Postanowienie II AKzw 1157/14 POSTANOWIENIE Dnia 17 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym w

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 1157/14 POSTANOWIENIE Dnia 17 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym w składzie Przewodniczący: SSA Dorota Wróblewska Protokolant: przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej delegowanego do Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Lilianny Stojek po rozpoznaniu w sprawie G. Ch. zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z dnia 22 maja 2014 roku w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 §1 k.p.k. w zw. z art. 1 §2 k.k.w. postanowił : I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. obciążyć skazanego kosztami postępowania odwoławczego w postaci ryczałtu za doręczenia w kwocie 20 (dwudziestu) złotych. Uzasadnienie Zażalenie jest bezzasadne. Zaskarżone orzeczenie wolne jest od uchybień mogących skutkować jego korektą bądź uchyleniem. Sąd Okręgowy przeprowadził postępowanie w sposób prawidłowy i trafnie ustalił oraz ocenił okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia w myśl art. 153 §2 k.k.w. Podzielając stanowisko Sądu pierwszej instancji stwierdzić należy, iż brak jest podstaw do udzielenia skazanemu przerwy na podstawie wskazanego wyżej przepisu. Nie ulega wątpliwości, że sytuacja matki autora zażalenia jest skomplikowana z uwagi na stan zdrowia oraz fakt, iż brak jest osób, które mogłyby doprowadzać ją na zabiegi rehabilitacyjne. Może ona jednak zwrócić się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w o przyznanie usług opiekuńczych, również specjalistycznych. Treść sprawozdania z wywiadu środowiskowego nie wskazuje, aby takowe starania podjęła. Z ustaleń kuratora nie wynika w szczególności, aby w stosunku do matki G. Ch. wydana została decyzja administracyjna o odmowie przyznania pomocy. Ogólnikowe stwierdzenie, iż matce skazanego "nie przysługuje pomoc z opieki --- STRONA 2 --- społecznej" nie może być uznane za przekonujące, zwłaszcza jeśli uwzględnić fakt, iż pomoc w postaci usług opiekuńczych może być przyznana bez względu na status materialny (zob. I. Sierpowska, Komentarz do art. 50 ustawy o pomocy społecznej [w:] Ustawa o pomocy społecznej. Komentarz, ABC 2009). W orzecznictwie wyrażono trafny pogląd, iż członkowie rodziny skazanego są zobowiązani do podjęcia wzmożonego wysiłku w celu zapewnienia sobie podstawowych warunków egzystencji bez jego pomocy. Dopiero w wypadku, kiedy nie jest to możliwe - także przy uwzględnieniu pomocy państwowej - uzasadnione jest rozważenie możliwości zastosowania wobec skazanego instytucji przerwy na podstawie art. 153 §2 k.k.w. (por. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 15 czerwca 2011 r., II AKzw 540/11, Lex nr 895944). W świetle powyższego brak jest podstaw do przychylenia się do zażalenia skarżącego. Dopóki nie zostaną wyczerpane wszystkie możliwości zapewnienia jego matce pomocy przy dowożeniu na rehabilitację, brak będzie podstaw do wysnucia wniosku o zmaterializowaniu się przesłanki określonej w art. 153 §2 k.k.w. Warto zauważyć, że skazany osiąga w zakładzie karnym stały dochód z tytułu świadczonej pracy. Nic nie stoi na przeszkodzie, aby uzyskane w ten sposób środki pieniężne przekazywał matce (w razie konieczności częściowego poniesienia kosztów ewentualnie przyznanych jej usług opiekuńczych). Pomocy w załatwieniu formalności związanych z uzyskaniem świadczeń z Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w mogą udzielić matce skazanego: jej siostra, jak też córka, tj. siostra skazanego (niezależnie od miejsca zamieszkania tej ostatniej). Z pomocy pierwszej z nich, w zakresie bieżących spraw życiowych, E. Ch. korzystała dotychczas. Ponadto, siostra skazanego powinna podejmować działania mające na celu ułatwienie funkcjonowania matki. Z omówionych względów orzeczono jak w punkcie pierwszym części dyspozytywnej postanowienia. O kosztach rozstrzygnięto w oparciu o art. 636 §1 k.p.k. w zw. z art. 618 §1 pkt 1 k.p.k. i §2 k.p.k. w zw. z art. 1 §2 k.k.w. w zw. z §1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym (Dz. U. z 2003 r., Nr 108, poz. 1026).