienia w --- STRONA 2 --- niniejszej sprawie, albowiem skazany A. M. ma pięciu braci, z których jeden uczęszcza jeszcze do szkoły, pozostali są pełnoletni. I choć bez wątpienia sytuacja materialna rodziny uległa w ostatnim czasie pogorszeniu (z uwagi na osadzenie skazanego w zakładzie karnym oraz śmierć ojca skazanego), to jednak nie można uznać, jak chce tego skarżący, iż rodzina nie jest w stanie poradzić sobie bez jego pomocy. W istocie część z braci z uwagi na stan zdrowia nie może podjąć pracy, jednakże otrzymują oni rentę bądź zasiłki, które pozwalają im na samodzielne utrzymanie. Pozostali bracia również pracują i brak jest podstaw do przyjęcia, by ich obecna sytuacja wymagała udzielenia skazanemu przerwy w karze. Podkreślić należy, iż dopóki rodzina skazanego jest w stanie zapewnić sobie swoimi osobistymi staraniami środki niezbędne do utrzymania, okoliczność zmniejszenia ich dochodu nie może stanowić podstawy do udzielenia przerwy w karze. Nie budzi wątpliwości Sądu odwoławczego, iż bracia A. M. mogą również wesprzeć matkę w leczeniu jej z uzależnienia od alkoholu. Podstawą udzielenia przerwy w karze nie może być podnoszona przez skazanego we wniosku chęć spłaty zasądzonej wobec niego grzywny, albowiem powyższa okoliczność winna determinować zachowanie skazanego przed osadzeniem w zakładzie karnym, nie zaś stanowić podstawę do ubiegania się o przerwę w karze. Słuszną jest także konstatacja Sądu pierwszej instancji, iż w sprawie nie zachodzą przesłanki z art. 150 § 1 i 2 k.k.w. w zw. z art. 153 § 1 k.k.w. Jak wynika z opinii lekarskiej, skazany odbył w zakładzie karnym konsultację psychiatryczną, aktualnie nie zgłasza żadnych skarg, nie zalecono mu żadnych leków psychotropowych (k. 20). W jej konkluzji stwierdzono zaś, iż może być on leczony w zakładzie karnym, co wyklucza udzielenie mu przerwy w karze z przyczyn wskazanych w powyższym przepisie. Sąd Apelacyjny nie znajdując podstawy do korekty zaskarżonego orzeczenia, orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia. Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k., art. 626 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. Sąd Apelacyjny zwolnił skazanego od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, uznając, że w sytuacji majątkowej skazanego ich poniesienie byłoby dla niego nadmiernie uciążliwe i obciążył nimi Skarb Państwa.