Postanowienie II AKzw 1121/14 POSTANOWIENIE Dnia 16 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 1121/14 POSTANOWIENIE Dnia 16 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Wojciech Andruszkiewicz Protokolant: sekr. sąd. Anna Majewicz przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Gdańsku del. do Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Lilianny Stojek po rozpoznaniu w sprawie D. P. zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w S. z dnia (…) 2014 roku w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zwolnić skazanego w całości od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, którymi obciążyć Skarb Państwa. Uzasadnienie Zażalenie jest bezzasadne. Argumentacja przedstawiona przez skarżącego we wniesionym środku odwoławczym nie dostarcza podstaw, by podważyć decyzję Sądu pierwszej instancji, lecz bazuje na powtórzeniu okoliczności wskazanych w złożonym wniosku o udzielenie przerwy w karze. Te zaś z należytą starannością zostały rozważone przez Sąd Okręgowy pod kątem zaistnienia przesłanek z art. 150 § 1 k.k.w. i art. 153 § 2 k.k.w., zaś wyciągnięte na tej podstawie wniosku zyskały akceptację Sądu Apelacyjnego. Wobec braku zakwestionowania w zażaleniu stanowiska Sądu Okręgowego dotyczącego stanu zdrowia D. P., jako przesłanki dla udzielenia mu przerwy w karze, należy jedynie wyrazić aprobujące stanowisko dla argumentacji zawartej w zaskarżonym postanowieniu. Przechodząc do oceny względów natury osobistej i rodzinnej, o których mowa w art. 153 § 2 k.k.w., należy na wstępie zaznaczyć, że wykonanie kary powinno przebiegać w sposób bezzwłoczny i ciągły, a przesłanki warunkujące zastosowanie instytucji przerwy --- STRONA 2 --- winny być interpretowane restrykcyjnie, jako ostateczna możliwość zapobieżenia ujemnym skutkom izolacji penitencjarnej skazanego. Jak wynika z wywiadu środowiskowego, w istocie warunki mieszkaniowe konkubiny skazanego są trudne i zajmowany przez nią i ich dzieci lokal wymaga remontu. Jednakże nie są zagrożone podstawowe potrzeby bytowe rodziny, tym bardziej, że konkubina skazanego otrzymuje regularne dochody z tytuły zasiłków uzyskiwanych ze środków pomocy społecznej. Co więcej, A. M. podejmie zatrudnienie, z którego będzie otrzymywała dodatkowy, choć skromny dochód. Z kolei potrzeba remontu, na którą powołuje się skarżący, nie może uzasadniać udzielenia przerwy w karze. Kwestionowanie możliwości przeprowadzenia remontu przez brata konkubiny skazanego nie jest wystarczającym argumentem dla wzruszenia decyzji podjętej przez Sąd Okręgowy. Pomimo tego, że brat A. M. nie posiada kwalifikacji zawodowych niezbędnych dla wykonania prac remontowych, z pewnością jest w stanie udzielić jej pomocy w znalezieniu odpowiednio wykwalifikowanych osób zdolnych do przeprowadzenia remontu. W razie konieczności jest też w stanie wspomóc finansowo siostrę, pomimo tego, że również nie uzyskuje wysokich dochodów. Zakres niezbędnych prac remontowych, przy uwzględnieniu, iż konkubina skazanego posiada już materiały budowlane, nie wskazuje przy tym, że dla ich wykonania potrzebne są znaczne środki pieniężne. W konsekwencji brak jest podstaw, by uznać, iż obecność skazanego na wolności jest niezbędna dla zapobieżenia wyjątkowo ciężkim skutkom dla jego najbliższych. Oczywistym pozostaje, że pozbawienie wolności członka rodziny wiąże się z pogorszeniem sytuacji jego najbliższych. Są to jednak zwykłe skutki konieczności poniesienia konsekwencji działań przestępczych. Sąd Apelacyjny nie przychyla się również do stanowiska skazanego, iż wobec konieczności uregulowania spraw spadkowych po zmarłym ojcu, dopełnieniu formalności związanych z przyjęciem z poczet członków spółdzielni mieszkaniowej i uregulowaniem rachunków za media, udzielenie przerwy w karze jest uzasadnione. Jak bowiem słusznie wskazał Sąd Okręgowy, dokonanie stosownych czynności możliwe jest w ramach przepustki bądź zezwolenia na czasowe opuszczenie zakładu karnego. Rację ma przy tym Sąd pierwszej instancji, stwierdzając, że skazany nie daje rękojmi należytego wykorzystania przerwy. Jeżeli bowiem uwzględnić, iż w okresie próby związanym z udzielonym mu warunkowym zwolnieniem D. P. popełnił przestępstwo, odbywa karę również za brak powrotu w terminie z udzielonej mu poprzednio przerwy w karze, uznać należy, że pobyt skazanego na wolności stanowiłby obecnie realne zagrożenie dla porządku prawnego. Jeżeli wziąć pod wzgląd, iż jego obecność na wolności nie jawi się jako absolutnie niezbędna celem utrzymania rodziny, brak jest przyczyn, dla których należałoby udzielić D. P. przerwy w karze. 2 --- STRONA 3 --- Z powyższych względów, Sąd Apelacyjny nie znajdując podstawy do korekty zaskarżonego orzeczenia, orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia. O kosztach sądowych w postępowaniu odwoławczym orzeczono na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. i art. 626 § 1 k.p.k., uznając, że nałożenie na skazanego obowiązku ich uiszczenia w jego aktualnej sytuacji majątkowej stanowiłoby nadmierną uciążliwość. 3