Postanowienie II AKzw 1132/14 POSTANOWIENIE Dnia 16 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w Wydziale II Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 1132/14 POSTANOWIENIE Dnia 16 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w Wydziale II Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Andrzej Rydzewski Protokolant: przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Gdańsku del. do Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Lilianny Stojek po rozpoznaniu w sprawie A W zażalenia obrońcy skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego we Włocławku z dnia 13 maja 2014 roku w przedmiocie odmowy udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zwolnić skazanego w całości od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, którymi obciążyć Skarb Państwa. III. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. Piotra Wrzesińskiego z Kancelarii Adwokackiej we Włocławku kwotę 147,60 (sto czterdzieści siedem 60/100) złotych brutto tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym. Uzasadnienie Zażalenie jest bezzasadne. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż przyczyny zdrowotne powoływane przez Adriana Witkowskiego w złożonym środku odwoławczym nie mogą stanowić podstawy do udzielenia warunkowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności. Nie mieszczą się bowiem w katalogu przesłanek istotnych dla rozstrzygnięcia, przewidzianych w art. 77 § 1 k.k., do których należą postawa, właściwości i warunki osobiste skazanego, okoliczności popełnienia przestępstwa oraz zachowanie po jego popełnieniu i w czasie odbywania kary. Ciężka choroba bądź schorzenie uniemożliwiające wykonywanie kary może stanowić przedmiot rozważań jedynie w przypadku złożenia wniosku o udzielenie przerwy w karze, choć i w tym przypadku jej udzielenie musi dodatkowo zostać ocenione jako celowe. Przechodząc do oceny okoliczności wpływających na ukształtowanie prognozy społeczno-kryminologicznej należy uznać, że nie pozwalają one na przyjęcie uzasadnionego --- STRONA 2 --- przekonania, że A W po opuszczeniu zakładu karnego będzie przestrzegał porządku prawnego. W ocenie Sądu Apelacyjnego Sąd Okręgowy słusznie uznał zachowanie skazanego podczas odbywania kary pozbawienia wolności za negatywne – był on dotychczas karany dyscyplinarnie łącznie 33 razy, stosowano też wobec niego środki przymusu bezpośredniego. Wskazać też należy, że A W odbywa karę w zakładzie typu zamkniętego, a będąc objętym indywidualnym programem oddziaływania, zadania programowe realizuje wybiórczo, nie uczestniczy również w systemie przepustkowym, podczas gdy jedynie sprawdzenie postawy skazanego w warunkach zwiększonej samodyscypliny i zmniejszonej kontroli pozwoliłoby na wymierną ocenę jego gotowości do sprostania wymogom związanym z udzieleniem rozważanego środka probacyjnego. Okoliczność popełnienia przez skazanego przypisanych mu czynów w ramach ciągu przestępstw świadczy z kolei o tym, że działanie jego nie miało charakteru incydentalnego, a zatem jego zachowanie na wolności cechowało się lekceważącym stosunkiem do porządku prawnego i chronionych przezeń dóbr. Także ograniczony krytycyzm skazanego wobec popełnionych przestępstw z pewnością nie przemawia na jego korzyść. Sąd Apelacyjny dostrzega co prawda, że A W ukończył program readaptacyjno-edukacyjny oraz kwalifikacyjny kurs zawodowy, aczkolwiek w kontekście wskazanych wyżej czynników negatywnych nie jest to okoliczność mogąca przesądzić o przyjęciu pozytywnej prognozy społeczno-kryminologicznej. Reasumując, zdaniem Sądu Apelacyjnego stanowisko Sądu I instancji, iż resocjalizacja A W powinna trwać w warunkach izolacji penitencjarnej, jest prawidłowe, bowiem nie zostały jeszcze w stosunku do niego osiągnięte cele kary. Postępy resocjalizacyjne nie są na tyle doniosłe, aby uzasadnione było obecnie odstępstwo od zasady wykonania kary w całości. Z tych też względów utrzymano w mocy zaskarżone postanowienie. O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono w oparciu o art. 626 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. i art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w., obciążając nimi – z uwagi na aktualną sytuację majątkową skazanego - Skarb Państwa. Koszty nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu zasądzono na podstawie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze w związku z § 2 ust. 3 i § 15 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.