Postanowienie II AKzw 1168/14 POSTANOWIENIE Dnia 17 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w Wydziale II Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 1168/14 POSTANOWIENIE Dnia 17 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w Wydziale II Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Beata Fenska - Paciorek Protokolant: przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Gdańsku del. do Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Lilianny Stojek po rozpoznaniu w sprawie skazanego A. T. zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 06 czerwca 2014 roku w przedmiocie uchylenia zezwolenia na odbycie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. i art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o wykonywaniu kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego postanawia: 1. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie, 2. zwolnić skazanego w całości od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, którymi obciążyć Skarb Państwa. Uzasadnienie Zażalenie A. T. jest bezzasadne. Z treści przepisu art. 28 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o wykonywaniu kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego (Dz. U. 2010, Nr 142, poz. 690) wynika, że sąd penitencjarny uchyla zezwolenie na odbycie przez skazanego kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego w szczególności, gdy skazany, odbywając karę w tym systemie, uchyla się od wykonania ciążących na nim obowiązków. Zważyć w tym kontekście trzeba, że postanowieniem z dnia 13 grudnia 2013 r. Sąd Okręgowy w Gdańsku, udzielając A. T. zezwolenia na odbywanie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego, nałożył na niego obowiązek pozostawania w --- STRONA 2 --- miejscu stałego pobytu, przestrzegania porządku prawnego, wykonywania pracy zarobkowej oraz realizowania ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego. Czynności związane z organizowaniem i kontrolowaniem wykonywania kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego powierzone zostały kuratorowi zawodowemu przy Sądzie Rejonowym w . Z akt niniejszej sprawy wynika, że skazany nie wywiązywał się z nałożonych na niego obowiązków w sposób prawidłowy. Z raportu naruszeń za okres od 15 grudnia 2013 r. do dnia 06 czerwca 2014 r. wynika, że skazany systematycznie nie przestrzegał ram czasowych wyznaczonych mu zezwoleniem na opuszczenie miejsca zamieszkania. W tym czasie odnotowano łącznie 23 naruszeń, przy czym 21 spóźnień było do 30 minut, a 2 powyżej 30 minut. Pomimo przeprowadzanych przez kuratora rozmów ostrzegawczych i wielokrotnych pouczeń o warunkach odbywania kary w systemie dozoru elektronicznego i negatywnych konsekwencji łamania obowiązków, skazany nie przestrzegał nałożonych nań rygorów. Ponadto A. T. nie wywiązywał się z obowiązku łożenia alimentów na dzieci - w okresie od grudnia 2013 r. do czerwca 2014 r. dokonał w sumie 4 wpłat w łącznej wysokości 600 zł na dwoje dzieci. Powyższe niewątpliwie wskazuje, że A. T. – pomimo wiedzy o prawach i obowiązkach wynikających z odbywania kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego i znajomości funkcjonowania systemu, o którego instalację sam czynił starania - nie sprostał warunkom niezbędnym do wykonywania kary w tym systemie, co uzasadnia konieczność kontroli jego zachowania w warunkach izolacji penitencjarnej. Rozstrzygnięcie Sądu Okręgowego, oparte na przepisie art. 28 ust. 1 wymienionej ustawy, ma generalnie charakter obligatoryjny, a możliwość odstąpienia od tej decyzji (art. 28 ust. 2) istnieje tylko "w wyjątkowych przypadkach, uzasadnionych szczególnymi okolicznościami". Będzie to miało miejsce w tych wypadkach, gdy zdarzenie będące przyczyną uchylenia zezwolenia w myśl art. 28 ust. 1 jest przez skazanego niezawinione. W odniesieniu do A. T. okoliczności tego rodzaju nie zachodzą albowiem naruszenia rygorów dozoru elektronicznego były przez niego zawinione, stąd Sąd Apelacyjny nie znalazł podstaw do korekty zaskarżonego orzeczenia. Skazany w złożonym zażaleniu nie podniósł argumentów, które mogłyby podważyć słuszność decyzji podjętej w przedmiotowej sprawie przez Sąd meriti. W konsekwencji Sąd Apelacyjny orzekł, jak w części dyspozytywnej postanowienia. Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. i art. 634 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. Sąd Apelacyjny zwolnił skazanego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie --- STRONA 3 --- odwoławcze uznając, że uiszczenie ich będzie dla niego nadmierną uciążliwością i obciążył nimi Skarb Państwa.