Postanowienie II AKzw 1184/14 POSTANOWIENIE Dnia 23 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 1184/14 POSTANOWIENIE Dnia 23 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Krzysztof Noskowicz Protokolant: przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Marii Baran po rozpoznaniu w sprawie S. L. zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z dnia 20 maja 2014 r. w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w wykonaniu kary na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. postanowił : I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zwolnić skazanego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, którymi obciążyć Skarb Państwa. Uzasadnienie Zażalenie jest bezzasadne. Sąd Apelacyjny nie znalazł podstaw do korekty bądź uchylenia zaskarżonego orzeczenia, które było rezultatem prawidłowych ustaleń faktycznych i trafnej wykładni przesłanki "innego wypadku losowego", o jakiej mowa w art. 153 § 3 k.k.w. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie stanowiskiem, które Sąd Apelacyjny w pełni podziela, poprzez "inny wypadek losowy" należy rozumieć zdarzenie nagłe, o charakterze wyjątkowym, które dotknęło skazanego lub jego najbliższych (śmierć, pożar, powódź lub inna klęska żywiołowa itp.). Tak więc analizowane pojęcie, jako jeden z wyjątków od zasady określonej w art. 153 § 3, nie podlega wykładni rozszerzającej. Brak jest powodów do uznania trudnej sytuacji materialnej rodziny skarżącego za inny wypadek losowy w rozumieniu art. 153 § 3, który oceniany jest w kategoriach zdarzenia nagłego o charakterze wyjątkowym. Niewątpliwie sytuacja finansowa rodziny, problemy z ogrzewaniem i dostępem do bieżącej wody utrudniają prawidłowe funkcjonowanie rodziny, lecz okoliczności te nie mogą być postrzegane w kategoriach zdarzenia nagłego i wyjątkowego. Na marginesie wskazać należy, iż --- STRONA 2 --- z przeprowadzonego w sprawie wywiadu środowiskowego wynika, że w mieszkaniu skazanego zostały przeprowadzone konieczne prace remontowe, a warunki w jakich żyje jego rodzina można uznać za dobre. Tak więc pomimo niewątpliwie trudnej sytuacji w jakiej znajdują się bliscy S. L. w związku z jego przebywaniem w izolacji penitencjarnej, mają oni zapewnione podstawowe potrzeby mieszkaniowe. Reasumując stwierdzić należy, że brak jest w chwili obecnej podstaw do udzielenia skarżącemu kolejnej przerwy w karze w oparciu o art. 153 § 3 k.k.w. Skazany korzystał z przerwy w wymiarze jednego roku, a nie upłynął jeszcze przewidziany w tym przepisie roczny termin od dnia ukończenia poprzedniej przerwy i powrotu po niej do zakładu karnego. W konsekwencji, nie podzielając stanowiska skarżącego, utrzymano w mocy zaskarżone postanowienie. Na podstawie art. 626 § 1 k.p.k. w zw. z art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. Sąd Apelacyjny zwolnił skazanego od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, uznając, że w jego sytuacji ich poniesienie byłoby dla niego nadmiernie uciążliwe i obciążył nimi Skarb Państwa.