Postanowienie II AKzw 1151/14 POSTANOWIENIE Dnia 10 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w Wydziale II Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 1151/14 POSTANOWIENIE Dnia 10 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w Wydziale II Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Dorota Rostankowska Protokolant: przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Janusza Krajewskiego po rozpoznaniu w sprawie B. P. zażalenia skazanej na postanowienie Sądu Okręgowego w E z dnia w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na odbycie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. i art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 roku o wykonywaniu kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego (Dz. U. z 2010 r. Nr 142, poz. 960) postanawia: 1. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; 2. zwolnić skazanego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze i obciążyć nimi Skarb Państwa. Uzasadnienie Zażalenie jest bezzasadne. Sąd Apelacyjny w pełni podziela stanowisko Sądu Okręgowego, że w przypadku B. P. nie zachodzi podstawowa przesłanka uzasadniająca udzielenie zezwolenia na odbywanie kary w systemie dozoru elektronicznego, przewidziana w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o wykonywaniu kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego (Dz. U. z 2010 r. Nr 142, poz. 960, dalej jako „ustawa”). Zgodnie z powołanym przepisem można udzielić zgody, o którą ubiega się skazana, wyłącznie wtedy, gdy byłoby to wystarczające do osiągnięcia celów kary. Potrzeba zatem pewności, że pomimo niewykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności - czy to w części, czy też w całości - cele zapobiegawcze i wychowawcze, które orzeczona kara ma osiągnąć w stosunku do skazanej, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej --- STRONA 2 --- społeczeństwa będą spełnione. Sąd Apelacyjny takiego przekonania nie nabrał, podzielając pogląd Sądu Okręgowego, iż przeciwko udzieleniu zezwolenia na obycie kary w systemie dozoru elektronicznego przemawia dotychczasowy tryb życia skazanej charakteryzujący się nadużywaniem alkoholu, pod wpływem którego wszczynała ona awantury domowe i dopuszczała się zachowań noszących znamiona znęcania psychicznego i fizycznego nad matką. Nie można przy tym tracić z pola widzenia, że skazana dotychczas nie wykorzystała szansy resocjalizacji w warunkach wolnościowych, o czym świadczy nieskuteczność środka probacji w postaci warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności (patrz postanowienie Sądu Rejonowego w Szczytnie z 16 stycznia 2014 r. sygn. akt II Ko 1439/13). W tej sytuacji trudno przyjąć twierdzenia skazanej dotyczące potrzeby sprawowania opieki nad schorowaną, starszą matką za wiarygodne. Dotychczas bowiem nie przejawiała ona postawy opiekuńczej względem matki, popełniając na jej szkodę przestępstwo. Jakkolwiek na aprobatę Sądu zasługuje deklarowana chęć podjęcia leczenia odwykowego w warunkach wolnościowych, jednak nie jest to okoliczność mogąca skutkować zmianą zaskarżonego postanowienia. Powyższe niewątpliwie wskazuje, że B. P. jest w istocie osobą lekceważącą nie tylko przepisy prawa, lecz również orzeczenia organów wymiaru sprawiedliwości, a jej resocjalizacja w warunkach wolnościowych nie przynosi oczekiwanego rezultatu. Prowadzi to do konstatacji, iż stopień demoralizacji skazanej czyni wysoce prawdopodobnym stwierdzenie, iż odbywanie przez nią kary w systemie dozoru elektronicznego nie będzie wystarczające dla osiągnięcia jej zapobiegawczych celów. Resocjalizacja skazanej w warunkach wolnościowych nie przyniosła oczekiwanych rezultatów, wobec tego zasadne jest odbywanie przez nią obecnej kary w warunkach izolacji penitencjarnej. Udzielenie zgody na odbywanie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego byłoby nieuzasadnionym premiowaniem dotychczasowego trybu życia skazanej i mogłoby prowadzić do utwierdzenia jej w przeświadczeniu o bezkarności i opłacalności popełniania kolejnych przestępstw. Trzeba przy tym zauważyć, że w czasie dotychczasowego pobytu w warunkach izolacji skazana zachowuje się przeciętnie i nie wyraża zainteresowania kształtowaniem postaw społecznie pożądanych, o czym świadczy brak zainteresowania opracowaniem i realizacją zadań indywidualnego programu oddziaływania. Okoliczności te dodatkowo utwierdzają w przekonaniu, że nie zasługuje na kolejną szansę resocjalizacji w warunkach wolnościowych. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd Apelacyjny orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia. --- STRONA 3 --- O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 624 § 1 k.p.k., art. 626 § 1 k.p.k. i art. 634 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. Sąd Apelacyjny zwolnił skazaną od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, uznając, że uiszczenie ich będzie dla niej nadmierną uciążliwością i obciążył nimi Skarb Państwa.