Postanowienie II AKzw 1153/14 POSTANOWIENIE Dnia 16 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 1153/14 POSTANOWIENIE Dnia 16 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Mirosław Cop Protokolant: przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Gdańsku del. do Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Lilianny Stojek po rozpoznaniu w sprawie Ł. E. zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w G. z dnia w przedmiocie odmowy udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia 1. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie, 2. zwolnić skazanego w całości od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, którymi obciążyć Skarb Państwa. Uzasadnienie Zażalenie skazanego jest bezzasadne. Zaskarżone postanowienie wolne jest od błędów faktycznych lub prawnych, mogących stanowić uzasadnioną przyczynę dla jego zmiany lub uchylenia. Sąd pierwszej instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie w sprawie, zebrał wystarczający dla oceny sylwetki skazanego materiał dowodowy, który ocenił w sposób swobodny, lecz nie dowolny, a z poczynionych ustaleń wyprowadził racjonalny wniosek, że brak jest podstaw dostatecznie uzasadniających przekonanie, iż skazany nie zagraża porządkowi prawnemu na wolności (art. 77 § 1 k.k.). Słusznie uznał Sąd Okręgowy zachowanie skazanego w jednostce penitencjarnej za poprawne, a nie wyróżniające czy wzorowe, uzasadniające udzielenie mu warunkowego przedterminowego zwolnienia, skoro Ł. E. przez okres ponad półtora roku został zaledwie 6 razy nagrodzony. Nie był karany dyscyplinarnie. Jak wynika z opinii o skazanym: właściwie --- STRONA 2 --- odnosi się do przełożonych, bezkonfliktowo funkcjonuje w grupie współosadzonych. Wszystko to jednak – w opinii Sądu Apelacyjnego - nie może jeszcze stanowić wystarczających podstaw do udzielenia mu warunkowego przedterminowego zwolnienia. Posłuszeństwo w zakładzie karnym, przestrzeganie regulaminu, są to istotne cechy zachowania, które tylko mogą, ale nie muszą świadczyć o zakończonym procesie reedukacji skazanego. Znamienne jest, że skazany nie wyraził woli odbywania kary w systemie indywidualnego programu oddziaływania i odbywa karę w systemie zwykłym. Powyższe należy oceniać przez pryzmat jego uprzedniej kilkukrotnej karalności, w powiązaniu ze stosowanymi środkami probacyjnymi, które okazały się nieskuteczne. Ukazuje to cechy osobowości skazanego, które poddają pod wątpliwość, czy po opuszczeniu zakładu karnego ponownie nie podejmie on bezprawnych działań godzących w dobra prawnie chronione. Skazany w wywiedzionym zażaleniu nie podniósł argumentów, które pozwoliłyby na zmianę zaskarżonego postanowienia zgodnie z jego wolą. Sąd Okręgowy zobowiązany był do wzięcia pod uwagę przy rozstrzyganiu nie tylko sposobu zachowania Ł. E. w jednostce penitencjarnej, ale i jego zachowanie po popełnieniu przestępstw oraz właściwości i warunki osobiste. Bezzasadne jest zatem kwestionowanie przez niego wyników wywiadu środowiskowego skoro w sposób rzetelny opisuje jego sposób życia przed osadzeniem do odbycia kary. Subiektywne poczucie krzywdy wyrażane przez skazanego pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie. W konsekwencji Sąd Apelacyjny, podzielając stanowisko Sądu Okręgowego, orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia. Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. i art. 634 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. Sąd Apelacyjny zwolnił skazanego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, uznając, że uiszczenie ich będzie dla niego nadmierną uciążliwością i obciążył nimi Skarb Państwa.