Postanowienie II AKzw 1123/14 POSTANOWIENIE Dnia 10 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w Wydziale II Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 1123/14 POSTANOWIENIE Dnia 10 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w Wydziale II Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Dorota Rostankowska Protokolant: staż. Dagmara Liszewska przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Janusza Krajewskiego po rozpoznaniu w sprawie M. S. zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w B. z dnia (…) 2014 roku w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na odbycie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w związku z art. 1 § 2 k.k.w. i art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 roku o wykonywaniu kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego postanawia: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zwolnić skazanego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, którymi obciążyć Skarb Państwa. Uzasadnienie Zażalenie jest bezzasadne. Sąd Apelacyjny nie znalazł podstaw do korekty zaskarżonego orzeczenia. Sąd Okręgowy słusznie ustalił, że wobec skazanego M. S. nie zachodzą przesłanki do wydania zgody na odbycie kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego. --- STRONA 2 --- Udzielenie skazanemu zezwolenia na odbywanie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy o wykonywaniu kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego warunkowane jest między innymi koniecznością ustalenia, że odbycie kary w tym systemie będzie wystarczające dla osiągnięcia celów kary. Wskazać natomiast należy, że na gruncie przedmiotowej sprawy okolicznością, która w sposób szczególny wskazuje na to, iż odbycie przez skazanego kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego nie byłoby wystarczające dla osiągnięcia celów wychowawczych orzeczonej wobec M. S. kary sześciu miesięcy pozbawienia wolności, jest fakt, iż stosowano wobec niego już uprzednio, bezskutecznie, środek probacyjny w postaci warunkowego zawieszenia wykonania kary. Niewątpliwie w sytuacji kiedy proces resocjalizacji skazanego w warunkach wolnościowych zakończył się w przeszłości fiaskiem, decyzję w przedmiocie udzielenia zezwolenia na odbycie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego należy oceniać ze szczególną ostrożnością i adekwatnym stopniem ograniczonego zaufania. Skoro bowiem skazany już uprzednio zawiódł zaufanie wymiaru sprawiedliwości, istnieje duże ryzyko, że nie sprosta wymogom związanym z odbywaniem kary w systemie dozoru elektronicznego, która to instytucja w pewnym stopniu zbliża się charakterem do środka probacyjnego. Nie można nadto tracić z pola widzenia faktu – na który zasadnie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji – iż skazany jest osobą wielokrotnie karaną, a zatem, że czyn, za który obecnie odbywa karę pozbawienia wolności nie miał charakteru incydentalnego. Nie ulega bowiem wątpliwości, że instytucja odbycia kary w systemie dozoru elektronicznego winna być środkiem reakcji karnej mającym zastosowaniem przede wszystkim wobec sprawców przypadkowych, których resocjalizacja w warunkach zbliżonych do wolnościowych może okazać się wystarczającą i efektywną, nie zaś wobec sprawców wielokrotnie karanych o tendencjach do permanentnego naruszania porządku prawnego, do której to grupy z pewnością należy M. S. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd Apelacyjny nie znalazł jakichkolwiek podstaw do zmiany lub uchylenia zaskarżonego orzeczenia, tym bardziej, że decyzja w przedmiocie udzielenia zezwolenia na odbycie kary w systemie dozoru elektronicznego każdorazowo pozostaje decyzją fakultatywną Sądu i winna mieć zastosowanie jedynie wobec tych skazanych, wobec których można wywieść nie budzącą wątpliwości 2 --- STRONA 3 --- pozytywną prognozę kryminologiczno – społeczną, a przede wszystkim wobec których można dojść do jednoznacznego przekonania o zrealizowaniu celów kary w przypadku jej odbycia w warunkach zbliżonych do wolnościowych. Podsumowując, w chwili obecnej efektywny proces resocjalizacji skazanego może odbyć się jedynie w warunkach penitencjarnych. Powy szej jednoznacznej oceny nie zmieniaj ponadto wnioski skar cego, który ż ą żą we wniesionym rodku odwo awczym w sposób szczególny podkre la swój z y stan ś ł ś ł zdrowia jak te i konieczno podj cia sezonowej pracy zarobkowej. ż ść ę Sąd nie negując prawdziwości tych oświadczeń pragnie zauważyć, że odbywanie kary w systemie dozoru elektronicznego nie ma neutralizować negatywnych skutków izolacji skazanego, a jedynie umożliwić pozostanie na wolności tym skazanym, wobec których możliwe będzie osiągnięcie celu kary w warunkach systemu dozoru elektronicznego, co jednak – jak już wyżej wskazano - nie ma miejsca w przypadku M. S. Na marginesie tylko dodać można, że okoliczności, na które powołuje się skazany mogłyby co najwyżej stanowić podstawę ewentualnego wniosku o udzielenie przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności. Z omówionych względów orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia. Sąd Apelacyjny na podstawie art. 626 § 1 k.p.k., art. 634 k.p.k. w zw. z art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. zwolnił skazanego od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, uznając, że w jego aktualnej sytuacji ich poniesienie byłoby dla niego nadmiernie uciążliwe i obciążył nimi Skarb Państwa. 3