Postanowienie II AKzw 114/14 POSTANOWIENIE Dnia 10 marca 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 114/14 POSTANOWIENIE Dnia 10 marca 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Zdzisław Pachowicz Protokolant: Marta Markiewicz-Khalouf po rozpoznaniu w sprawie skazanego R. G. zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 14 stycznia 2014r. (sygn. akt IV Kow 2455/13/pr) w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw p o s t a n a w i a I. zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy; II. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. S. S. kwotę 180 złotych wraz ze stawką podatku VAT tytułem nieopłaconych kosztów obrony udzielonej skazanemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym. III. zwolnić skazanego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2014r. w sprawie o sygn. akt IV Kow 2455/13/pr Sąd Okręgowy w Opolu odmówił R. G. udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności, wskazując iż nie zachodzą powołane we wniosku powody do skorzystania przez skazanego z tej instytucji. Sytuacja konkubiny R. G. jest stabilna. Jest ona w stanie poradzić sobie z podstawowymi czynnościami życia codziennego bez osobistej pomocy skazanego. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył obrońca skazanego zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, a wynikający z ustalenia, że brak jest ważnych względów rodzinnych i osobistych uzasadniających udzielenie przerwy w wykonaniu kary. Wskazując na powyższy zarzut skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez udzielenie skazanemu przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności. --- STRONA 2 --- W piśmie procesowym z dnia 18 stycznia 2014r. skazany ponownie opisał trudne położenie swojej konkubiny i jej dzieci wskazując, że środki utrzymania, którymi dysponują są symboliczne i nie zapewniają im odpowiedniej egzystencji. Podkreślił również, że jego obecność w warunkach wolnościowych wpłynęłaby pozytywnie na stan psychiczny dzieci konkubiny. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Ustalenia Sądu Okręgowego, że nie zachodzą warunki z art. 153 § 2 kkw, które uzasadniałyby udzielenie R. G. przerwy w odbywaniu kary, są prawidłowe. Przerwa w karze może być udzielana w sytuacjach wyjątkowych, przewidzianych w art. 153 § 2 kkw jedynie wówczas, gdy zachodzą ważne względy rodzinne lub osobiste uzasadniające potrzebę obecności skazanego w warunkach wolnościowych, a przy tym jedynie poprzez jego osobiste działania można zrealizować zadeklarowane przez niego w trakcie przerwy cele. W przypadku R. G. żadna z tych przesłanek nie zachodzi. Nie znajduje uzasadnienia twierdzenie skarżącego, że konkubina R. G. potrzebuje jego natychmiastowego wsparcia i pomocy. Otrzymuje ona stałe wynagrodzenie i świadczenia alimentacyjne. Nie chce korzystać z pomocy społecznej, gdyż „nie czułaby się z tym komfortowo”. Pomocy w opiece nad dziećmi udziela jej matka. Kwestie wykonania prac remontowych nie są zaś naglące. Sama wola kontaktu z dziećmi konkubiny nie jest wystarczającym powodem uzasadniającym obecność skazanego w warunkach wolnościowych. Zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz adw. S. S. wynagrodzenia za obronę z urzędu skazanego R. G. w postępowaniu odwoławczym znajduje podstawę w art. 29 ustawy Prawo o adwokaturze. Wysokość tego wynagrodzenia została wyliczona w oparciu o treść § 15 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r., Nr 163, poz. 1348). O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawie art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw. Biorąc pod uwagę, że skazany nie posiada majątku i nie jest zatrudniony w zakładzie karnym uiszczenie jakichkolwiek kosztów byłoby dla niego zbyt uciążliwe. Mając powyższe na uwadze zaskarżone postanowienie Sądu Okręgowego, jako prawidłowe, należało utrzymać w mocy.