Postanowienie II AKzw 1120/14 POSTANOWIENIE Dnia 16 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 1120/14 POSTANOWIENIE Dnia 16 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Wojciech Andruszkiewicz Protokolant: sekr. sąd. Anna Majewicz przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Gdańsku del. do Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Lilianny Stojek po rozpoznaniu w sprawie A. U. zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w S. z dnia (…) 2014 roku w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zwolnić skazanego w całości od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, którymi obciążyć Skarb Państwa. Uzasadnienie Zażalenie jest bezzasadne. Argumentacja zaprezentowana w złożonym środku odwoławczym stanowi wyraz polemiki z należycie uargumentowanym i zasadnym stanowiskiem Sądu Okręgowego, iż w przypadku A. U. nie zaistniały ważne względy rodzinne lub osobiste, które mogłyby stanowić podstawę do odstąpienia od zasady ciągłego wykonywania kary pozbawienia wolności. Skarżący skupiając się na powtórzeniu twierdzeń zaprezentowanych uprzednio w toku postępowania, nie dostarczył bowiem okoliczności, które nie zostałyby poddane analizie przez Sąd Okręgowy, a mogłyby wpłynąć na zmianę zaskarżonego postanowienia. Zważyć na wstępie trzeba, że zasadą postępowania wykonawczego jest odbywanie kary w sposób nieprzerwany. Udzielenie fakultatywnej przerwy ze względów określonych w art. 153 § 2 k.k.w. wymaga w szczególności stwierdzenia, że skazany daje należytą gwarancję realizacji wyjątkowo istotnych potrzeb, których w inny sposób --- STRONA 2 --- zaspokoić nie można. W ocenie Sądu Apelacyjnego, podzielającego w tej mierze w całej rozciągłości stanowisko Sądu Okręgowego, podane przez skazanego we wniosku o udzielenie przerwy, jak również powielone w zażaleniu, przyczyny nie są tego rodzaju, że uzasadniałyby skorzystanie względem A. U. z instytucji przewidzianej w art. 153 § 2 k.k.w. Należy przychylić się do stanowiska Sądu pierwszej instancji, iż sytuację zdrowotną matki skazanego można ocenić jako poważną, ale nie powodującą tego rodzaju niedogodności, które wymagałyby pozostawania A. U. na wolności i jego osobistych starań celem jej polepszenia. Sąd Apelacyjny dostrzega fakt, iż u G. K. zdiagnozowano schizofrenię paranoidalną, a w stanach zaostrzenia choroby jej samodzielne funkcjonowanie jest utrudnione. Niewątpliwie z przedłożonej przez skazanego dokumentacji medycznej wynika także, że u matki skazanego rozpoznano nadciśnienie tętnicze i nadczynność tarczycy oraz dolegliwości gastryczne. Nie są to jednak schorzenia, które skutkowałyby niemożnością samodzielnego funkcjonowania. Jeżeli zaś chodzi o schorzenia o podłożu psychicznym, trzeba wskazać, że G. K. zalecono podstawowe leczenie psychotropowe, a także udział w zajęciach psychoedukacyjnych. Wskazana jest co prawda opieka osoby drugiej, ale tę może zapewnić G. K. zamieszkujący z nią M. K. Niezbędnej pomocy, w razie takiej konieczności, mogą udzielić jej również matka i córka. Przeprowadzony wywiad środowiskowy potwierdza przy tym, że matka A. U. przyjmuje leki i pozostaje pod opieką lekarza psychiatry. Kwestionowanie powyższych ustaleń w zażaleniu opiera się na subiektywnym przekonaniu skazanego, że sytuacja zdrowotna jego matki wymaga bezpośredniej opieki z jego strony. Analiza akt postępowania przekonuje natomiast, że udzielenie A. U. przerwy w karze nie jest celowe. Ciężar gatunkowy ujemnych skutków osadzenia w zakładzie karnym musi być bowiem tego rodzaju, że w żaden inny sposób niż przez udzielenie przerwy w karze nie można im zaradzić. Należy pamiętać, że przerwa w wykonywaniu kary pozbawienia wolności jest instytucją szczególną postępowania wykonawczego, stanowiącą wyjątek od zasady, w myśl której kara ta powinna być wykonywana w sposób ciągły. W związku z tym przesłanki jej udzielania powinny być interpretowane ściśle. Pozbawienie człowieka wolności zawsze wywołuje pewne negatywne następstwa w jego życiu osobistym, zawodowym i rodzinnym. Sytuacja taka stanowi jednak naturalną konsekwencję izolacji więziennej. Dlatego też niemożność udzielenia przez A. U. pomocy matce w codziennych sprawach i opiece nie jest przesłanką dla skorzystania z przerwy w karze. 2 --- STRONA 3 --- Odnosząc się z kolei do argumentacji dotyczącej kwestii wykorzystania przez skazanego przerwy zgodnie z jej przeznaczenie, stwierdzić należy, iż mylnie skarżący zarzuca Sądowi Okręgowemu, iż przesądził kwestię jego odpowiedzialności za czyn będący przedmiotem rozpoznania w sprawie Sądu Rejonowego w S., sygn. akt II K (…)/13. Sąd pierwszej instancji powołał się jedynie na toczące się postępowanie w wymienionej sprawie jako czynnik, który mógłby świadczyć o możliwości wykorzystania przerwy niezgodnie z jej przeznaczeniem. Przychylić natomiast należy się do stanowiska zaprezentowanego w zaskarżonym postanowieniu, iż wobec nagannej postawy skazanego podczas odbywania kary, negatywnej opinii środowiskowej przed osadzeniem i wobec kolejnego toczącego się postępowania karnego przeciwko niemu, groźba wykorzystania przerwy sprzecznie z deklarowanym celem jawi się jako realna. W tym stanie rzeczy, stwierdzając brak podstaw do udzielenia przerwy w karze w oparciu o przesłankę, o której mowa w art. 153 § 2 k.k.w., Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Sąd Apelacyjny na podstawie art. 626 § 1 k.p.k. i art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. zwolnił skazanego od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, uznając, że w jego sytuacji ich poniesienie byłoby dla niego nadmiernie uciążliwe. 3