Postanowienie II AKzw 1156/14 POSTANOWIENIE Dnia 23 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 1156/14 POSTANOWIENIE Dnia 23 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Krzysztof Noskowicz Protokolant: po rozpoznaniu w sprawie W. L. zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 30 maja 2014 roku o odwołaniu przerwy w wykonywaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zwolnić skazanego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, którymi obciążyć Skarb Państwa. Uzasadnienie Zażalenie jest bezzasadne. Sąd Apelacyjny podziela rozważania Sądu Okręgowego odnośnie ustania przyczyny, w związku z którą skazanemu została udzielona przerwa w karze. Ze znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji lekarskiej wynika, że skarżący jest w ostatnim czasie leczony wyłącznie zachowawczo (farmakologicznie). W. L. jest na lekkostrawnej diecie i jak sam twierdzi jest leczony tabletkami. Nie wymaga on, w chwili obecnej, karmienia pozajelitowego, nie ma również wskazań do leczenia operacyjnego. Uprawnione zatem jest stwierdzenie Sądu pierwszej instancji, iż penitencjarna służba zdrowia jest w stanie zapewnić mu odpowiednią opiekę medyczną. Zważyć należy, że stosownie do dyspozycji art. 115 § 1 i 3 k.k.w. skazanemu zapewnia się bezpłatnie m.in. leki, artykuły sanitarne, a także środki pomocnicze, jeżeli ich brak mógłby pogorszyć stan zdrowia lub uniemożliwić odbywanie kary pozbawienia wolności. Stwierdzenie skazanego, iż wymaga on specjalistycznego leczenia, którego nie może mu zagwarantować żadna jednostka penitencjarna, nie znajduje potwierdzenia w zebranych dowodach, albowiem niemożność leczenia w warunkach więziennych wiązała --- STRONA 2 --- się ze stanem zdrowia W. L. na dzień sporządzenia opinii o jego stanie zdrowia z 16 października 2013 r., zaś stan ten, po udzieleniu mu przerwy, uległ poprawie. Skazany przedłożył wprawdzie skierowanie do szpitala z dnia 3 czerwca 2014 r. (k. 58), lecz nie wykazał konieczności przeprowadzenia zabiegu operacyjnego w najbliższym czasie. Należy podkreślić, że skarżący we właściwy sposób korzystał z udzielonej mu przerwy, jednakże w sytuacji poprawy jego stanu zdrowia, stwierdzonej zaświadczeniem lekarskim z dnia 8 stycznia 2014 r. nie jest obecnie konieczne pozostawanie W. L. na wolności, gdyż bieżące leczenie zachowawcze może być kontynuowanie w jednostce penitencjarnej. Sąd odwoławczy ma na uwadze to, że w okresie pomiędzy badaniem lekarskim przeprowadzonym w styczniu a dniem orzekania, stan zdrowia skarżącego nie powodował konieczności jego hospitalizacji, zatem wnioskować można, iż skazany, funkcjonując właściwie w warunkach domowych, tym bardziej może przebywać w izolacji penitencjarnej, gdzie ma zapewnioną stałą opiekę więziennej służby zdrowia. Jak trafnie wskazał Sąd Okręgowy, w przypadku pogorszenia stanu zdrowia skazanego lub wyznaczenia terminu operacji, może on ponownie wystąpić z wnioskiem o udzielenie kolejnej przerwy w karze. Z omówionych względów orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia. Na podstawie art. 626 § 1 k.p.k. w zw. z art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. Sąd Apelacyjny zwolnił skazanego od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, uznając, że w jego sytuacji ich poniesienie byłoby dla niego nadmiernie uciążliwe i obciążył nimi Skarb Państwa.