Postanowienie II AKzw 1129/14 POSTANOWIENIE Dnia 16 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 1129/14 POSTANOWIENIE Dnia 16 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Andrzej Rydzewski Protokolant: staż. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Gdańsku del. do Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Lilianny Stojek po rozpoznaniu w sprawie K K zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Elblągu z dnia 14 maja 2014 roku w przedmiocie odmowy udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zwolnić skazanego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, którymi obciążyć Skarb Państwa. Uzasadnienie Zażalenie jest bezzasadne. Argumentacja podniesiona w uzasadnieniu złożonego środka odwoławczego nie wykracza poza ramy ogólnikowej polemiki z należycie umotywowanym stanowiskiem Sądu Okręgowego, opierając się co do zasady na powtórzeniu okoliczności, które zostały przytoczone we wniosku inicjującym postępowanie i właściwie ocenione przez ten Sąd. Niewątpliwie należy zgodzić się z Sądem I instancji, że zachowanie skazanego w toku odbywania kary jest zaledwie przeciętne, a nie wyróżniające się. Oczywiście Sąd Apelacyjny dostrzega pewne pozytywne aspekty postawy skazanego, który nie deklaruje przynależności do nieformalnych struktur podkultury przestępczej, właściwie funkcjonuje w grupie współosadzonych i regulaminowo odnosi się do przełożonych, niemniej jednak takie zachowanie jest obowiązkiem każdego skazanego wynikającym z regulaminu odbywania kary i nie należy za nie oczekiwać szczególnej gratyfikacji w postaci warunkowego przedterminowego zwolnienia. Nie można przy tym nie zauważyć, że skazany nie przejawia aktywności w procesie resocjalizacji, gdyż nie wyraża zgody na opracowanie i realizację zadań indywidualnego programu oddziaływania, co świadczy o tym, że nie jest zainteresowany dokonaniem zmian swej postawy. Ponadto osadzony jest uzależniony od --- STRONA 2 --- alkoholu., w związku z czym został skierowany na terapię do Zakładu Karnego w Z gdzie ma zostać objęty programem profilaktyki uzależnienia. W tej sytuacji w pełni zasadne jest stanowisko, że proces resocjalizacji skazanego nie został jeszcze zakończony. Powyższa okoliczność jest istotna tym bardziej, że to pod wpływem alkoholu dopuścił się na szkodę osób najbliższych – żony i dzieci – przestępstwa, za które odbywa karę, jak również przestępstwa z art. 178a § 1 k.k., za które orzeczoną karę dopiero odbędzie. O braku znaczących zmian w postawie skazanego świadczy także fakt, że nie zasłużył na zaufanie administracji jednostki penitencjarnej i karę odbywa w zakładzie karnym typu zamkniętego, co uniemożliwiało dotychczas sprawdzenie jego zachowania w warunkach zwiększonej samodyscypliny i zmniejszonego dozoru. Istotne jest przy tym, że skazany odbywa karę za czyny o znacznym stopniu społecznej szkodliwości, których dopuścił się na szkodę osób najbliższych. Jego zachowanie nie miało przy tym charakteru incydentalnego, gdyż przejawiał je na przestrzeni wielu miesięcy i było ono nacechowane brutalnością. Okoliczności te świadczą zatem o wysokim stopniu demoralizacji skazanego i braku poszanowania dla norm prawnych i zasad współżycia społecznego, co uzasadnia wątpliwości, czy rokuje on przestrzeganie porządku prawnego w warunkach wolnościowych. Podkreślenia wymaga, iż warunkowe przedterminowe zwolnienie jest środkiem fakultatywnym, którego zastosowanie uzależnione jest od uzasadnionego przekonania sądu, że sprawca będzie przestrzegał porządku prawnego po zwolnieniu (art. 77 § 1 k.k.). Prognoza ta formułowana jest zaś w sposób swobodny na podstawie całokształtu okoliczności ujawnionych w postępowaniu (art. 7 k.p.k. i art. 92 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w.). Reasumując, stwierdzić należy, że ocena dokonana przez Sąd Okręgowy uwzględniająca wyżej powołane okoliczności jest prawidłowa, a wydane na jej skutek postanowienie zyskało aprobatę Sądu Apelacyjnego. W związku z tym zaskarżone orzeczenie należało utrzymać w mocy, o czym orzeczono w punkcie pierwszym części dyspozytywnej postanowienia. Ponadto, Sąd Apelacyjny, na mocy art. 626 § 1 k.p.k. w zw. z art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w., zwolnił skazanego od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, uznając, że w jego sytuacji ich poniesienie byłoby dlań nadmiernie uciążliwe i obciążył nimi Skarb Państwa.