Postanowienie II AKzw 1182/14 POSTANOWIENIE Dnia 23 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 1182/14 POSTANOWIENIE Dnia 23 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Krzysztof Noskowicz Protokolant: przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Marii Baran po rozpoznaniu w sprawie M. J. zażalenia obrońcy skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego we Włocławku z dnia 22 maja 2014 r. w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w wykonaniu kary na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zwolnić skazanego w całości od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, którymi obciążyć Skarb Państwa; Uzasadnienie Zażalenie obrońcy skazanego jest bezzasadne. Podzielając stanowisko Sądu pierwszej instancji, wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, uznać należy, iż nie zachodzą w sprawie przesłanki określone w art. 153 § 2 k.k.w, uzasadniające udzielenie skazanemu przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności z ważnych względów rodzinnych. M. J. wniósł o udzielenie mu przerwy w karze podnosząc, iż chciałby dostarczyć rodzinie środki utrzymania, opiekować się chorymi dziećmi, jak również spłacić kredyt. Poczynione przez Sąd penitencjarny ustalenia pozwoliły na stwierdzenie, iż brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku. Decyzja ta jest trafna. Sąd Apelacyjny nie znajduje argumentów przemawiających za przychyleniem się do zażalenia obrońcy M. J. Z przeprowadzonego w sprawie wywiadu środowiskowego wynika, że żona skazanego, opiekująca się dwójką dzieci z poprzedniego związku i jednym ich wspólnym dzieckiem, jest osobą upośledzoną umysłowo, ma orzeczoną niepełnosprawność w stopniu umiarkowanym i leczy się w poradni neurologicznej. Sytuacja finansowa rodziny jest trudna, --- STRONA 2 --- jednakże dochód żony skazanego, wynoszący 2200 złotych miesięcznie, jest wystarczający dla zaspokojenia bieżących potrzeb rodziny. Brak jest w sprawie podstaw do przyjęcia, iż niezbędne jest w tej mierze osobiste wsparcie skazanego. Podkreślić trzeba, iż niedogodności wskazywane przez skarżącego, związane z niemożnością udzielenia rodzinie wsparcia finansowego i osobistego, stanowią typowe następstwo związane z przebywaniem w izolacji penitencjarnej i nie uzasadniają udzielenia Mirosławowi Jankowskiemu przerwy w karze. Należy podkreślić, że zasadą jest odbywanie kary w całości, a jedynie w szczególnych sytuacjach możliwe jest odstąpienie od reguły nieprzerwanego odbywania kary. W realiach niniejszej sprawy, brak jest przesłanek świadczących o celowości udzielenia skazanemu przerwy, albowiem w jej czasie nie będzie miał on możliwości trwałego zabezpieczenia potrzeb rodziny, oddalony zostanie zaś termin definitywnego zakończenia kary. W kwestii konieczności spłaty kredytu zauważyć trzeba, iż zaciągnięty został przed osadzeniem i stanowił wynik świadomego działania skazanego. Rosnące zadłużenie, bez względu na jego przyczynę, czy też źródło, nie jest podstawą wypełniającą przesłankę „ważności” z art. 153 § 2 k.k.w. Przeto trafnie uznał Sąd penitencjarny, iż udzielenie przerwy na podstawie okoliczności wskazanych przez skazanego nie jest zasadne. Tym bardziej, że należy mieć na uwadze i to, że udzielenie jej na podstawie przepisu art. 153 § 2 k.k.w. jest zawsze fakultatywne, co oznacza, że nawet spełnienie wskazanych przesłanek nie musi oznaczać uwzględnienia wniosku w tej kwestii. W związku z powyższym, nie dostrzegając w zażaleniach argumentacji skutkującej zmianą zaskarżonej decyzji, Sąd Apelacyjny orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia. Na podstawie art. 626 §1 k.p.k. w zw. z art. 624 §1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. Sąd Apelacyjny zwolnił skazanego od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, uznając, że w jego sytuacji ich poniesienie byłoby dla niego nadmiernie uciążliwe i obciążył nimi Skarb Państwa.