Postanowienie II AKzw 1180/14 POSTANOWIENIE Dnia 24 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 1180/14 POSTANOWIENIE Dnia 24 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym w składzie : Przewodniczący: SSA Grażyna Świderska - Wandor Protokolant: przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Marii Baran po rozpoznaniu w sprawie M. B. zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z dnia 22 maja 2014 roku w przedmiocie odmowy udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia: 1. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie, 2. zwolnić skazanego w całości od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, którymi obciążyć Skarb Państwa. uzasadnienie Zażalenie jest bezzasadne. Sąd Apelacyjny podziela stanowisko Sądu penitencjarnego, wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, iż w stosunku do skazanego nie zachodzą jeszcze przesłanki pozwalające na przedterminowe zwolnienie go z reszty kary pozbawienia wolności. Zważyć trzeba, że wśród okoliczności branych pod uwagę przy rozważaniu kwestii warunkowego przedterminowego zwolnienia, znajdują się: postawa, właściwości i warunki osobiste skazanego, okoliczności popełnienia przestępstwa oraz zachowanie po popełnieniu przestępstwa i w czasie odbywania kary (art. 77 § 1 k.k.). Dodatnia prognoza kryminologiczna powinna być rezultatem kumulatywnej oceny wszystkich kryteriów zawartych w przywołanym przepisie. Analiza materiału dowodowego zebranego w sprawie nie uzasadnia przyjęcia takiej prognozy w stosunku do M. B. . Sąd Okręgowy, ustalając stan faktyczny i dokonując jego oceny z punktu widzenia przesłanek opisanych w art. 77 § 1 k.k., --- STRONA 2 --- w należytym stopniu uwzględnił wszystkie okoliczności sprawy, nie przypisując żadnej z nich nadmiernego znaczenia, w tym i odnośnie zachowania skazanego w czasie odbywania kary. Z opinii Zakładu Karnego w P. , gdzie obecnie przebywa skazany, wynika, że zachowanie skazanego w trakcie odbywania kary pozbawienia wolności jest co do zasady właściwe, choć nie można nie zauważyć, że nie zawsze prawidłowo funkcjonuje on w grupie współosadzonych i negatywnie nastawiony był do sposobu działania administracji jednostki penitencjarnej. Nie deklaruje on przynależności do nieformalnych struktur podkultury przestępczej. Był wielokrotnie nagradzany, uczestniczył w mityngach AA, ukończył program treningu zastępowania agresji, kurs aktywizacji zawodowej i kurs sprzedawcy z obsługą kasy fiskalnej i komputera. Nie negując oczywiście pozytywnych aspektów postawy skazanego w izolacji penitencjarnej, to nie sposób nie zauważyć, że od początku osadzenia, tj. od dnia 6 kwietnia 2012 roku M. B. odbywał orzeczone względem niego kary w zakładzie karnym typu półotwartego i korzystał w tym czasie z nagród określonych w trybie art. 138 § 1 pkt. 7 i 8 k.k.w. oraz z przepustek określonych w art. 91 pkt. 7 k.k.w. W warunkach zwiększonych uprawnień, samokontroli i zmniejszonego dozoru nie sprawdził się jednak, albowiem w dniu 17 lutego 2014 roku wrócił z udzielonej mu przepustki pod wpływem alkoholu. Spowodowało to przekwalifikowanie go na posiedzeniu komisji penitencjarnej w dniu 20 lutego 2014 roku do odbywania kary w zakładzie karnym typu zamkniętego. Uwadze Sądu Apelacyjnego nie uszło też, że u skazanego zdiagnozowano uzależnienie od alkoholu, ale w związku z wycofaniem przez M. B. zgody na odbycie terapii, leczenie odwykowe zastosowano na podstawie art. 117 k.k.w. W oddziale terapeutycznym skazany uczestniczył jedynie w programie terapii uzależnienia ograniczonej do zajęć edukacyjnych w wymiarze 90 godzin, co oznacza, że terapii nie ukończył. Mając powyższe na uwadze, nie sposób uznać, ażeby postawa M. B. była wzorowa i jako taka zasługiwała na szczególne wyróżnienie, jakim jest dobrodziejstwo warunkowego zwolnienia. Sąd Apelacyjny dostrzega oczywiście wymienione wyżej pozytywne aspekty zachowania skazanego, podziela jednak stanowisko Sądu meriti, że na obecnym etapie wykonania kary nie można uznać, że cele reakcji karnej zostały już osiągnięte. Dla zweryfikowania trwałości i skuteczności oddziaływania penitencjarnego należy odnieść się bowiem do innych wyznaczników, które pozwolą uzyskać pełne przekonanie, czy rzeczywiście skazany daje gwarancję, że będzie przestrzegał porządku prawnego. Dla ukształtowania przeświadczenia o negatywnej prognozie mają znaczenie również okoliczności popełnienia przestępstwa, wpływając na decyzję w przedmiocie warunkowego zwolnienia w sytuacji, gdy ukazują takie cechy skazanego, które mogą być przyczyną --- STRONA 3 --- popełnienia przez niego kolejnych przestępstw (vide: postanowienie Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 7 listopada 2007 roku, sygnatura akt II AKzw 768/07, KZS z 2008 roku, zeszyt 4, pozycja 72) . Zważyć trzeba w tym kontekście, że skazany dopuścił się czynów, których okoliczności popełnienia świadczą o wysokim stopniu jego zdemoralizowania i rażącym braku poszanowania dla podstawowych zasad porządku pranego, a także daleko lekceważącą postawę względem orzeczeń wymiaru sprawiedliwości. Rację ma Sąd pierwszej instancji, że popełnienie takich czynów wymaga pogłębionego procesu resocjalizacyjnego w warunkach izolacyjnych, w tym zwłaszcza – większego zaangażowania się skazanego w ten proces. Powyższe ustalenia, w szczególności zaś fakt niesprawdzenia się skazanego w warunkach zwiększonej samokontroli i zmniejszonego nadzoru, wskazują, w ocenie Sądu Apelacyjnego, że brak jest obecnie argumentów do stwierdzenia, że M. B. przeszedł szybszą resocjalizację, niż założona przez sąd, który wymierzył mu karę. Zdaniem instancji odwoławczej, M. B. w dalszym ciągu nie daje rękojmi należytego sprawowania na wolności, w szczególności w zakresie przestrzegania prawa, co wyklucza możliwość udzielenia mu obecnie warunkowego przedterminowego zwolnienia. Okoliczność, iż skazany – pomimo udzielonego mu przez administrację zakładu karnego kredytu zaufania – stosunkowo niedawno został zdegradowany do odbywania kary pozbawienia wolności w zakładzie karnym typu zamkniętego wskazuje, iż resocjalizacja jego winna trwać nadal i tylko dalsza obserwacja jego zachowania w warunkach penitencjarnych pozwoli ocenić, czy jego wcześniejsze zwolnienie nie będzie stanowiło zagrożenia dla porządku prawnego. W konsekwencji Sąd Apelacyjny, podzielając stanowisko Sądu Okręgowego, orzekł, jak w punkcie pierwszym części dyspozytywnej niniejszego postanowienia. Nadto na podstawie art. 624 § 1 k.p.k., art. 626 § 1 k.p.k. i art. 634 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. Sąd Apelacyjny zwolnił skazanego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, uznając, że uiszczenie ich będzie dla niego nadmierną uciążliwością i obciążył nimi Skarb Państwa.