Postanowienie II AKzw 1161/14 POSTANOWIENIE Dnia 25 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 1161/14 POSTANOWIENIE Dnia 25 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Dorota Rostankowska Protokolant: sekr. sąd. Anna Majewicz po rozpoznaniu w sprawie A. B. zażalenia skazanego na zarządzenie Przewodniczącego VI Wydziału Penitencjarnego Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 23 maja 2014 roku w przedmiocie odmowy przyjęcia zażalenia na postanowienie Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 9 maja 2014 roku w przedmiocie pozostawienia wniosku skazanego o przerwę w karze bez rozpoznania na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; I. zwolnić skazanego od kosztów postępowania odwoławczego, którymi obciążyć Skarb Państwa. Uzasadnienie Sąd Okręgowy w Gdańsku postanowieniem z dnia 9 października 2013 r. wydanym w sprawie sygn. akt VI Kow nie uwzględnił wniosku skazanego A. B. o udzielenie mu przerwy w wykonywaniu kary pozbawienia wolności. Na skutek zażalenia skazanego Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 25 listopada 2013 r. w sprawie sygn. akt II AKzw utrzymał w mocy postanowienie Sądu Okręgowego. W dniu 12 marca 2014 r. A. B. ponownie wystąpił z wnioskiem o przerwę w karze. Sąd Okręgowy w G. postanowieniem z dnia 9 maja 2014 r., w oparciu o przepis art.6 § 3 pkt 1 kkw pozostawił wniosek skazanego bez rozpoznania. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skazany. Zarządzeniem z dnia 23 maja 2014 r. Przewodniczący VI Wydziału Penitencjarnego Sądu Okręgowego w Gdańsku odmówił przyjęcia zażalenia jako niedopuszczalnego z mocy ustawy. Zarządzenie to zaskarżył skazany, podnosząc, że nie wskazano w jego treści powodów niedopuszczalności wniesienia środka zaskarżenia i wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia. --- STRONA 2 --- Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest bezzasadne. Zgodnie z art. 6 § 1 k.k.w. skazany może jedynie w wypadkach wskazanych w ustawie wnosić zażalenia na postanowienia wydane w postępowaniu wykonawczym. A zatem to przepisy części szczególnej Kodeksu karnego wykonawczego wymieniają orzeczenia, na które przysługuje zażalenie. Art. 6 § 3 k.k.w., który przewiduje podstawy wydania decyzji o odmowie przyjęcia kolejnego wniosku bez rozpoznania, a na podstawie którego Sąd Okręgowy w G. orzekł postanowieniem z dnia 9 maja 2014 r. o pozostawienia wniosku A. B. o udzielenie mu przerwy w karze, nie przewiduje, iż od orzeczenia wydanego w tym trybie przysługuje zażalenie. Z mocy art. 1 § 2 k.k.w. w postępowaniu wykonawczym mają natomiast zastosowanie odpowiednie przepisy Kodeksu postępowania karnego, dotyczące zasad i terminu składania zażaleń na postanowienia, warunków formalnych, jakim muszą one odpowiadać, podstaw zaskarżania oraz trybu ich rozpoznawania przez sąd odwoławczy. Zgodnie z art. 429 § 1 k.p.k. prezes sądu pierwszej instancji (przewodniczący wydziału lub upoważniony sędzia) odmawia przyjęcia środka odwoławczego, jeżeli wniesiony został po terminie lub przez osobę nieuprawnioną albo jest niedopuszczalny z mocy ustawy. Mając zatem na uwadze fakt, iż od postanowienia wydanego w trybie art. 6 § 3 k.k.w. nie przysługuje zażalenie, decyzję podjętą przez Przewodniczącego VI Wydziału Penitencjarnego Sądu Okręgowego w Gdańsku należało ocenić jako zasadną. Wniesione przez A. B. zażalenie jest bowiem niedopuszczalne z mocy ustawy. Dlatego też zaskarżone zarządzenie należało utrzymać w mocy, o czym Sąd Apelacyjny orzekł w punkcie pierwszym części dyspozytywnej postanowienia. Na podstawie art. 626 § 1 k.p.k. i art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. Sąd Apelacyjny zwolnił skazanego w całości od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, którymi obciążył Skarb Państwa.