Postanowienie II AKzw 1134/14 POSTANOWIENIE Dnia 16 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w Wydziale II Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 1134/14 POSTANOWIENIE Dnia 16 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w Wydziale II Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Mirosław Cop Protokolant: przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Gdańsku del. do Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Lilianny Stojek po rozpoznaniu w sprawie M R zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego we Włocławku z dnia 13 maja 2014 roku w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w odbywaniu kary na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia: 1. na podstawie art. 105 § 2 k.p.k. sprostować oczywistą omyłkę pisarską w zaskarżo- nym postanowieniu w ten sposób, że w pkt 1 części dyspozytywnej w miejsce błędnie wpisanego nazwiska skazanego "R " wpisać prawidłowe „R ”, 2. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie, 3. zwolnić skazanego w całości od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, którymi obciążyć Skarb Państwa. Uzasadnienie W wyniku oczywistej omyłki pisarskiej w zaskarżonym postanowieniu, błędnie wpisano odmianę nazwiska skazanego jako „R ”. Z akt sprawy bez wątpliwości wynika, że powinno to być „R ”. Z tej przyczyny Sąd Apelacyjny orzekł jak w punkcie 1 postanowienia. Zażalenie skazanego jest bezzasadne. W ocenie Sądu Apelacyjnego, jako prawidłowe trzeba ocenić ustalenia faktyczne Sądu orzekającego, wskazujące, że brak jest podstaw do udzielenia skazanemu przerwy w karze. Wyrażony przez siebie pogląd Sąd pierwszej instancji wyczerpująco uzasadnił. Sąd --- STRONA 2 --- odwoławczy podziela w tej mierze stanowisko Sądu Okręgowego oraz argumenty przywołane na jego poparcie. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że pozbawienie członków rodziny opieki i dochodu jest skutkiem naturalnym osadzenia skazanego w jednostce penitencjarnej – nie sposób zaliczyć go do skutków „zbyt ciężkich”, a ograniczony kontakt z członkami rodziny czy niemożność sprawowania opieki nad nimi jest naturalną – zwyczajną konsekwencją osadzenia skazanego w jednostce penitencjarnej. Sytuacja finansowa rodziny skazanego, tj. żony i dzieci – jakkolwiek trudna, pozwala na godne życie. Żona skazanego jest wprawdzie bezrobotna, ale należy pamiętać, że sama zrezygnowała z zatrudnienia powodowana chęcią pozostania w domu celem wychowywania dzieci. Otrzymuje pomoc z Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w postaci zasiłku pielęgnacyjnego i zasiłków rodzinnych oraz alimenty na dzieci z Funduszu Alimentacyjnego - łącznie ponad 2.000 zł miesięcznie. Rodzina nie zalega z zapłatą należności za zamieszkiwany lokal. Żona skazanego sprawuje opiekę łącznie nad trójką dzieci w wieku 10, 7 i 4 lat, należycie i starannie wywiązując się z roli matki. W sposób przemyślany gospodaruje środkami finansowymi, jakimi dysponuje, nie dopuszczając do żadnych zadłużeń. Trafnie zatem uznał Sąd penitencjarny, że udzielenie przerwy na podstawie okoliczności wskazanych przez skazanego nie jest możliwe. Tym bardziej, że należy mieć na uwadze, iż udzielenie jej na podstawie przepisu art. 153 § 2 k.k.w. jest zawsze fakultatywne, co oznacza, że nawet spełnienie wskazanych przepisem przesłanek nie musi oznaczać uwzględnienia wniosku w tej materii. Nadto owe ważne względy rodzinne, które uzasadniać miałyby udzielenie skazanemu przerwy muszą być postrzegane jako zdarzenie tak wyjątkowe, że obecność skazanego jest absolutnie niezbędna dla zagwarantowania bytu czy opieki nad członkiem rodziny. Może to mieć miejsce tylko wówczas, gdy celu tego nie można osiągnąć w żaden inny sposób. W odniesieniu do skazanego warunki tego rodzaju nie nastąpiły. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd Apelacyjny uznał, że w realiach niniej- szej sprawy nie zostały spełnione warunki do udzielenia skazanemu przerwy w odbywaniu kary i w konsekwencji orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia. Skazany nie podniósł w zażaleniu argumentów, mogących wpłynąć na zmianę zaskar- żonego postanowienia. Rozłąka z dziećmi jest naturalną konsekwencją odbywania kary i nie stanowi przesłanki dla udzielenia przerwy. W wywiadzie środowiskowym brak jest natomiast wzmianki ażeby mieszkanie, w którym zamieszkuje rodzina wymagało remontu. Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. i art. 634 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. Sąd Apelacyjny zwolnił M R od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych za postępowanie --- STRONA 3 --- odwoławcze, uznając, że w sytuacji majątkowej skazanego ich poniesienie byłoby dla niego nadmiernie uciążliwe i obciążył nimi Skarb Państwa.