Postanowienie II AKzw 1128/14 POSTANOWIENIE Dnia 16 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w Wydziale II Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 1128/14 POSTANOWIENIE Dnia 16 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w Wydziale II Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Andrzej Rydzewski Protokolant: staż. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Gdańsku del. do Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Lilianny Stojek po rozpoznaniu w sprawie A N zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 19 maja 2014 roku w przedmiocie odmowy udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zwolnić skazanego w całości od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, którymi obciążyć Skarb Państwa; III. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. Anny Reut z Kancelarii Adwokackiej w Gdańsku kwotę 147,60 (sto czterdzieści siedem 60/100) złotych brutto tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym. Uzasadnienie Zażalenie jest bezzasadne. Zdaniem Sądu Apelacyjnego brak jest jakichkolwiek podstaw, by skutecznie zakwestionować stanowisko Sądu I instancji, że na obecnym etapie wykonywania kary udzielenie A N warunkowego przedterminowego zwolnienia jest przedwczesne. Wszechstronna analiza akt postępowania, dokonana w kontekście przesłanek określonych w art. 77 § 1 k.k., nie pozwala bowiem aktualnie w sposób jednoznaczny stwierdzić, że po wcześniejszym opuszczeniu zakładu karnego skazany będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności zaś, iż ponownie nie popełni przestępstwa. Ustosunkowując się do treści zażalenia wskazać należy, iż rację ma skarżący podnosząc, iż Sąd I instancji błędnie przyjął, iż Andrzej Nowicki nie został dotychczas skierowany do odbywania kary w warunkach zakładu typu otwartego, bowiem jak trafnie --- STRONA 2 --- wskazuje skazany, od dnia 17 kwietnia 2014 r. odbywa on karę w systemie otwartym. Bez względu na powyższe, w ocenie Sądu Apelacyjnego aktualne pozostaje stwierdzenie Sądu Okręgowego, że bez gruntownego, długofalowego sprawdzenia stabilności postawy skazanego w warunkach zmniejszonego dozoru nie jest możliwe przyjęcie, iż daje on dostateczną gwarancję przestrzegania w przyszłości porządku prawnego. Powyższe jest o tyle uzasadnione, iż skazany jest osobą kilkukrotnie karaną za przestępstwa o zróżnicowanym charakterze, co świadczy o jego skłonnościach do łamania norm prawnych. Oczekiwanych skutków nie przyniosła przy tym kara orzeczona z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, bowiem w dwuletnim okresie próby skazany rażąco naruszył porządek prawny nie wypełniając nałożonych na niego obowiązków naprawienia szkody oraz łożenia na utrzymanie małoletniego syna. Należy zatem ostrożnie oceniać jego zdolności do sprostania wymogom stawianym osobom warunkowo zwolnionym z odbycia reszty kary. Jakkolwiek nie ulega wątpliwości, że zachowanie skazanego w trakcie odbywania kary jest właściwe – nie sprawia on problemów wychowawczych, nie był karany dyscyplinarnie, realizuje założenia indywidualnego programu oddziaływania, tym niemniej podkreślić należy, że zachowanie skazanego w czasie odbywania kary pozbawienia wolności stanowi zaledwie jedną z przesłanek wymienionych w art. 77 § 1 k.k. i nie może być samo w sobie decydujące dla przyjęcia pozytywnej prognozy społeczno- kryminologicznej. Również podniesiona przez skarżącego możliwość kontynuacji przez skazanego dotychczasowego zatrudnienia po opuszczeniu zakładu karnego – jakkolwiek mająca pozytywny wydźwięk – to jednak na obecnym etapie wykonywania kary nie jest wystarczająca w świetle powyższych rozważań. Co do zarzutu skarżącego, jakoby Sąd Okręgowy poprzez odwołanie się w motywach zaskarżonego postanowienia do zasady prewencji ogólnej naruszył tym samym art. 77 § 1 k.k., uznać należy, że nie jest on zasadny, gdyż Sąd I instancji nie odwołał się – wbrew twierdzeniu żalącego – do tych zasad. Na marginesie zaznaczyć wypada, że niedopuszczalna byłoby jedynie odmowa udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia wyłącznie na podstawie argumentów z zakresu prewencji ogólnej (społecznego oddziaływania kary). Wskazać należy, że wykonanie kary pozbawienia wolności ma na celu nie tylko wzbudzenie w skazanym woli współdziałania w kształtowaniu jego społecznie pożądanych postaw, w szczególności poczucia odpowiedzialności oraz potrzeby przestrzegania porządku prawnego i tym samym powstrzymania się od powrotu do przestępstwa, lecz również zaspokojenie społecznego poczucia sprawiedliwości i spełnienie celów prewencji ogólnej. Ingerencja w wymiar kary przyjęty w wyroku skazującym poprzez nadmierne jej skrócenie nie może prowadzić do sytuacji, w której decyzja w przedmiocie udzielenia warunkowego zwolnienia stanowiłaby asumpt do wykształtowania społecznego przeświadczenia o pobłażliwości względem sprawców określonych przestępstw, zaś u skazanego doprowadziłaby do poczucia zbytniej surowości orzeczonej kary. --- STRONA 3 --- Reasumując, Sąd Apelacyjny dostrzega liczne, pozytywne aspekty zachowania skazanego w warunkach izolacji penitencjarnej, lecz całościowa ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w obiektywny sposób przekonuje, że cele kary nie zostały jeszcze osiągnięte. W toku dalszego wykonywania kary konieczne jest zatem potwierdzenie przez skazanego, iż prezentowana przezeń aktywność w procesie resocjalizacji ma charakter utrwalony i pozwala stwierdzić, że jest on osobą gotową do ponownej adaptacji społecznej. Z powyższych względów, nie dostrzegając w zażaleniu argumentacji skutkującej zmianą zaskarżonej decyzji, Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono w oparciu o art. 626 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. i art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w., obciążając nimi – z uwagi na aktualną sytuację majątkową skazanego - Skarb Państwa. Koszty nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu zasądzono na podstawie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze w związku z § 2 ust. 3 i § 15 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.