Postanowienie II AKzw 1130/14 POSTANOWIENIE Dnia 16 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 1130/14 POSTANOWIENIE Dnia 16 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Wojciech Andruszkiewicz Protokolant: przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Gdańsku del. do Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Lilianny Stojek po rozpoznaniu w sprawie K K zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z dnia 14 maja 2014 roku w przedmiocie odmowy udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zwolnić skazanego w całości od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, którymi obciążyć Skarb Państwa. Uzasadnienie Zażalenie jest bezzasadne. Sąd Apelacyjny nie znalazł jakichkolwiek podstaw do zakwestionowania stanowiska wyrażonego przez Sąd Okręgowy. Należy zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, że w stosunku do K K brak jest przesłanek, które uzasadniałyby przypuszczenie, iż po wcześniejszym opuszczeniu zakładu karnego skazany nie wejdzie w ponowny konflikt z prawem. Na wstępie należy potwierdzić stanowisko Sądu Okręgowego, iż sam fakt nabycia formalnych uprawnień do ubiegania się o warunkowe przedterminowe zwolnienie nie jest wystarczający dla skorzystania z dobrodziejstwa wskazanego środka probacyjnego. Jedynie bowiem pozytywna prognoza kryminologiczno-społeczna, oparta na wszechstronnej analizie przesłanek określonych w art. 77 § 1 k.k., może świadczyć o gotowości skazanego do przestrzegania porządku prawnego i powrotu do społeczeństwa. W stosunku do K K nie sposób jednak stwierdzić, że jego postawa, właściwości i warunki osobiste, a także okoliczności popełnionych przestępstw oraz zachowanie po ich popełnieniu i w czasie odbywania kary, uzasadniają odstąpienie od dalszego wykonywania kary pozbawienia wolności w warunkach izolacji penitencjarnej. --- STRONA 2 --- Argumentacja przedstawiona w złożonym zażaleniu jest lakoniczna i nie dostarcza podstaw do wzruszenia zaskarżonego postanowienia. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż podniesione przez K K okoliczności natury rodzinnej nie wpływają na kształt prognozy kryminologiczno-społecznej, a zatem nie przesądzają o tym, czy skazany zasługuje na dobrodziejstwo warunkowego przedterminowego zwolnienia. Natomiast kontrola instancyjna orzeczenia nie doprowadziła do stwierdzenia uchybień w ocenie materiału dowodowego, w kontekście przesłanek istotnych dla rozstrzygnięcia, przewidzianych w art. 77 § 1 k.k., mogących skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia. W związku z tym należy jedynie wyrazić aprobatę dla stanowiska zaprezentowanego przez Sąd Okręgowy, że to niczym niewyróżniająca się postawa K K w trakcie odbywania kary pozbawienia wolności nie pozwala na wywiedzenie pozytywnej prognozy kryminologiczno-społecznej. Jedynie bowiem zachowanie ponadprzeciętne, cechujące się postawą zdążającą do zmiany dotychczasowego postępowania mogłoby prowadzić do wniosku, że skazany będzie w przyszłości przestrzegał porządku prawnego. Tymczasem w przypadku K K brak jest jakichkolwiek podstaw do sformułowania pozytywnej prognozy. Skazany nie przejawia szczególnej inicjatywy świadczącej o jego zaangażowaniu w proces resocjalizacji, realizując zadania w ramach indywidualnego programu oddziaływania w przeciętnym stopniu. Był przy tym wielokrotnie karany dyscyplinarnie, a jego postawy względem współosadzonych i przełożonych nie można ocenić pozytywnie. Jeżeli przy tym zważyć, że nie jest on sprawcą incydentalnym, a przestępstwa, za które obecnie odbywa karę pozbawienia wolności, cechuje wysoki stopień społecznej szkodliwości, zaś okoliczności ich popełnienia świadczą wymiernie o znacznym stopniu demoralizacji skazanego, należy z dużą dozą ostrożności podchodzić co do perspektyw poprawy jego dotychczasowej postawy. Reasumując, wskazać należy, że całościowa ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w obiektywny sposób przekonuje, że cele kary nie zostały jeszcze osiągnięte, a postępy resocjalizacyjne K K są niezadowalające. W związku z tym trudno uznać, by w przypadku skazanego uzasadnione było obecnie odstępstwo od zasady wykonania kary w całości. Dlatego też Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, o czym orzeczono w punkcie pierwszym części dyspozytywnej postanowienia. Sąd Apelacyjny, na mocy art. 626 § 1 k.p.k. w zw. z art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w., zwolnił skazanego od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, uznając, że w jego sytuacji ich poniesienie byłoby dla niego nadmiernie uciążliwe i obciążył nimi Skarb Państwa.