Postanowienie II AKzw 1177/14 POSTANOWIENIE Dnia 24 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 1177/14 POSTANOWIENIE Dnia 24 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Grażyna Świderska - Wandor Protokolant: przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Marii Baran po rozpoznaniu w sprawie P. G. zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 29 maja 2014 roku w przedmiocie odmowy udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie II. zwolnić skazanego od ponoszenia kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym, którymi obciążyć Skarb Państwa Uzasadnienie Zażalenie skazanego jest bezzasadne. Podkreślić na wstępie należy, że nabycie formalnych uprawnień do ubiegania się o warunkowe przedterminowe zwolnienie z odbycia reszty orzeczonej kary pozbawienia wolności nie jest wystarczające do podjęcia pozytywnej decyzji w omawianej materii. Zasadą jest bowiem odbycie orzeczonej kary w całości, a ulgi w tym zakresie są jedynie wyjątkiem stosowanym, gdy jest to sprawiedliwe, więc zarówno zasłużone, jak i celowe. Wyłącznie przekonanie Sądu, powzięte na podstawie analizy przesłanek przewidzianych w art. 77 § 1 k.k., że skazany będzie w przyszłości przestrzegał porządku prawnego, mimo niewykonania kary w całości, uzasadnia odstąpienie od tej zasady. Ponadto, udzielenie warunkowego przedterminowego zwolnienia jest możliwe dopiero po stwierdzeniu zaistnienia kumulatywnie wszystkich, a nie tylko niektórych wymienionych w przepisie --- STRONA 2 --- art. 77 § 1 k.k. przesłanek (podobnie: postanowienie Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 26 października 2005r. w sprawie II AKzw 622/05, opubl. KZS 2007r., nr 7-8, poz. 68). Sąd Apelacyjny w pełni podziela stanowisko Sądu Okręgowego, iż obecnie – mimo spełnienia przez skazanego wymogów formalnych do zastosowania warunkowego przedterminowego zwolnienia określonych art. 78 § 1 k.k. - wniosek jego w przedmiocie udzielenia mu tegoż dobrodziejstwa nie zasługuje na uwzględnienie – prognoza kryminologiczno – społeczna jest bowiem, z uwagi na niedokończony proces resocjalizacyjny w stosunku do P. G. , negatywna. Choć w opinii o skazanym wskazano, że jego zachowanie w czasie odbywania kary generalnie ocenić można jako zmienne, to w ostatnim czasie zauważono poprawę prezentowanej przez P. G. postawy. Bezkonfliktowo funkcjonuje on w grupie współosadzonych i co do zasadny regulaminowo odnosi się do przełożonych, choć zdarza się, że w sytuacjach dlań niekorzystnych przejawia postawę roszczeniową i skargową, bywa arogancki. Był wielokrotnie nagradzany, ale uwadze ujść nie mogą również kary dyscyplinarne, które skazanemu wymierzano między innymi za aroganckie zachowanie, używanie słów wulgarnych wobec funkcjonariuszy Służby Więziennej, zawłaszczenia mienia aresztu. Nie deklaruje przynależności do podkultury przestępczej. Nie uczestniczy w systemie przepustkowym. Karę pozbawienia wolności odbywa w systemie terapeutycznym, ale tenże nie został jeszcze zakończony. Krytycznie wypowiada się na temat popełnionych przestępstw i prowadzonego trybu życia. Był zatrudniony nieodpłatnie jako sprzątający, ale został wycofany z zatrudnienia ze względów dyscyplinarnych. Z powyższego w sposób jasny wynika, że pozytywne przejawy zachowania skazanego przeplatają się z zachowaniami, które akceptacji zyskać nie mogą. Tymczasem ocena postawy skazanego, jaką ten prezentuje w czasie odbywania kary, ma na celu ustalenie, czy w osobowości skazanego zaszły takie zmiany, które spowodowały ukształtowanie postaw pożądanych społecznie, w tym przede wszystkim w zakresie obowiązku przestrzegania prawa. W związku z tym i w świetle przedstawionej powyżej postawy skazanego w jednostce penitencjarnej, jakkolwiek rokowania co do P. G. jawią się obecnie jako pozytywne, stwierdzić trzeba, że proces resocjalizacyjny wobec niego nie został jeszcze zakończony, a skazany nie daje sądowi gwarancji przestrzegania porządku prawnego. W ocenie Sądu odwoławczego, skazany w wywiedzionym zażaleniu nie podniósł żadnych argumentów, które pozwoliłyby na zmianę zaskarżonego postanowienia zgodnie z jego wolą. Dokonana przezeń ocena zachowania leży w gestii jedynie jego własnych odczuć i – jako nie mająca pełnego okrycia w zebranym w sprawie materiale dowodowym - wpływu --- STRONA 3 --- na zaskarżoną decyzję mieć nie może. Wskazywane zaś przez skarżącego okoliczności, odnoszące się do ukarania go umieszczeniem w celi izolacyjnej czy ponownego podjęcia przezeń – niespełna miesiąc temu – bezpłatnego zatrudnienia, jak również podnoszone względy rodzinne nie mogą mieć, zdaniem Sądu odwoławczego, decydującego znaczenia. Podstawową kwestią jest bowiem to, czy do skazanego można nabrać zaufania, iż po zwolnieniu będzie przestrzegał porządku prawnego. Zważywszy, że zachowanie P. G. nie jest jeszcze stabilne i ugruntowane, obecnie nie jest dla Sądu wiarygodna zmiana jego postawy, a w związku z tym nie jest możliwe wysnucie pozytywnej prognozy kryminologicznej. W konsekwencji, Sąd Apelacyjny, podzielając stanowisko Sądu Okręgowego, orzekł w punkcie pierwszym niniejszego postanowienia o utrzymaniu zaskarżonego postanowienia w mocy. O kosztach sądowych w postępowaniu odwoławczym rozstrzygnięto natomiast w myśl przepisu art. 624 § 1 k.p.k., art. 626 § 1 k.p.k. i art. 634 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. Uznawszy, że obciążenie niemi skazanego stanowiłoby dlań zbytnią uciążliwość, Sąd Apelacyjny obciążył nimi Skarb Państwa.