Postanowienie II AKzw 112/14 POSTANOWIENIE Dnia 10 marca 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 112/14 POSTANOWIENIE Dnia 10 marca 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Zdzisław Pachowicz Protokolant: Marta Markiewicz-Khalouf po rozpoznaniu w sprawie skazanego T. G. syna Z. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 20 grudnia 2013r. (sygn. akt IV Kow 2335/13/pr) w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw p o s t a n a w i a zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 20 grudnia 2013r. w sprawie o sygn. akt IV Kow 2335/13/pr Sąd Okręgowy w Opolu odmówił T. G. udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności, wskazując iż sytuacja konkubiny skazanego choć trudna, to jednak nie uzasadnia skorzystania przez skazanego z przedmiotowej instytucji. Jest ona bowiem zdolna do pracy, w opiece nad córką może zaś liczyć na wsparcie siostry skazanego. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skazany. Podkreślił, że Sąd I instancji uzależnił zgodę na udzielenie przerwy w karze jedynie od przedłożenia prze skazanego promesy zatrudnienia, którą ten dostarczył. Pomimo wcześniej wyrażonego stanowiska, Sąd Okręgowy, bezzasadnie w opinii skazanego, odmówił skorzystania przez niego z przedmiotowej instytucji. Wskazując na powyższy zarzut skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez udzielenie przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Ustalenia Sądu Okręgowego, że nie zachodzą warunki z art. 153 § 2 kkw, które uzasadniałyby udzielenie T. G. przerwy w odbywaniu kary, są prawidłowe. --- STRONA 2 --- W pierwszej kolejności wskazać należy, że z protokołu posiedzenia Sądu Okręgowego z dnia 10 grudnia 2013r. nie wynika, by sąd uzależnił udzielenie skazanemu przerwy od przedłożenia promesy zatrudnienia. Skazany dobrowolnie zobowiązał się do przedłożenia tego dokumentu. Nie ulega zaś wątpliwości, że samo zagwarantowanie stanowiska pracy nie uzasadnia skorzystania z przerwy w karze. Przerwa w karze może być udzielana w sytuacjach wyjątkowych, przewidzianych w art. 153 § 2 kkw jedynie wówczas, gdy zachodzą ważne względy rodzinne lub osobiste uzasadniające potrzebę obecności skazanego w warunkach wolnościowych, a przy tym jedynie gdy poprzez jego osobiste działania można zrealizować zadeklarowane przez niego w trakcie przerwy cele. W przypadku T. G. żadna z tych przesłanek nie zachodzi. Nie znajduje uzasadnienia twierdzenie skarżącego, że jego konkubina i córka potrzebują jego natychmiastowego wsparcia i pomocy. Konkubina skazanego otrzymuje świadczenia alimentacyjne i zasiłki społeczne. Winna nadto zaktywizować swoje działania w kierunku podjęcia zatrudnienia. Z własnej winy straciła bowiem status bezrobotnej. Jednocześnie podkreślić należy, że nie można uznać, by podjęcie przez nią zatrudnienia wykluczał stan jej zdrowia. Skazany nie przedłożył bowiem dokumentacji lekarskiej dotyczącej położenia zdrowotnego konkubiny, ani nie przedstawił jej konkretnych planów w postaci terminu i miejsca podjęcia leczenia. Mając powyższe na uwadze zaskarżone postanowienie Sądu Okręgowego, jako prawidłowe, należało utrzymać w mocy. Pouczenie: Na powyższe postanowienie nie przysługuje zażalenie.